Thanks for the Memories van: Brice Taylor. Volledig boek in het Nederlands.

Gepubliceerd op 11 april 2021 om 19:00

MK-Ultra en totale Mind Control!
IJzingwekkende info om tóch te lezen..!

 

Dit is een boek over de bloedstollende, ijzingwekkende, afschuwelijke memoires van een vrouw die beschrijft onder mind-control te zijn gebruikt als seksslavin, presidentieel seksspeeltje en als menselijke computer. Als je dit al te ver vindt gaan – dan zal het hele boek, dat we hier gaan bespreken, waarin deze vrouw pijnlijk openhartig vertelt, dat ze letterlijk het lijdend voorwerp was van een groots opgezet MK ULTRA experiment, hoogstwaarschijnlijk wel helemaal als fantasie op je overkomen.

Het hier onderstaande boek en verhaal van Brice Taylor, hebben we overgenomen van: Wanttoknow.nl en in een geheel artikel geplaatst.
Wanttoknow.nl is een geweldige site met hele goede informatie en goed geschreven en opgemaakte artikelen! 

Het is de strijd om het bezit van de
geest van mensen.

Bij deze MK Ultra-experimenten werden slachtoffers van generatie op generatie klaargestoomd als slaven voor prostitutie en andere diensten, door middel van marteling, schrikbewind, verkrachting, afranselingen, ritueel misbruik en elektroshocktherapie.. De categorie waarin dit boek gerangschikt zou moeten worden, bestaat waarschijnlijk nog niet. En daarom is het niet-mis-te-verstaan, een welgemeende serieuze waarschuwing vooraf! Het is geen boek voor iemand met een zwakke maag, of iemand die super gevoelig van aard is.

Ook voor mensen die zelf slachtoffer zijn geworden van seksueel misbruik en voor mensen die lijden aan een stoornis waarbij meerdere persoonlijkheden in één lichaam wonen, persoonlijkheden die van tijd tot tijd en om beurten het hele lichaam volledig opeisen, voor een van deze persoonlijkheden (dissociatie-stoornis) is dit beslist geen geschikt boek/informatie om te lezen. De verantwoordelijkheid hiervoor leg ik als auteur (en wij als WantToKnow-website) helemaal bij jou alleen neer. Je bent echter gewaarschuwd.

Over het boek en de hoofdpersoon
Het boek begint met het verhaal van een vrouw die door haar eigen vader als zuigeling werd verkracht . We volgen haar op de voet terwijl ze zelf uit haar eigen herinneringen vertelt wat haar is overkomen; van verkrachting als zuigeling tot traumatische ervaringen tijdens seksuele rituelen, waarbij ze zelf meerdere malen getuige was, van gruwelijk wrede moorden op pasgeboren baby’s.

Op zeer jonge leeftijd werd zij VERKOCHT aan Bob Hope, die volgens haar de hele Amerikaanse regering maar ook de hele entertainmentwereld en vele buitenlandse staatshoofden voorzag van ‘gerobotiseerde seksslavinnen’. We zien ook in ons dagelijks leven een zorgwekkend stijgende lijn van algemene acceptatie van televisieprogramma`s, waarin kleine kinderen wordt geleerd zich te gedragen als professionele hoertjes in programma`s zoals ‘Toddlers & Tiara’s’.

Dit boek ‘Mind Control’verteld het onthullende verhaal van een vrouw die in de jaren 1960/1970 door niemand minder dan dr. Henry Kissinger zelf werd geprogrammeerd. Met het doel om als wandelende computer met werkelijk ongelooflijke, en ongekende mogelijkheden, dienst te doen en zo het geheime doel van ‘De Nieuwe Wereld Orde’ te steunen. Inderdaad, dat zijn ook de Bob Hope en Henry Kissinger zoals we ze kennen, maar niet van deze zaken..! En zo zijn er nog vele andere bekende en hele grote namen uit politieke kringen, maar ook uit de entertainmentwereld; ze passeren de revue in dit werkelijk onthullende boek. Een boek dat de aandacht trok van iemand die vond dat dit verhaal vertaald diende te worden in de Nederlandse taal. En zo geschiedde..

Want dit is een verhaal dat verteld dient te worden en aan de grote klok mag en moét worden gehangen, omdat het zo schokkend onthullend is en doordat het op een ontnuchterende en begrijpelijke manier, de achterliggende werkelijkheid laat zien van een aantal mensen die de hele wereld naar hun eigen hand willen zetten.. Dat deze lieden daar al een heel eind mee gevorderd zijn, is niet alleen wat er in dit boek haarscherp beschreven wordt, maar reden temeer van deze informatie op de hoogte te komen..!

 

Henry Kissinger: De verborgen motieven en agenda van deze man zijn gruwelijk. De uitspraken die hij deed in de loop der tijd, tonen een topje van de ijsberg van de donkere leegte van zijn geest.. Deze uitspraak gaat over het reduceren van de wereldbevolking in de ‘Derde Wereld’ als prioriteit..

Daarnaast laat de samensteller van dit boek je ook een onderzoeksrapport zien van professor John Coleman, die 20 jaar lang onderzoek deed naar de activiteiten van de schaduwregering; de mensen achter de vorming van de ‘Nieuwe Wereld Orde’. Hij laat je ook een kijkje nemen in ons eigen land, want hier kennen ze deze praktijken ook! Bedenk vooral dat ook onze regering verre van brandschoon is… De samensteller van dit boek luidt daarom de noodklok. Het is vijf voor twaalf!! Was getekend: Quasimodo – klokkenluider van beroep

Het was George Orwell die in 1984 schreef:

“Macht is het menselijk brein slopen

en herbouwen in een vormgeving van jouw keus.”

Cover van dit boek in
Nederlands vertaald!
(klik op plaatje voor een verkooppunt)

MIND CONTROL

 

INLEIDING

Bij mind-control, ( iemands geest volledig in bedwang houden door hersenspoeling ) wordt vaak in eerste instantie gedacht aan hypnose. Maar gaat het hierbij wel om hypnose? Het antwoord hierop is zowel “ja”als “nee”. Hypnose is vaak slechts een onderdeel van het geheel, met hypnose alleen, ben je er daarom nog lang niet. Het idee achter mind-control is gebaseerd op volledige onderdanige slaafse onderwerping. Geestelijk zowel als lichamelijk. Totale onvoorwaardelijke gehoorzaamheid, en niet voor slechts een tijdje, maar permanent, dag en nacht. Een leven lang. SLAVERNIJ

Voordat ik dieper in ga op het mind-control programma zelf, wil ik het eerst hebben over de mensen die achter dit mind-control programma zitten, en deze inleiding naar het echte verhaal over mind-control beginnen, met de verzamelde informatie van Dr. John Coleman, die sinds de 60er jaren onderzoek doet,

naar een groep van puisant rijke mensen in onze huidige samenleving, mensen die u en mij blijkbaar kunnen en ook willen missen als kiespijn, en als het ons al wordt toegestaan om te blijven leven, dan toch alleen als hun slaven, in hun dienst, en voor hun genoegen en geneugtes.

Deze mensen vormen in onze huidige samenleving een belangengroepering die vele namen kent, maar die in wezen ( welke naam u ook kiest ) steeds één en dezelfde besloten club vormen, hoe u ze ook noemt. Diverse benamingen voor deze lieden zijn o.a. :

X. De Schaduw Regering
X. De Illuminati
X. De Nieuwe Wereld Regering
X. De Poppenspelers
X. De Bilderbergers
X. De Nieuwe Wereldorde
X. De Raad………….zoals ze verder gedurende de rest van het verhaal genoemd worden.
X Het Comitée van 300 ………zoals ze door Dr. John Coleman in zijn boek genoemd worden.

Dr. John Coleman publiceerde in 1991, na ruim 20 jaar diepgaand onderzoek naar dit onderwerp gedaan te hebben, zijn bevindingen over de werkwijze van de wérkelijke regering achter de ogenschijnlijke nepregering van onze wereld, die hij in zijn boek: “The Story Of The Comittee Of 300” over “The New World Government” ofwel “De Nieuwe Wereldregering” Het Comité van 300 noemt. ( Inzet: voor iedereen die graag dit boek zelf wil gaan lezen in de originele Engelse taal, hier de link.

Dr. John Coleman beschrijft daarin uitgebreid (al in 1991!! ) het draaiboek dat deze lieden hanteren, en geeft iedereen ( die de moeite wil nemen om het boek zelf te gaan lezen) een onmogelijk verkeerd te begrijpen inzicht in onze nabije toekomst. Ja, zelfs over de dingen van alledag, die zich op dit moment direct onder onze neus afspelen, en die we zelf kunnen zien, als we ten minste bereid zijn om onze, door deze zelfde schaduwregering voorgeprogrammeerde roze bril af te willen, of durven te zetten.

Als ik nu in 2014 lees wat deze man al in 1991 aan het papier toevertrouwde, kan ik niet anders als stomverbaasd zijn over de juistheid van zijn bevindingen, en dat is alleen nog maar tot dusver! Als dit inhoudt dat de overige zaken die hij aan het licht bracht, allemaal nog daadwerkelijk te gebeuren staan, (en daar heeft het helaas alle schijn van! ) dan kan ik slechts concluderen dat ons nog

een erg hobbelige rit te wachten staat, en dat de toekomst van onze kinderen en hun nageslacht, en alles wat daarna nog moge komen, er heel erg triest uitziet. (Als deze criminelen niet op de een of andere manier een luid en duidelijk “Halt!” toegeroepen wordt.) Ik spreek hierbij de hoop uit, dat dit boek daar toe niet slechts een steentje bijdraagt, maar een heel rotsblok.

Na eerst, het totaal verbluffende verslag van Dr. John Coleman op mezelf te hebben laten inwerken, nam ik de beslissing, om deze schokkende informatie, samen met nog veel meer informatie die hiermee direct en indirect verband houdt, en waarover ik in de loop der tijd gestruikeld ben, in het Nederlands te vertalen. Ik wil het toegankelijk maken voor alle Nederlandstalige mensen die geen Engels kunnen lezen. En voor iedereen die zich hiervoor interesseert, maar zelf de juiste informatie niet weet te vinden.

We zijn volledig verkeerd geïnformeerd, en we worden nog steeds volledig verkeerd geïnformeerd, bedrogen en ronduit belogen door onze eigen regeringen, de media en het systeem achter de schermen. We zijn als goedgelovig volkje enorm naïef, en volledig onwetend van het spel achter de schermen. Niets in onze huidige samenleving is wat het lijkt, maar dan ook echt helemaal niets. Houdt het geheel voor de spiegel en je komt ( in het spiegelbeeld ) aardig in de buurt van het geheel dat ze ons niet willen laten zien.

Het zal u als lezer, gaandeweg, tijdens het lezen, duidelijk worden dat de gehele mensheid al jarenlang wereldwijd voor de gek gehouden wordt.
Het proces dat zich in onze samenleving afspeelt, bijvoorbeeld – alleen al op het allerhoogste niveau binnen justitie – is wellicht het eenvoudigst samen te vatten in deze drie afbeeldingen: Vrouwe Justitia geblinddoekt en volledig monddood gemaakt..

Gerechtigheid is misschien iets uit het verleden, ( als het überhaupt ooit bestaan heeft) maar is beslist heel ver zoek in onze huidige samenleving.
Het hier volgende schokkende verslag dat wellicht nooit in het 20.00 uur journaal zal komen, en dat nooit één minuut zendtijd zal krijgen, dat nooit ergens ter wereld één voorpagina van een krant zal vullen, om de zowel simpele, als trieste en hevig verontrustende reden; dat de kranten en de tv zenders al heel lang in handen zijn van: juist deze groep individuen die de hele wereld in hun greep hebben.

Dr. John Coleman ontdekte de volledige agenda van dit duivelsgebroed die daadwerkelijk letterlijk Satan aanbidden en zelfs voor u en voor mij al een nieuw VERPLICHT geloof hebben bedacht dat men The New Wold Government Church noemt. (de nieuwe wereld regering kerk.) Één verplicht geloof voor iedereen op de hele wereld, dat wil zeggen, wie er überhaupt nog overblijft als deze zichzelf hoog boven het ‘gewone volk’ verheven voelende, zieke geesten, hun zinnen kunnen doordrijven. Hun streven is het, om in het jaar 2050 het hierna volgende scenario volledig uitgevoerd te hebben! Vergeet hierbij niet dat Dr. John Coleman dit schreef in 1991!!

Verderop in dit boek kunt u lezen dat die plannen eerder al op het jaartal 2000 gefixeerd waren, er is dus blijkbaar (en gelukkig maar!!) toch nog het e.e.a. niet helemaal volgens hun plannen verlopen. U zult zien dat meerdere van de hierna genoemde duivelse plannen volop onder constructie zijn, of zelfs al ten uitvoer zijn gebracht, en op dit moment al volop actief zijn. (ik schrijf dit in 2014! ). Het staat u uiteraard vrij, om via de eerder geplaatste link, het boek: “The Comittee of 300 van Dr. John Coleman” zelf te gaan lezen in de originele Engelse versie, want ik heb slechts enkele voor mijn boek van belang zijnde zaken er uit gelicht, vertaald, bewerkt, en in mijn boek opgenomen. Ik zeg hier dus, voor alle duidelijkheid, dat ik geen volledige vertaling van het hele boek van Dr. John Coleman weergeef.

Het verslag komt heel in het kort hier op neer, dat het Britse koningshuis een absolute toppositie bekleedt op het wereldtoneel met aan het hoofd de koningin. De queen mum is de Koningin in de bijenkolonie en wij ( het gewone volk ) zijn de ‘werkbijen’ (dit was tot voor kort de situatie) want prins William is volgens aangetroffen informatie al ‘gekozen en aangenomen’ om die rol voort te zetten en is nu de hogepriester van de satanisten, m.a.w. gekozen en verworden tot opperduivel in mensengedaante.

De koningin is nog steeds de koningin van Engeland, voorlopig althans, ook daar zijn veranderingen bespeurbaar.. Maar prins William heeft de hoogste plaats binnen de vrijmetselaarsgemeenschap overgenomen van ‘The Queen Mum’ en is nu dus de nieuwe machtige leider van het roedel die de hele wereld in hun greep houden. Het Britse koningshuis wordt nog uitgebreid belicht in een later hoofdstuk. Direct onder de leiding van het Britse koningshuis valt het Commité van 300, die op hun beurt weer bestaan uit de allerrijksten uit onze samenleving, schatrijke families die zich via opiumhandel uit het verre oosten verrijkt hebben door de toenmalige Oost Indië Compagnie, door geen thee (waar volgens Dr. John Coleman nooit winst op gemaakt is) te vervoeren, maar hele scheepsladingen opium die verstopt waren…. onder de thee!

Het persoonlijk vermogen van elk van deze families die al ruim 200 jaar de absolute macht hebben, maakt van de Rockefellers arme sloebers. Dit Comité van 300 bepaalt, wat er gebeurt, waar het gebeurt, en wanneer het gebeurt, deze mensen vormen steeds het brein achter alle oorlogen wereldwijd! (die altijd aan beide zijden gefinancierd worden door dit zelfde comité) staatsgrepen, politieke en financiële beslissingen in de hele wereld. Olieprijzen, beurskoersen, het is allemaal een lachwekkende farce die komisch zou zijn als het niet zo griezelig angstwekkend was, en die in stand gehouden worden om de mensheid te manipuleren en op zeker moment (dit moment wordt dus ook door het comité van 300 bepaald) tegen de hele mensheid ingezet te worden. Als je de rest leest zul je dat gaan begrijpen.

 

Iedereen in een machtspositie die niet gewillig de opdrachten van het Comité van 300 uitvoert, wordt in het gunstigste geval uit zijn ambt ontheven, maar meestal in opdracht vermoord. Zo was ook het geval met J.F. Kennedy zoals u verderop nog zult lezen. Dit gebeurt altijd in opdracht van, maar nooit zelf door, een van de leden van het Comité van 300, die blijven anoniem, buiten schot, en maken zelf hun handen niet vuil.

Zij bepalen slechts de regels, en zij hebben op hun beurt weer, iedereen in hun macht, van het leger tot regeringsleiders, van het bankwezen tot de oliekartels, van het elektriciteitsnet tot het gas en het water uit de kraan, de media, en ja…zelfs het weer! Ze wikken en beschikken, en zijn wereldwijd de onzichtbare duistere machten achter vrijwel alle organisaties zoals de Mossad, de KGB, de CIA en de FBI. Ze hebben hun eigen uitgesproken mening over hoe deze wereld geregeerd zou moeten worden, en werken achter de schermen al jaren keihard aan het volvoeren van hun planning.

Die planning voor de komende jaren ziet er als volgt uit:

1. Een wereld, met slechts één regering. Éen betaalmiddel (betaalpas) geen munten of papiergeld meer. Één kerk, één geloof. Hún geloof wel te verstaan! Weinig mensen zullen zich voor kunnen stellen dat dit geloof al sinds 1920/30 in de maak is.

2. De volledige uitbanning/ destructie van elke persoonlijke nationale identiteit en nationale trots.

3. Het volledig uitbannen van elk geloof, en het christendom in het bijzonder, met uitzondering van hun eigen nieuwe geloof zoals vermeld bij punt 1.

4. Het tot stand brengen van volledige controle over alle mensen d.m.v. dwangneuroses, schrikbewind, schoktherapie, marteling, mind-control, hersenspoeling, hypnose etc. Kortom, men wil ons tot onnozele schaapjes omtoveren zonder eigen wil. ( m.a.w. slavernij!)

5. Het beëindigen van alle kernenergieprogramma’s plus het ontmantelen van alle kernbommen. Dit is waarschijnlijk bedacht omdat ze ( zo lijkt mij althans) bang zijn dat deze op enig moment wel eens tegen hen zelf gebruikt zouden kunnen gaan worden.

6. Een halt toeroepen aan alle industrialisatie met uitzondering van computers en service verlenende instanties. Alle industrie uit Amerika wordt verplaatst naar Mexico waar voldoende slaafjes te vinden zijn voor het vuile werk. Degenen die niet meer plaatsbaar zijn in het arbeidsproces, door de, door henzelf georkestreerde de-industrialisatie, zullen door vrij toegankelijke en gratis opium- of heroïneverstrekking tot een bepaald moment, hun einde naderen, of cijfers op de statistieken worden in het eliminatieproces dat men ‘Globaal 2000’ heeft genoemd. Ja, ook hier is dus al een naam voor bedacht, alleen zal die naam wellicht intussen bijgesteld zijn naar globaal 2050. Pornografie en drugs worden gelegaliseerd en gepromoot. (zoals we op tv steeds meer zien)

 

7. Ontvolking van grote steden zoals in het verleden uitgevoerd in Cambodja door Pol Pot in opdracht van… je raadt het al : het comité van 300, wordt opnieuw overwogen door het comité van 300 voor…. opnieuw Cambodja, en nog een heleboel andere landen!

8. Het onderdrukken van elke wetenschappelijke vooruitgang met uitzondering van eventuele uitvindingen die het Comité van 300 nuttig acht voor eigen gebruik. De ontwikkelingen van atoomenergie aangewend voor vreedzame doeleinden is een nagel in hun doodskist en de laatste ontwikkelingen van de zogenaamde fusie “fakkels” die een complete stad van vrijwel gratis energie kunnen voorzien is helemaal een doorn in het oog van deze manipulators.

9. Het veroorzaken van massa sterfte van circa 3 miljard!! mensen tegen het jaar 2000 door meerdere georganiseerde oorlogen, op van te voren aangewezen gebieden in ontwikkelde landen en door middel van uithongering en besmettelijke ziektes. (Inzet: Bedenk hierbij dat dit in 1991 geschreven werd. AIDS werkte blijkbaar niet zo goed als dat ze gehoopt hadden, want bovenstaand scenario was in het jaar 2000 niet aan de orde en nu nog steeds niet in 2014, maar in 2014 trekken ze dan ineens EBOLA uit de doos van Pandora..!!)

En daar staan we dan.. In de rij voor ons eigen geld.. Zelfs dát schijnen we steeds méér te vergeten.. Al was het maar door de claims die overheden leggen, op de vrijheden die jij met je EIGEN GELD hebt..!! En ja, daar waar angst regeert, vinden mensen het vaak prima, want de overheid beschermt ons toch? Ja toch..?

De hierboven genoemde aantallen mensen( 3 miljard) worden door het Comité van 300 overigens ‘Nutteloze meëeters’ genoemd. Wij snoepen kennelijk van hun privè voorraad. Volgens ditzelfde plan zal de bevolking van de Verenigde Staten ( die in dit geval beslist geen voorkeursbehandeling mag verwachten, het tegenovergestelde is eerder het geval!) met 100 miljoen bewoners dienen te zijn ingekrompen tegen het jaar 2050!

10. Het moreel van het volk (de arbeidersklasse) moet gebroken worden, door het kunstmatig en opzettelijk creëren van massale werkloosheid, waardoor mensen die geen uitkomst meer zien massaal aan de drank en drugs raken( die volop voorradig zal zijn), de jeugd zal in opstand komen, en slaags raken met de gevestigde orde, die met scherp schieten. Schulden zullen de pan uitrijzen en velen zullen hun hypotheek niet meer kunnen betalen met als automatisch gevolg, beslaglegging van goederen en eigendommen door de banken.

Denk hierbij in eerste instantie aan woningen, auto’s, boten of kampeerwagens Huisuitzettingen zijn daarvan het onvermijdelijke gevolg, die op hun beurt weer voor zwervers en daklozen zorgen, met daarbij de uit de nood geboren criminaliteit als gevolg van dit scenario, wat door het Comité van 300 is bedacht en inmiddels (in het bijzonder in Amerika) al jarenlang aan de gang is. Het Tavistock Instituut (waar vrijwel alle ideeën vandaan komen en waar men deze massapsychologie ontwikkelt en leert toepassen) heeft al een compleet draaiboek ontwikkeld van hoe men dit gewenste resultaat wil bewerkstelligen, om vervolgens de druk op te voeren om de situatie volledig uit de hand te laten lopen (gecontroleerd welteverstaan!!) en daarna volledig te laten exploderen!!

Ook over dit programma kun je op internet uitgebreide informatie terugvinden onder de codenaam: Project Aquarius. O ja,ze hebben overal een codenaam voor. Kijk verder evt. hier: educate-yourself.org/nwo/nwotavistockbestkeptsecrets.html Het Tavistock Instituut ( zie voor uitgebreide aanvullende informatie hierover bovenstaande link ) met al zijn zijtakken, die allemaal geworteld zijn binnen het Tavistock Instituut maar vertakkingen hebben over de hele wereld in ziekenhuizen, universiteiten, legerbasissen, zoals ook de opleiding van bekende regeringsleiders die stuk voor stuk ( vóórdat ze aantraden als regeringsleider! ) verplicht werden door het Comité van 300, om een opleiding af te maken ( Mind Control – een grondige hersenspoeling te ondergaan ) bij het Tavistock Instituut!

De Georgia Guidestones.. Een regelrechte oorlogsverklaring aan de mensheid.. Opgesteld door hén die het kennelijk allemaal weten en/of zich de uitverkorenen achten..

Onder deze regelgeving vielen en vallen nog steeds ook ónze minister presidenten! Ayatollah Khomeini ( ook afkomstig uit de schoolbanken van het Tavistock Instituut en opgeleid door de CIA in Amerika! ) die aan de macht geplaatst werd door het Comité van 300, nadat datzelfde Comité van 300 het vertrek van de Sjah van Perzië ( nu Iran ) had bewerkstelligd, omdat deze de voor het Comité van 300 zo winstgevende opiumhandel aan banden trachtte te leggen, is hier een sprekend voorbeeld van. Vijf nutteloze, en compleet niet goed te praten oorlogen, uitgevoerd vanuit Amerika, op onschuldige Arabische landen, zijn nog een ander voorbeeld van de macht van het Comité van 300 die hier steeds de opdracht voor gaven.

(Inzet: Een Amerikaanse president is slechts een pop in de handen van de ‘buiksprekende’ poppenspelers.) Barack Obama die zogenaamd getrouwd is, en twee kinderen heeft, woont samen met een travestiet die Michael heet en niet Michelle. De kinderen zijn mind-controlled poppen in het poppenspel. Dit schijnt binnen de wereld van beroemdheden en ook bij de legertop een algemeen bekend gegeven te zijn. Op internet zijn voldoende bewijzen hiervoor te vinden, maar horen wij daar ooit iets over in het nieuws?

Dat de echte naam van Barack Obama eigenlijk Barry Sotoro is, heeft u dat al eens in het nieuws gehoord? Dat hij homoseksueel is, en dat hij in zijn studententijd zijn lichaam verkocht aan homoseksuele mannen om zijn studie te kunnen betalen, heeft u dat al eens gehoord? ( ik heb niets tegen homoseksuelen, maar je moet er op een positie als die van Barack Obama niet geheimzinnig over gaan doen.) Verder in dit boek komen er nog veel meer presidenten en regeringsleiders en artiesten aan bod, die ook allemaal hun eigen verhaal hebben, en dat u ook nooit in het nieuws zag.)

“Moge God je vergeven, evenals je vurige partner, wanneer je in stilte, weer van het levenspodium verdwijnt.”
(klik op foto voor artikel)

11. Houdt alle mensen zo ver mogelijk verwijderd van de mogelijkheid om hun lot in hun eigen handen te nemen, door chaos op chaos te creëren waardoor de bevolking aangewezen zal zijn op hulpverleners ( die uiteraard ook weer door het Comité van 300 zelf gestuurd worden en de bal steeds alleen in hun eigen corner spelen, maar dat vertellen ze er niet bij ) Voor deze situatie is al een Crisis Team in het leven geroepen met de mooie welluidende en zeer misleidende naam: Federaal Noodgevallen Coördinatie Agentschap. In Amerika noemen ze dat The Federal Emergency Managment Agency ofwel kortweg FEMA. FEMA staat huizenhoog boven de wet, en is een onderdeel van De nieuwe Wereld Orde.

De president van Amerika heeft NIETS over FEMA te zeggen.! Over FEMA en de vele, al jaren bestaande gigantische concentratiekampen, bevolkt door Russisch sprekende militairen! ( in Amerika!! ) met duizenden, gloednieuwe, uit China geïmporteerde guillotines en miljoenen, al jarenlang gereed staande doodskisten, schreef Paul Peters een interessant boek in de Nederlandse taal getiteld: ”Opnieuw Holocaust aan de Horizon” De link naar dit boek vindt u hier, als u geïnteresseerd bent. pumbo.nl/boek/holocaust

Helaas draag ik alleen het probleem aan, en biedt geen enkele oplossing, ik ben mij daar terdege van bewust, ik zou willen dat ik de oplossing binnen handbereik had, geloof me, ik zou hem met u delen. Maar net zoals de man, die, alsof de duivel in hoogsteigen persoon hem achterna zat, door de straten van Zeeland racete op zijn fietsje in 1953, en zijn boodschap door de straten uitbrulde: ”DE DIJK IS DOOR!!!”, kan ik slechts hopen, dat ik hier met al dit werk dat ik doe, tenminste iets in de mensen wakker maak. U mag mij de strekking van dit verhaal niet kwalijk nemen, ik veroorzaak dit niet, ik ben slechts de boodschapper, niet de boosdoener.

12. Introduceer Satanische muziek zoals: Hardrock, Underground, heavy metal, hiphop, house, funk en rapmuziek ( als je dat al muziek mag noemen) en zorg voor veel, heel veel ondersteunende reclameboodschappen om deze drogerende muziek verder onder de jeugd te promoten. Zorg voor de verspreiding van partydrugs, XTC, LSD etc. en ze verliezen vanzelf hun verstand. 13. Vestig steeds meer de aandacht op religieuze kult-groepen in het nieuws. Bijvoorbeeld het Moslim Broederschap, Moslim Fundamentalisten (In 1991 had nog niemand van ISIS gehoord!) de Sikhs, Soennieten etc. Toon executies op TV!! Choqueer de wereld!

14. Onderdruk het idee van geloofsvrijheid en laat er daarbij geen misverstand over bestaan dat er geen plaats meer is voor die “Christenhonden” ( dit werd geschreven in 1991!!) In de tweede wereldoorlog waren het de Joden die het moesten ontgelden, nu lijken de Christenen aan de beurt te zijn.

15. Veroorzaak een totale instorting van de wereldeconomie en ontketen een volledige politieke chaos. Ontneem mensen hun werk, hun industrie, hun auto`s, hun levenslust. Demoraliseer!

16. Neem het volledig buitenlands en binnenlands beleid van Amerika over en zet het naar onze hand.

Hoe transparant is het beleid van het IMF?

17. Breng alle macht onder bij de Verenigde Naties en het Internationale Monetaire Fonds, het geld bij de Centrale Bank, de rechtspraak bij het Internationaal Gerechtshof en alle instanties van ondergeschikt belang worden opgeheven. ( alle hier genoemde organen zijn al vele jaren onder controle van het Comité van 300. Er verandert dus eigenlijk niets! Alleen blijkt pas vanaf dat moment wie er werkelijk de baas is.)

18. Infiltreer in elke regering, en breek de bestaande regering af van binnenuit. Elke regering wereldwijd wordt overgenomen door een geprogrammeerde leider die enkel en alleen orders van het comité van 300 opvolgt. (Inzet: Hierover volgt verderop in dit boek nog een hele uitgebreide uitleg, en als de schijn niet bedriegt, wordt de wereld nu ook geregeerd door menselijke robotten aangestuurd door De nieuwe Wereld Orde. Denk daarbij eens aan de eeuwig aanwezige, kunstmatige, absoluut duidelijk onechte, plastische glimlach van een zekere minister president die we hier in Nederland regelmatig te zien krijgen op t.v.!) Daarover straks meer!

19. Organiseer een of meerdere wereldwijde terreur organisaties en ga met deze terroristen in onderhandeling bij terroristische activiteiten of terreuraanslagen. Zorg dat zij allen onderdeel worden van het geheel en slechts luisteren naar één meester.

20. Neem het onderwijs in Amerika over met als enige en uiteindelijke bedoeling het volledig te vernietigen. Het onderwijs moet niet langer dienen om iemand slimmer te maken, maar juist dommer.

21. Alle medische faciliteiten ( wereldwijd ), ziekenhuizen en hun personeel , verzorgingstehuizen en personeel, van specialisten tot verpleegsters, van doktors tot tandartsen en van therapeuten tot thuiszorg, ambulancepersoneel tot psychiaters, van alle verbandmaterialen en injectienaalden tot medicijnen, van ziekenhuisinventarissen tot ambulances worden in centrale computers geregistreerd, en er zal géén medische zorg verleend worden, of medicijnen voorgeschreven worden, zonder toestemming van de ‘toezichtsraad’ die door het Comité van 300 wordt aangesteld voor elke regio, stad of aan te wijzen zone.

Waar hebben we hier nu eigenlijk mee te maken? Zijn dit nu een stelletje idioten met krankzinnige ideeën die we totaal niet serieus kunnen nemen? Beslist niet! We kunnen deze mensen beter maar juist HEEL serieus nemen!! In het Comité van 300 dat qua wortels minstens 200 jaar teruggaat in onze geschiedenis zitten enkele van de briljantste intellectuelen op deze aardbol die hun briljante intellect aanwenden om een compleet maar dan ook op alle fronten totaal gecontroleerde nieuwe samenleving te creëren.

Het idee is eigenlijk niet nieuw, want dit is wat de ‘duivelscultus ‘ al in de oudheid probeerde te bewerkstelligen. Je mag het zieke geesten noemen als je wilt, dat doet niets af aan het feit dat dit comité van 300 de dienst uitmaakt. Wereldwijd en in elke aangelegenheid!! Het is een openlijke samenzwering en de plannen zijn gemaakt voor een wereldwijde revolutie. Wat ze willen is:

ÉÉN regering die regeert over de hele wereld! Binnen deze ‘nieuwe wereld’ zal de bevolking speciaal ‘geselecteerd’ zijn en op grote schaal ingeperkt worden. Het aantal ‘toegestane’ kinderen zal in strenge regels vastgelegd worden. Hierop kom ik zo dadelijk nog terug. De wereldbevolkingsgroei wordt tot stilstand gebracht, en drastisch teruggebracht door het verspreiden van besmettelijke ziektes, oorlogen en hongersnood, totdat er nog maar 1 miljard mensen over zijn die ‘nuttig’ zijn voor de ‘heersende klasse’.

Deze ‘nuttige’ mensen zullen worden ondergebracht, in van tevoren geselecteerde strategisch gunstige leefgebieden, waarbij mensen zich strikt aan strenge regels zullen dienen te houden, en zeer beperkt zullen zijn in hun bewegingsvrijheid. Er zal geen middenklasse meer zijn. Alleen nog maar ‘meesters’ en ‘knechten.’ Alle rechten en wetten en regels zullen voor alle ‘knechten’ hetzelfde zijn en vallen onder een wettelijk rechtssysteem van wereldrechtbanken die zich waar ook ter wereld van dezelfde strafmaat zullen bedienen.

Deze wetten en rechten en regels zullen worden opgelegd en medegedeeld, en de nieuwe wereldpolitie en het nieuwe wereldleger zullen streng toezien op naleving van deze wetten, ‘rechten’ en regels. Zij die gehoorzaam zijn, en onderdanig aan de nieuwe wereld regering, zullen ‘beloond’ worden met alles wat ze nodig hebben om te ‘leven’. Zij die in opstand komen zullen simpelweg worden geëxecuteerd, of uitgehongerd worden totdat de dood erop volgt, of zullen vogelvrij verklaard worden, en dus een weerloze prooi vormen voor iedereen die er jacht op wil maken.

Zij mogen zonder enige vorm van proces door iedereen die er zin in heeft gedood worden. Het hebben van vuurwapens of welke wapens dan ook is streng verboden en heeft ernstige gevolgen bij overtreding. Er is nog maar één geloof toegestaan en dat is het geloof in de nieuwe wereld regering kerk. Satanisme, Luciferisme en hekserij zullen als legitiem erkend worden en privé scholen of kerkelijke scholen zullen verboden zijn. Alle katholieke kerken zullen verboden zijn en het Christelijke geloof wordt net als andere geloven volledig afgeschaft.

Om een bewind te installeren waar geen enkele persoonlijke vrijheid getolereerd wordt, zullen onderwerpen als: afkomst, religie, verleden, en familie niet besproken mogen worden onderling. Het overtreden van deze wet zal ernstige gevolgen hebben. Ieder individu zal gehersenspoeld worden tot het stadium dat hij of zij nog maar één ding zeker weet ( of denkt te weten ) dat hij of zij eigendom is van de nieuwe wereld regering, en te allen tijde dient te gehoorzamen aan welke oproep of opdracht dan ook. Elk ‘eigendom’ van de nieuwe wereldregering, zal een merkteken dragen onder de huid (een chip) en geregistreerd worden in de NATO computer databases in Brussel.

Dit merkteken kan gebruikt worden voor opsporing van de persoon in kwestie, als strafmaatregel bij overtreding van een van de talloze wetten, en zelfs voor executie op afstand van de persoon in kwestie. Trouwen wordt onwettelijk en er zal geen familieleven meer bestaan zoals wij dat nu kennen. Kinderen zullen op zeer jonge leeftijd bij hun ouders worden weggehaald en ‘opgevoed worden’ door verzorgers en behandeld worden als staatseigendom.

Aaron Russo en Nick Rockefeller in 1999. Russo werd door de ‘afvallige Rockefeller’ gebriefd over de plannen van de elite.. Depopulatie en het chippen van iedere wereldburger..
Lees het artikel (klik op foto)

later in dit boek volgt het levensverhaal van Susan Ford, die dit scenario direct vanaf haar geboorte heeft mee moeten maken, en zij niet alleen, vóór haar waren dat haar ouders en na haar was de beurt aan haar kinderen! Dit is al van generatie op generatie volop aan de gang!

Kijk ook naar dit volledige interview van Aaron Rosso in de video

Vrije onbeschermde seksualiteit ( onveilig vrijen ) is verplicht. Als je op je 20e levensjaar nog geen seks gehad hebt, riskeer je ernstige maatregelen. Zelf abortus uitvoeren zal aangeleerd worden, en is verplicht bij zwangerschap vanaf de derde baby. Deze gegevens worden geregistreerd in de centrale computer, en als een vrouw voor een derde keer zwanger wordt en weigert een abortus uit te voeren op zichzelf, zal ze onder dwang geaborteerd worden in een kliniek en vervolgens onmiddellijk gesteriliseerd.

Pornografie wordt verplichte kost in elke bioscoop, inclusief homoseksuele porno en lesbische porno. Deze laatste twee speciaal om zo veel mogelijk seks te promoten waarbij in ieder geval geen kans bestaat op ongewenste zwangerschap. (dus ook geen bevolkingsgroei) Het gebruik van ‘recreatieve’ drugs zal verplicht gesteld worden en drugs zullen verkocht worden in elke nieuwe wereld regeringswinkel overal ter wereld. Mind control drugs zullen voorgeschreven en verplicht worden om in te nemen. Deze mind control drugs zullen ook door middel van voedsel en drinkwater toegediend worden aan de ‘onwetenden’.

Koffieshops zullen opengaan om de ‘slaaf-klasse’ hun vrije tijd door te laten brengen. Op deze manier zullen zij die niet bij de ‘elite’ horen zich verlagen tot het niveau van dieren en zich dien overeenkomstig gedragen. Compleet ontdaan van een eigen wil en gemakkelijk te sturen in elke gewenste richting. Het economische bestel zal er op gericht zijn, om precies genoeg voedsel en diensten te produceren, om de massa dwangarbeiders in leven te houden. Alle overvloed en rijkdom zal in de handen van de leden van het comité van 300 vloeien.

Ieder individu zal gehersenspoeld worden, tot het niveau waarop het iedereen duidelijk is, dat ze om te overleven compleet afhankelijk zijn van de staat. De wereld zal geregeerd worden door nieuwe wetten die opgelegd worden door het comité van 300 en die onmiddellijk van kracht zullen zijn. RECHTbanken veranderen in STRAFbanken. Industrie moet compleet verwoest worden net als energiesystemen die draaien op kernenergie. Alleen het comité van 300 heeft recht op, en toegang tot, de ‘bronnen’ die de aarde te bieden heeft. Landbouw zal enkel en alleen bedreven mogen worden door het comité van 300, hetgeen inhoud: Natuurlijk niet door hen zelf, maar door de daarvoor door hen speciaal hiervoor aangewezen personen, waarbij de voedselproductie aan zeer strenge controle zal blootstaan.

Zodra deze maatregelen van kracht worden, zal iedereen in druk bevolkte steden en gebieden onder dwang weggevoerd worden naar afgelegen gebieden. ( Of concentratiekampen?) Zij die weigeren worden ter plaatse massaal uitgeroeid. Euthanasie voor terminale zieken en ouderen zal verplicht worden. Geen enkele leefgemeenschap zal groter zijn dan een van te voren vastgestelde hoeveelheid personen. Bruikbare werkkrachten zullen verplaatst worden naar nieuwe leefgroepen als de plaats waar ze leven ‘overbevolkt’ dreigt te raken. Andere overbodige werkkrachten (slaven) zullen overgeplaatst worden naar andere leefgebieden die onderbevolkt dreigen te raken om de aantallen in elk gebied ‘kloppend’ te houden.

Van minstens 4 miljard ‘nutteloze eters’ zal tegen het jaar 2050 ‘afscheid genomen zijn’ d.m.v. een eliminatieproces dat bestaat uit: oorlogen, georganiseerde epidemieën van fatale snel werkende virussen en uithongering. Energie, voedsel en watervoorraden zullen op peil gebracht en gehouden worden voor ‘de uitverkorenen’ die geselecteerd werden om te overleven (lees: dwangarbeiders ). Dit zal beginnen met: de blanke bevolking van West- Europa en Noord Amerika en van daar uit uitvloeiend naar andere rassen. (Het rapport van Dr. John Coleman vermeldt helaas niet om welke rassen het hier gaat, maar dat we kennelijk in West Europa als een van de eersten aan de beurt zijn lijkt me wel iets om over na te denken.)

De bevolking van Canada, West Europa en Amerika zullen in een sneller tempo worden ‘uitgedund’ als andere continenten totdat er op de hele wereld een controleerbare bevolking van niet meer dan 1 miljard bewoners over zullen zijn, waarvan 500 miljoen mensen uit Chinezen en Japanners zullen bestaan. Deze laatste twee rassen zijn speciaal geselecteerd, omdat dit mensen zijn die al enkele eeuwen onderdrukt worden en daardoor makkelijker opgelegde autoriteit accepteren zonder vragen te stellen.

Met regelmaat zal er een compleet verzonnen voedsel- en watertekort worden voorgewend, om iedereen eraan te herinneren hoe zeer men afhankelijk is van de ‘goedheid’ van de regering. Na het vernietigen van woningen, auto`s, staalindustrie en overige zware industrie, zal er ‘woningnood’ ontstaan, terwijl industrieën die nodig zijn voor de ‘wederopbouw’ overgeleverd zullen zijn aan de wispelturige willekeur van regels, vergunningen, etc. die allemaal slechts door het comité van 300 afgegeven, goedgekeurd of verstrekt kunnen worden. Al het wapentuig en raketten uit de ruimtevaartperiode zal vernietigd worden.

Geen enkele bank (die niet onder de nieuwe regelgeving valt) zal het nog toegestaan zijn bankzaken te doen. Iedereen is dus op dat moment zijn spaargeld, zijn levensverzekering, uitvaartverzekering, brandverzekering, pensioenfonds en ga zo maar door, gewoon kwijt! Privé banken worden opgeheven. Lonen worden niet meer uitbetaald, pinnen kan niet meer, contant geld mag niet meer aangenomen worden, want contant geld is dan met ingang van onmiddellijk geen wettig betaalmiddel meer.

Voorzitter van voedselconcern Nestlé. Peter Brabeck. Laat iedereen die het maar horen wil, weten dat Nestlé een monopolie op het drinkwater aan het organiseren is..! Terloops roept hij dat mensen helemaal geen basisrecht hebben op water…! De kilheid in de ogen van deze man spreekt boekdelen..

Het betalingsverkeer is tot stilstand gekomen en daarmee ook de vrije mogelijkheid om boodschappen te doen. Bedenk daarbij: vrijwel niemand houdt het op de normale voorraad in huis langer dan hooguit één à twee weken vol! De Hongersnood slaat dus vrijwel meteen toe! Plunderingen en diefstal zullen onvermijdelijk het gevolg zijn, en met de mind-controlpolitie en het leger van de nieuwe wereld regering in volle bepakking op straat, schietend met scherp, zullen de aantallen van de bewoners op aarde hard teruglopen. Een nieuw betalingssysteem wordt in omloop gebracht, of eigenlijk betreft het hier een sigaar uit eigen doos, want iedereen krijgt een ANDER betaalpasje, een NIEUW pasje.

Een Nieuwe Wereld Regeringspasje!!
Ieder pasje bevat een ID chip die correspondeert met het identificatienummer dat in de chip in je lichaam zit; op die manier kan niemand anders ooit gebruik maken van een pasje dat niet van hem of haar is. Als beide nummers niet met elkaar overeenstemmen wordt je meteen opgepakt, en je eigen pasje wordt je afgenomen, je lichaam chip wordt ook gedeactiveerd en vanaf die dag ben je vogelvrij en ga je vrijwel zeker de hongerdood tegemoet. Zonder pasje en zonder huidchip kun je nergens meer terecht.

Muntenverzamelingen moeten ook ingeleverd worden, het is alleen het comité van 300 nog toegestaan om gouden of zilveren munten onderling te verhandelen. Het bezitten van een muntencollectie is net als het niet inleveren van een vuurwapen, explosieven, een auto of motor/ scooter, bromfiets etc. binnen de gestelde termijn, reden genoeg om meteen geëxecuteerd te worden. Het hebben van vuurwapens, goud, zilver, het dragen van sierraden, het rijden in een auto of ander gemotoriseerd voertuig is enkel en alleen nog toegestaan aan leden van het comité van 300 of door hoge functionarissen die door ditzelfde comité zijn aangesteld.

Overschrijding of negeren van deze regels moet men ter plaatse bekopen met executie. Bij sommige ‘overtredingen’ wordt de chip gedeactiveerd waardoor je niets kunt kopen, vanaf dat moment heb je dus ook geen voedsel, water of onderdak, geen medische zorg etc. Je komt dan op de lijst van criminelen terecht die t.z.t. door de nieuwe wereld regeringsrechtbank worden opgeroepen om een tijdje in de gevangenis door te brengen, geef je aan deze oproep geen gehoor, dan wordt één van je familieleden opgepikt om in jouw plaats de straf uit te zitten. Jouw status veranderd dan in: Gezocht, Dood of levend, en er komt een beloning op je hoofd te staan.

Er wordt nu serieus jacht op je gemaakt door leger en politie en die schieten met scherp, maar ook je mede-vogelvrijen zijn niet te vertrouwen, want als je iemand aangeeft krijg je zelf een mildere straf. Een lotgenoot die jou onderdak biedt wordt bij ontdekking zonder vorm van proces acuut zelf ook geëxecuteerd. Net als jij. Rivaliserende groeperingen zoals Arabieren en Joden, Afrikaanse stammen e.d. worden aangemoedigd om hun meningsverschillen in bloederige gevechten uit te vechten en de haat met tienvoud te vergroten, waardoor er oorlogen ontstaan waarbij ze elkaar uitroeien zonder dat de Nieuwe Wereldregering daar veel aan hoeft te doen.

Beide zijden worden uiteraard door de Nieuwe Wereld Orde volop van voldoende wapens en munitie voorzien om elkaar uit te moorden. ( klinkt dit in 2014 enigszins bekend?) Dezelfde tactiek wordt aangewend in Zuid- en Centraal Amerika. Deze uitputtingsoorlogen moeten plaatsvinden nog vóórdat de Nieuwe Wereld Regering de leiding zelf overneemt, en deze intriges zijn gepland op elk continent dat meerdere religies en etnische groeperingen op een redelijk klein gebied bij elkaar heeft wonen. Zoals b.v. de Sikhs, de Moslim Pakistani, de Hindoes in India.

Etnische en religieuze verschillen worden vergroot en overdreven, en gewapende conflicten tussen grote groepen worden aan beide zijden aangemoedigd om nu eens en voor altijd hun “gelijk” te halen. Elkaar vijandig gezind zijnde groeperingen, worden hierbij in het geniep allebei door het comité van 300 van wapens voorzien om elkaar uit te moorden. Alle persvrijheid gaat samen met het internet op de schroothoop en we spreken er nooit meer over.

Het internet zal alleen nog toegankelijk zijn voor de ‘elite. Drukpersen en kranten worden alleen nog gebruikt voor propaganda voor de Nieuwe Wereld Regering. Televisie zal in de toekomst een belangrijke rol gaan spelen in de verplicht bij te wonen uitzendingen van Massa Mind Control. ( Vandaar mijn keuze voor de foto op de kaft van dit boek.) Kinderen die brutaal zijn tegen hun ouders, zullen bijzondere bijscholing krijgen, om niet alleen brutaal, maar ook gewelddadig te worden.

Bij een naar tevredenheid beëindigde opleiding komen zowel deze ‘brutale’ meisjes als jongens tot 18 jaar, die door manipulatie in monsters veranderd worden, in aanmerking voor een baantje als 

gevangenbewaarder op de werkterreinen waar de dwangarbeid uitgevoerd wordt. Dit lijkt de wereld op z`n kop. En dat is het ook! Dit krijg je als je van gekkigheid niet meer weet waar je met al je geld naartoe moet. Als je alles al hebt, dan verzin je bovenstaand scenario voor de mensheid. Hoe ziek kun je zijn?? Uit bovenstaande blijkt echter ook dat er nog veel werk verzet moet worden voordat de Nieuwe Wereld Regering van kracht kan worden.

Andere zaken herkennen we echter helaas maar al te goed nu al in 2014. Heel veel leden van het comité van 300 zijn nu al op een ver gevorderde leeftijd zodat ze zelf de uitkomst van hun plannenmakerij zeer waarschijnlijk niet meer met eigen ogen zullen kunnen aanschouwen. Ongelukkigerwijs krijgt dit ondierengebroed ook nakomelingen. Het moet helaas gezegd zijn, dat bovenstaande informatie helaas de WERKELIJKE plannen zijn van de allerrijkste en daardoor ook de allermachtigste mensen op deze aardbol.

Aangezien het hier om families gaat, die generatie op generatie de familietraditie voortzetten, ben ik er van overtuigd dat we hiervan nog lang niet verlost zijn en misschien ook wel nooit los van zullen komen. Of deze groepering hun plannen kan verwezenlijken zal alleen de toekomst ons kunnen leren. Om je echter een dieper inzicht te geven in Mind Control, en tot wat ze daadwerkelijk in staat zijn, ga ik alles, voor zover het mij bekend is, aan de grote klok hangen, over deze manipulatieve geesten die anoniem de wereld in hun greep houden, door gehersenspoelde robotten te posteren op vrijwel alle regeringsfuncties wereldwijd.


Marionetten, die alleen na een ‘cursus’ op het Tavistock Instituut op een leidinggevende positie terecht kunnen komen. Het Tavistock Instituut en zijn vele onder- afdelingen en vertakkingen die samen ten grondslag liggen aan alle kwaad op deze aardbol!! Daarom geef ik hier als aanvulling op bovenstaande informatie, het waargebeurde verhaal van Brice Taylor; een huiveringwekkend verhaal over een heel leven lang misbruik onder Mind Control, door haar zelf meegemaakt en door haar zelf verteld, en van het begin tot het einde vrijwel woord voor woord door ondergetekende in het Nederlands bewerkt.

Ik vind dat deze informatie toegankelijk moet zijn voor elke papa en mama, ouder en grootouder, maar ook voor iedereen die zelf geen kinderen heeft in Nederland en ver daar buiten. Dit gaat iedereen aan! Let altijd en overal heel goed op je kinderen, want het kan ook jouw kind overkomen!! In slechts één oogwenk!!!. Om te begrijpen WAT er gebeurt in de wereld, WAAROM ze het doen, en WIE het doen, kan ik alleen maar iedereen aanmoedigen om vanaf hier beslist verder te lezen, ook daar, waar het zo nu en dan ook mij te machtig werd om verder te gaan met deze (wie het weet mag het zeggen? Door hogere machten opgedragen?) monnikentaak.

Ik neem de Nederlandse vertaling voor mijn rekening, ik hoop vurig dat iemand anders mijn voorbeeld volgt in een andere taal. U mag dit boek van mij vrij gebruiken als voorbeeld daarvoor. Aan het einde van haar verhaal, zult u zien dat een doodmoe gestreden Brice Taylor, het estafette stokje probeert door te geven, ik heb mijn hand uitgestoken en het aangepakt. Iedereen zou dit verhaal moeten kunnen lezen, in elke taal. Met alle hierboven voorafgaande informatie over de Nieuwe Wereld Regering in het achterhoofd valt het volgende verhaal iets makkelijker te begrijpen, en is het tevens een oproep om wakker te worden en de ogen te openen voor alles wat ons zelf wellicht nog allemaal te wachten staat.

Brice Taylor

Met alle hier voorafgaande informatie over de Nieuwe Wereld Regering in het achterhoofd, valt het volgende verhaal iets makkelijker te begrijpen, en is het tevens een oproep om wakker te worden en de ogen te openen, voor alles wat ons zelf wellicht nog allemaal te wachten staat. Ik moet nu, hier op dit punt aanbeland, een serieuze waarschuwing vooraf laten gaan.

WAARSCHUWING!

Wat er nu volgt is geen verhaal voor de week hartige onder ons, of voor iemand met een zwakke maag, en net als dat het mij overkwam bij het lezen van dit boek, neem ik het niemand kwalijk als de emoties af en toe hoog opspelen bij het doorlezen van dit beslist ijzingwekkend, nauwkeurig vertelde, gruwelijke, en zeker niet alledaagse verslag van een vrouw die vrijwel haar hele leven lang in de klauwen 

geweest is van MK ULTRA, een Mind Control programma van de Amerikaanse regering, in opdracht en onder supervisie van het Comité van 300, meer algemeen bekend als De Nieuwe Wereld Orde.

Ik vraag je op voorhand excuses voor het grove taalgebruik dat zo nu en dan de revue passeert in dit boek, dat ik omwille van de volledigheid van het verhaal zoveel mogelijk in de originele context zal trachten te vertalen zonder daarmee iemand willens en wetens te willen beschadigen, choqueren of verdriet te doen. Ik probeer het zo netjes mogelijk te houden, maar op sommige momenten vraagt de situatie om het werkelijke taalgebruik, om de grofheid en de gruwelijkheden niet te ‘verfraaien.’

De woordkeuze is niet altijd mijn keuze, het is dan slechts de letterlijke vertaling van de originele tekst. Daar, waar Engelstalige begrippen soms erg lastig letterlijk te vertalen waren in het Nederlands, heb ik de vrijheid genomen om soms complete zinnen door Nederlands te vervangen die de bedoeling van de originele tekst vele malen duidelijker maken. Er is door mij echter ook dan op geen enkel moment van de originele tekst of de essentie van het verhaal afgeweken. Ik vraag begrip voor deze ‘noodoplossingen’ waartoe ik mij soms helaas genoodzaakt zag.

En dan nog even dit: In een interview dat ik op internet zag van Brice Taylor (meerdere interviews van haar vinden op Youtube onder ‘Brice Taylor’) verklaarde zij, hoe haar herinneringen ooit waren begonnen terug te komen, want dit gebeurt bij Mind Control-slachtoffers eigenlijk niet!! Zij vertelde in dat interview dat ze in een auto ongeluk verwikkeld was geraakt, waarbij ze op de voorbank zat zonder gordel, en dat ze met haar hoofd tegen de voorruit klapte, waardoor haar linkerhelft van haar hersenen ‘contact’ legde met de rechterhelft.

Vanaf dat moment begon er heel langzaam van alles in stukjes en beetjes naar buiten te ‘lekken’ en als herinnering naar boven te komen. Herinneringen van een leven dat ze niet kende, herrineringen aan personen in haar eigen lichaam, die ze totaal niet kende. Situaties, die ze niet plaatsen kon, en tot slot het gruwelijke besef, dat dit haar eigen geheime leven was. Haar verleden.  Alle toevoegingen en opmerkingen mijnerzijds, en bewerkingen tussen de originele teksten van Brice Taylor door, beginnen steeds met: (Inzet: …)

‘Thanks for the memories‘..
Een verbijsterend autobiografisch verslag van de hand van Brice Taylor; een vrouw die haar persoonlijke ervaringen deelt, en veel onthult over de verborgen doelen van ritueel seksueel kindermisbruik en mind control. Zaken die inmiddels van over de hele wereld in het nieuws komen, maar die soms lijken te smoren in de dagelijkse, ‘veel-belangrijker-lijkende’ nieuwszaken.

Brice Taylor vertelt over haar herinneringen aan zaken rondom haar conditioneringen, die plaatsvonden in haar jeugd, zódanig dat ze structureel misbruikt kon worden. Door niemand minder dan ‘grote Hollywoodsterren’ als Bob Hope en politieke creeps als Henry Kissinger. Gebruikt als een mind-controlled slaaf  tot aan haar volwassenheid. Gebruikt ook als ‘seks-speeltje’ voor de president en als persoonlijke ‘mind-file’ door ‘hooggeplaatsten’ over de hele wereld! Dit alles teneinde de agenda van de Nieuwe WereldOrde verder uit te rollen. Dit boek zal je helpen om je dóór deze verraderlijke zaken heen te werken; zaken waar we in deze dagen steeds meer OOG-IN-OOG zullen komen staan.. Blijf niet achter in het donker en laat geen tijd verloren gaan: deel deze info!

 

De originele titel van het boek dat hier vertaal is:

THANKS FOR THE MEMORIES
– BRICE TAYLOR –

Bewerkt door klokkenluider ‘Quasimodo’.

THANKS FOR THE MEMORIES - BEDANKT VOOR DE HERINNERINGEN.

Een verklaring aan al mijn kinderen

Een overvloed aan liefde houd ik nog steeds voor jullie vast, terwijl ik deze noodzakelijke stap in mijn en jullie leven onderneem, in aanloop naar jullie ultieme vrijheid. Vergeef me alsjeblieft het openbaar maken van de personen en de gebeurtenissen die eigenlijk privé zouden moeten blijven in jullie levens. Het is echter de ernst van de zaak die mij laat doen wat God mij ingeeft. Ik weet, dat we in een normale gezonde familie dit samen zouden moeten bespreken en dat we samen zouden moeten overleggen hoe we met deze situatie om zullen gaan, en hoe we dit samen kunnen oplossen. Maar dat was in ons geval helaas niet mogelijk.

Vergeef me alsjeblieft als ik mezelf nu vrijheden veroorloof die jullie leven wellicht zullen beïnvloeden op een manier die ik mezelf niet kan of wil voorstellen. Ik heb mijn beslissingen in de handen van de Heer gelegd, en ik vertrouw op Zijn oneindige wijsheid om ons te leiden naar zoete vrede en vrijheid. De moeder-kind band die wij samen deelden is daarbij voor mij steeds een enorm krachtige nimmer aflatende wind geweest onder mijn vleugels.

KEVIN – Mijn kind die ook mijn vriend was. Dank je dat je altijd zo behulpzaam was, bekwaam, meevoelend met anderen, vriendelijk en vrolijk. Ik ben trots op je, en ik bid voor jouw vrijlating, zodat je de vele talenten en gaven die je hebt, kunt aanwenden op de manier die alleen jij zelf kiest.
Ik hou van je Kev.

KELLY – Belofte maakt schuld! Ik kom mijn belofte aan jou na. Ik laat dit niet meer los, en ik zal nooit stoppen met dit aan de kaak te stellen, en hulp te zoeken, wat er ook gebeurt. Dank je wel, omdat je altijd zo aardig en liefdevol was. Jouw zachte aard en de immense liefde die je in je hebt, straal je zelfs uit terwijl je onder mind control bent, op een manier die iedereen voelen kan. Ik bid voor je vrijlating uit jouw geprogrammeerde staat, die je wegsluit van je eigen persoonlijke ik, en de rest van de wereld. Ik mis je, en ik weet dat God heel hard werkt aan jou en door jou en met jou werkt aan de genezing van jou en de anderen. Ik hou van je!
DANNY – Mijn kindje dat maar niet in de maat wil lopen. Ik wacht heel ongeduldig op het moment dat ik zie wat je gaat doen met alle individuele gaven en talenten die je hebt, maar nog niet de baas bent. Ik treur vanwege de noodzakelijke scheiding die er de oorzaak van was dat jij moest opgroeien zonder moeder, op een wel heel erg jonge leeftijd. Ik bid voor je dat God je die jaren zal vergoeden op een hemelse manier. Ik hou zovéél van je, méér dan je ooit zal kunnen weten.
AAN MIJN PASGEBOREN ZOON, GESTOLEN UIT MIJN ARMEN DIRECT NA DE GEBOORTE- Mijn ziel verlangd naar jou! Ik rouw nog steeds om het immense verlies van je fysieke aanwezigheid. Ik heb je door de jaren heen steeds gemist, en ik bid voor onze hereniging als dat Gods wil mag zijn. God heeft mij beloofd dat de familie herenigd zal worden en ik kijk ernaar uit jou weer te mogen ontmoeten, maar nu als een grote sterke man!
MIJN OUDERS – Dank jullie wel dat jullie mij doorgang verleenden naar de genetische en spirituele spelonken op aarde, die er een garantie voor waren, dat mijn missie hier op aarde geslaagd zou zijn. Ik hou van jullie omdat jullie mij het leven gegeven hebben en dat jullie mij toestonden de nodige ervaring op te doen die mijn ziel nodig had, om mijn bijdrage te kunnen leveren. Papa, jouw gave om je tijd ver vooruit te zijn, en Mama, jouw onvoorwaardelijke liefde ( zelfs onder Mind Control ) heeft mij uiteindelijk geholpen mijn eigen weg te vinden. Ik weet nu dat jullie beiden ook gevangen zaten in het zelfde donkere web waar ook ik in zat. Ik hou van jullie en vergeef jullie allebei alles.
CRAIG – We hebben nooit echt een kans gehad, maar we hebben ons er doorheen geworsteld met liefde. Dank je voor je lieve aard en voor de manier waarop je me steunde tijdens mijn weg naar herstel. Ik vergeef je. Kun je mij vergeven?
AAN MIJN BROERS – Zoals ‘Papa’ ons steeds zei: ”Laat de waarheid bevrijdend werken”.

CATHERINE GOULD PHILADELPHIA – Wat had ik zonder jou moeten beginnen? Dank je wel voor zoveel dingen. Het eerste daarvan redde mijn leven……… De sluwe “veiligheidsbrief” aan mijn herinneringspakketten waarvan ik denk dat die het mogelijk maakten dat ik dit overleefde. Jouw nimmer aflatende hulp en je altijd luisterende oor, die nét dat steuntje in de rug waren dat ik nodig had om met dit manuscript door te gaan.
MARGIE PAUL PHD – Dank je dat je me geholpen hebt om mijn innerste spiritualiteit weer met mijn innerste kind- zijn in contact te brengen, en dat je de kleintjes in me vastgehouden hebt terwijl ik met mijn heling bezig was. Dank je voor jouw bereidheid om samen met mij de enge duisternis te bewandelen en dank je voor jouw inzet, die je beroepsmatige grenzen ver overstegen.

Ik hou van je.
TED GUNDERSON – Dank je, dat jij een begin gemaakt hebt te werken aan mijn veiligheid door beveiligingsmaatregelen te nemen, en door het inschakelen van mijn persoonlijke lijfwachten, en dat je diep boog voor de Heer, terwijl de Heilige Geest zijn werk binnen in ons deed, zodat we samen konden werken aan het blootleggen van de gruwelijkheden die deel uitmaakten van het dagelijkse leven van zovele slachtoffers, zodat de plannen van de nieuwe wereld regering zouden falen. Dank je dat je er steeds was op momenten dat ik het niet meer zag zitten en je steeds weer zei: ”vergeet niet, wie er straks de winnaars zijn!!”. Ik bid dat het Gods groter plan mag zijn dat de gevangenen van dit systeem eindelijk vrij komen!.

WALTER BOWART- Moge God jou overvloedig zegenen voor de ruimte die je steeds gegeven hebt aan alle slachtoffers in alle leeftijden, al sinds 1978 toen de eerste editie van jouw boek ‘Operatie MIND CONTROL’ in de etalages kwam van de boekwinkels. Je bent in de strijd gebleven voor de waarheid en gerechtigheid, en ik dank je voor je vasthoudendheid waarmee je jezelf vastbeet in de werkelijkheid, die velen niet meer konden zien, of die het gewoon niet langer meer aan konden en het af lieten weten. Dank je voor jouw aanwezigheid.
JOE- dank je voor jouw aanmoedigingen om vooral dóór te gaan en sommige dingen die ik van je leerde die het leven makkelijker maakten.
LAUREN STRATFORD- Dank je dat je dapper genoeg was om aandacht te schenken aan de roep van de Heer, toen je voorop liep voor iedereen die nog volgen zou, op het moeilijke pad van heling voor al diegenen die geheeld wilden worden. Dank je voor je aanmoedigingen in moeilijke tijden, moge God jou zegenen voor jouw nimmer aflatende ondersteuning van alle overlevenden verdeeld over de hele wereld. Ik hou van je.
LYNN MOSS-SHARMON- Wie de geestelijke kracht had, de vastberadenheid en het doorzettingsvermogen om de “Stenen Engeltjes” te stichten om de slachtoffers van Mind Control in Canada ter steunen.

Evenals het oprichten van het ACHES-MC OF IN HET NEDERLANDS: HET ADVOCATEN COLLECTIEF VOOR DE OVERLEVENDEN VAN MENSELIJKE EXPERIMENTEN ONDER MIND CONTROL. Jouw werk is cruciaal omdat je de realiteit gedocumenteerd hebt uit vele getuigenissen van slachtoffers van Mind Control. Moge de Grote Geest jou rijkelijk belonen voor jouw prachtige spirituele reinheid en geloof, en voor al je werk dat je hier gedaan hebt.

BOBBI GAGNE- Moge de liefde en genegenheid die jij hebt laten zien aan ontelbare overlevenden vele malen vermenigvuldigd bij je terugkeren. Dank je hartelijk voor het wegwijs maken van velen die op het wettelijke vlak vast zaten, zodat ze nu de slachtoffers, die nog steeds zwaar gebukt gaan onder hun ervaringen, beter kunnen bijstaan. Dank je dat je dat gedaan hebt wat Christus zelf gedaan zou hebben. Ik hou van je.
ALICE MILLER- Het voorbeeld dat jij voor me was door middel van jouw boeken was onbetaalbaar. Door jouw boeken heb ik geleerd, dat door op mijn eigen ervaringen te vertrouwen, in het bijzonder de ervaringen die ik als kind had, dat ik nu wijze lessen kan uitdragen aan juist in het bijzonder: kinderen!

STUART PERLMAN PHD- Dank je dat je me de hele waarheid hebt laten zien, op momenten dat anderen me zeiden het verleden los te laten en door te gaan met mijn leven. Jij zag het goed! Dank je voor het urenlang luisteren naar het horror verhaal uit mijn verleden. Ik weet dat het bij tijden beslist niet mee viel om alles aan te moeten horen. Moge God jou zegenen.

CLAIRE REEVES- Voorzitster van Moeders Tegen Seksueel Misbruik ( MASA ) ik dank je omdat jij het beschermende schild voor kinderen hoog op gehouden hebt en omdat je er was vóór en mét mij zelfs tijdens de rechtszaak toen ik begon met het onthullen van mijn overvloed aan misbruikers in 1992! Ik weet dat het zwaar was, en dat je veel tegenstand en verwijten over je heen kreeg, maar weet dan dat velen zijn geholpen juist door het werk dat jij hebt gedaan. Ik vraag aan God dat hij jou moge zegenen.

MARGARET- Dank je dat dat je mijn vertrouwde secretaresse wilde zijn, en beste vriendin en rots in de branding in de zwaarste tijden. Ik dank Jezus dat hij jou in mijn leven geloodst heeft zodat we samen ZIJN plan konden uitvoeren om ZIJN kinderen te bevrijden. Groot en klein! Moge God je zegenen en een wakend oog op je houden voor de rest van jouw leven. Je bent me zo dierbaar!
MARY LEWIS- Omdat je steeds deed wat JEZUS zelf gedaan zou hebben. Zonder middelen, met veel tegenwind, en moederziel alleen heb je wonderen verricht door eindeloos slachtoffers van Mind Control uit hun geestelijke gevangenschap te helpen ontsnappen en hun te helen. Moge GOD jou zegenen en je veiligheid blijven bieden terwijl je ZIJN werk voortzet.
LOWELL LEWIS- Voor de humor en de liefde die je in je werk legde terwijl je MARY steunde en de vele slachtoffers waar jullie beiden mee gewerkt hebben en die jullie door de jaren heen liefhadden. Dank je dat ik je Bijbel met je mocht delen.
STUART MERLOT- Dank je voor jouw nimmer aflatende ondersteuning ( in het bijzonder bij de uitgave van dit boek ) en jouw geweldige toewijding met betrekking tot het blootleggen en aan de kaak stellen van de werkwijze van de nieuwe wereldorde en van de Mind Control waarop dit hele apparaat drijft. Moge jouw onbaatzuchtigheid en toewijding rijkelijk beloond worden door GOD.
JUDITH- Dank je voor je lieve ondersteuning bij het aanvankelijke typewerk.
DORIS- Mijn liefdevolle partner in gebeden. Dank je voor jouw aanhoudende gebeden voor de vrijlating van mijn familie. Ik hou van je.
TERRY- Dank je voor jouw liefdevolle ondersteuning bij de ontzettend zware ‘bevalling’ van dit boek.
LAURENCE- Dank je wel omdat je me geleerd hebt hoe te rusten en gewoon omdat je m’n vriend bent.

ELIZABETH- Dank je dat het lichtje in de duisternis was en voor al jouw tranen, toen ik jou de eerste keer vertelde over mijn leven. Dank je wel, dat je Kelly opgevangen hebt tijdens mijn studie naar hersengolven technologie wat mij in staat stelde om Kelly thuis te helpen met haar Mind Control ontwenning. Dank je dat je me steeds hebt aangespoord om toch vooral dóór te blijven leren op momenten dat ik het écht niet meer zag zitten. Jouw constante gebeden waren een ongelooflijke steun voor me. Moge Gods zegen altijd op jouw weg komen!

CHIP TATUM- Dank je voor het heldhaftig delen van jouw ooggetuigenis uit eigen ondervinding van Mind Control binnen de CIA. Het spijt me, dat je naar de gevangenis moest omdat je zo heldhaftig was om de waarheid te vertellen. Ik ben echter zo dankbaar dat je nu weer vrij bent. Moge God jou en jouw vrouw zegenen in jullie nieuwe leven.

ALLEN DIE MIJ VOOR ZIJN GEGAAN – Ik wil graag een bijzonder woord van dank en waardering uitspreken voor alle moedige zielen die hun leven gegeven hebben in hun pogingen om dit misbruik een halt toe te roepen.

JEZUS- Liefde van mijn leven, mijn Heer en Redder, dank U voor Uw leiding, dank U dat U de Heilige Geest in mijn leven bracht, die mij in m`n donkere dagen tussen alle gevaren door geloodst heeft om deze bijdrage aan de samenleving te kunnen doen. Het is door Uw tussenkomst dat ik dit leven overleefd heb en dat ik compleet genezen ben om de waarheid aan het licht te brengen. Blijf alsjeblieft in mij werken om mijn geest meer te laten werken als die van U.
TENSLOTTE EEN KORT ADVIES AAN MISBRUIK OVERLEVENDEN EN / OF ZIJ DIE ZICH ( NOG ) ONDER MIND CONTROL BEVINDEN, HETZIJ BEWUST EN HERSTELLENDE, OF ONBEWUST EN NOG TOTAAL ONWETEND.

Het hier beschikbare materiaal op deze en op alle volgende pagina’s geeft een duidelijk inzicht in de praktijken van Mind Control. Niets in dit boek zou enige problemen op mogen leveren voor iedereen tijdens het lezen, ook niet voor mensen die zelf last hebben van MPD of DID ( Meerdere Persoonlijkheidsstoring of Wisselende Persoonlijkheidsstoring ) of zelfs voor hen die zich momenteel onder Mind Control bevinden. Het is echter gebleken dat meerdere overlevenden enorme emotionele moeite ondervinden met hun (her)beleving van de slachtofferrol.

Daarom worden lezers die vermoeden of weten dat zij incest slachtoffers zijn of Mind Control overlevenden zijn, en zij die zich daarvoor nog in therapie bevinden aangeraden, om eerst met God te overleggen voordat zij dit boek gaan lezen. Vermeldingen van bureaus, kantoren, instanties en hulpverleners in dit boek houden geen aanmoediging in of aanbeveling door de auteur, en er kan ook niet op vertrouwd worden als zodanig maar zijn slechts voor de volledigheid van de verhaallijn vermeld.

BRICE TAYLOR.

 

(Inzet: uit het bovenstaande blijkt dus dat men spreekt van overlevenden, waaruit men de gruwelijke doch duidelijke conclusie moet trekken dat het hier -wanneer er gesproken wordt over ‘overlevenden’- blijkbaar om de uitzonderingen gaat. Dat is helaas juist!. Uit een vraaggesprek met Stewart Swerdlow die in de 60er jaren als ‘arts’ verbonden was aan het MK ULTRA PROJECT werd duidelijk dat destijds slechts 3% van de geteste proefpersonen geestelijk sterk genoeg waren om het gehele traject te doorlopen. De overige 97% stierven!!

In zijn tijd waren er circa 30.000 proefpersonen zijn ‘laboratorium’ gepasseerd! Er waren volgens Swerdlow in die tijd echter meerdere van deze ‘proeflocaties’!! Er zullen sinds de 60er jaren op dit gebied echter veel nieuwe ontdekkingen hebben plaatsgevonden, en tegenwoordig traint men hele kazernes soldaten op het ontbreken/ het niet kennen van angst, om zonder nadenken een gewisse dood tegemoet te gaan. BRICE TAYLOR overleefde de horror van een leven lang Mind Control, en vertelt hier haar hele gruwelijke verhaal tot in details.)

TIJDLIJN
Het zal niemand ontgaan, bij het lezen van haar levensverhaal dat de tijdlijn waarin e.e.a. zich afspeelt regelmatig door elkaar gehaald wordt.
Het ene moment ziet Brice Taylor, eigenlijk Susan Ford ( ze heeft nog vele andere namen zoals u verderop zult zien, ik houd me echter voor de duidelijkheid vast aan één naam, haar auteursnaam: BRICE TAYLOR ) herinneringen uit haar kindertijd, dan ziet ze weer herinneringen uit haar volwassen periode, om vervolgens weer terug te vallen in haar pubertijd enz.enz.enz.

Deze ‘Herinneringen’ staan opgetekend zoals ze bij haar binnenkwamen, zeg maar terug kwamen in haar geheugen, en dat is soms qua tijdlijn mogelijk wat lastig te volgen en niet altijd even logisch. Ik heb aan het originele boek zo weinig mogelijk trachten te veranderen en deze ietwat chaotische tijdlijn; het zogenaamde: ‘Van de hak op de tak’ hier bewust in stand gehouden, omdat dit juist een zeer indringend beeld geeft van de chaotische toestand in haar geest, die er gedurende haar hele leven was.

Een korte inleiding over CONTROLE -MACHT- IN BEDWANG HEBBEN.
Hetgeen precies dat is wat men ‘mind control’ noemt. De mysterieuze religies van het oude Egypte, Griekenland, India en Babylon legden als het ware de fundamenten voor het hedendaagse occultisme (hetgeen: ‘verborgen boodschap’ betekent) Een van de oudste geschriften dat al verwijst naar occultisme is ‘Het Egyptisch Dodenboek’, een verzameling van rituelen die expliciet diverse martelmethodes en manieren van intimidatie beschrijven om een ziekelijke, afhankelijke, gemakkelijk beïnvloedbare, labiele geestelijke gesteldheid te creëren, waarbij diverse geest verruimende drugs werden toegepast, en vervloekingen werden uitgesproken, z.g. ‘toverspreuken’ en hypnose.

Maar ook fysieke marteling, die uiteindelijk altijd resulteerden in totale overgave en onderwerping van de arme weerloze slachtoffers waarop dit werd toegepast. Dit was het basis recept voor de keuken van Satan en zijn aanhangers. Deze ‘stroming’ wordt ook wel Satanisme genoemd en gaat al zo ver terug in de geschiedenis als de Egyptenaren. Men kan dus simpel stellen: Satanisme is zo oud als de wereld zelf.

Eén van de vele, vele topjes van de ijsberg van bestialiteiten in de top van de VS. Een van de schandalen die
op straatkwam te liggen, via het boek ‘The Franklin Connection’. (Klik voor artikel op illustratie)

Gedurende de 13e eeuw heeft de Romaans Katholieke Kerk een ware ‘Heksenjacht’ geopend om al het occulte uit te bannen gedurende de bekende Inquisitie. Iedereen die ook maar in de verste verte in verband gebracht kon worden met het aanbidden van Satan, hekserij, waarzeggerij, helderziendheid of enige andere bijzondere gave, liep het risico op de brandstapel te eindigen. Het Satanisme overleefde deze periode van vervolging door zichzelf gedurende langere tijd onopvallend onder andere groeperingen te scharen waarop absoluut geen enkele verdenking viel.

Prince Philip op bezoek in Bohemian Groove in 1962. Waar ‘de groten der wereld’ verzamelen en hun duivelse feestjes geven in de naam van ‘de grote Baál’.

Het was al in 1776 dat een zekere Adam Weishaupt in opdracht van de Rothschilds de missie kreeg om de krachten van deze mysterieuze religieuze groepering ‘de Satanisten’ te bundelen tot wat nu wel ‘De Illuminati’ genoemd worden. ‘DE VERLICHTE GEESTEN’. Hier werden dus al, in zekere zin, de krachten gebundeld van de machtigste, rijkste en meest verderfelijke mensen op aarde met de duidelijke wens. Complete wereldcontrole. Één Wereld Regering!

Occulte bloedlijnen, Geheime elitaire genootschappen en invloedrijke vrijmetselaars broederschappen werden samengevoegd en de Nieuwe Wereld Regering was geboren! De boodschap naar de buitenwereld, die er van dit illustere gezelschap uitging was er een van vreugde, geluk, voorspoed en vrede op aarde.

Eindeloos geluk en eeuwige vrede. Hun ware intenties en onderliggende gedachte was echter een hele andere! Het idee werd geboren om langzaam maar zeker de controle over te nemen op alle fronten, in alle zaken en over alle mensen op aarde. Dus heersers op aarde. Totale controle over alles en iedereen!
Deze zogenaamde Nieuwe Wereld Regering heeft dus op elk mens die nog nooit van hen gehoord heeft een voorsprong van bijna 250 jaar ervaring.

De Engelse Connectie
Toen de negentiende eeuw aanbrak waren Engeland en Duitsland de eerste landen die al onder controle leken te zijn van de Illuminati. Het Engelse Koningshuis staat aan de leiding van alles op aarde. Het mag dan ook niemand meer verbazen, wanneer blijkt dat het allereerste ‘onderzoek naar het gedrag van de mens  al in het jaar 1882 gedaan werd in Engeland. Men noemde het zelfs gedragswetenschap..!

De voorvaderen van de psychiatrie hadden hun wieg in Duitsland staan, want daar kwamen destijds de eerste ‘testresultaten’ vandaan, aangaande wat men toen noemde: ‘medische en psychiatrische technieken’ met betrekking tot… Mind Control!! En in Londen werd in 1921 het Tavistock Instituut opgezet waar men onderzoek ging doen naar het ‘breekpunt’ van mensen. Het breekpunt? Ja, hoeveel kan een mens verdragen, voordat hij zich totaal onvoorwaardelijk overgeeft? Nu in het jaar 2014, zijn we bijna 100 jaar verder! 100 Jaar waarin deze zieke ‘specialisten’ hun proefkonijnen onwetend naar de slachtbanken geleid hebben. 100 Jaar ook, waarin ze hun zieke plannen verder en verder geperfectioneerd hebben. Hoe werkt dat? Hoe doen ze dat?

Mind Control: methodes en onderdelen
In het beginstadium, begint men met verwarring te creëren bij het slachtoffer. Gewoonlijk meteen vanaf de geboorte tot de leeftijd van ongeveer 6 jaar. Dit wordt in eerste instantie voornamelijk bereikt door het toedienen van elektroshocks en dit gebeurt soms zelfs al wanneer de ongeboren baby zich nog in de baarmoeder van de moeder bevindt.

Door deze traumatische ervaringen, die niet zelden al vanaf de geboorte gepaard gaan met seksueel misbruik, splitsen de hersencellen zich al in de ongeboren of pasgeboren baby af, in meerdere persoonlijkheden. Het verder ‘conditioneren’ van de geest van het slachtoffer wordt versterkt door gebruik te maken van hypnose, dwingen, pijn-plezier wisseling, voedsel-water-slaap en genegenheid onthouding in combinatie met medicijnen die een zekere mate van gelukzaligheid oproepen.

De volgende stap is om gedetailleerde opdrachten of boodschappen te verankeren in de diverse op deze wijze gecreëerde persoonlijkheden. Dit wordt bereikt door bijzondere hightech koptelefoons die een signaal ( of meerdere signalen tegelijk, vaak links en rechts totaal verschillend van elkaar ) laten horen waarbij afwisselend je bewustzijn, en onderbewustzijn wordt geactiveerd.

Hierbij worden dan snelle licht pulsen in de meest uiteenlopende kleuren op het netvlies geprojecteerd met nauwelijks zichtbare – of totaal niet waarneembare beelden ertussendoor. Dan wordt er plotseling elektroshock gebruikt om de herinnering aan wat je zag te wissen. Dit programma wordt met grote regelmaat herhaald en nog versterkt door visuele, gesproken en geschreven informatie. Sommige van de allereerste programmeringsthema`s die vaak gebruikt worden zijn ‘The Wizard of OZ’ en ‘Alice in Wonderland’. Beide films zijn doordrenkt van occult symbolisme.

Veel van de Walt Disneyfilms zijn op vrijwel allemaal dezelfde manier volgestouwd met geheime boodschappen. Muziek speelt door het variëren van tonen, ritmes en woorden ook een belangrijke rol bij het programmeren. Diverse Mind Control gerelateerde Hollywood producties zijn o.a.
Total Recall; Brainstorm; Long Kiss Goodnight; Johnny Mnemonic; Conspiracy Theory; Mindfield; 12 Monkeys; Barbwire; Fortress; Trancers III; Jacob’s Ladder; Videodrome; Circuitry Man; Lawnmower Man; Color of Night; Blade; Enemy of the State; Adventures of Baron Von Munchhausen; Ninth Configuration. Al wat oudere films zijn: Altered States; Slepford Wives; en de klassieker Manchurian Candidate.

Een van de vele voorbeelden van uiterst bedenkelijke Disney-uitingen. Onmogelijk dat dit door de ‘keuring’ bij Disney is geglipt.

Wie en waar?
Het zal niet meevallen erachter te komen wie de originele initiatiefnemer voor dit Satanische project was. Dit komt grotendeels omdat vrijwel alle informatie die u nu leest jarenlang strikt geheim gehouden is en daarnaast is er juist door dat zelfde Comité van 300 een hele ploeg mensen aan het werk gezet om het internet in elke geschreven taal op aarde te larderen met desinformatie.

Hoe dan ook, er zijn toch wat namen naar buiten gelekt. Daar was een zekere dokter Green (groen) en een Joodse dokter Greenbaum (‘Groene Boom’) die zouden hebben samengewerkt met de Nazi`s in de tweede wereldoorlog en dan was er nog dokter Josef Mengele wiens handelsmerk bestond uit extreem koudbloedig- berekenend en gewelddadig, Deze ex nasi kampdokter, Joseph Mengele, liet niet alleen diepe littekens achter op de overlevenden van concentratiekamp in Auschwitz, maar ook op nog vele ontelbare slachtoffers over de hele wereld.

De film ‘The Boys from Brazil’, gebaseerd op een meesterlijk boek van Irah Levin, romantiseert de rol van Mengele en zijn verblijf in Paraguay..

Mengele`s directe betrokkenheid bij het beruchte Auschwitz concentratiekamp werd wel erg verdacht ‘afgezwakt’ tijdens het Neurenbergproces met als gevolg dat er geen échte moeite gedaan werd door het geallieerde leger van de Verenigde Staten, om deze zware oorlogsmisdadiger achter de tralies te krijgen. En om echte onderzoekers zoals Simon Wiesenthal op het verkeerde been te zetten, werd Mengele door de Amerikaanse autoriteiten als onbelangrijk en geen enkele bedreiging voor de samenleving omschreven.

Hij zou zijn toevlucht gezocht hebben in Paraguay of Brazilie, maar het kon ook zijn dat hij ‘dood’ was. Mengele, ook wel ‘De engel des doods’ genoemd, moet volgens de berichten minstens vijf keer uit de dood herrezen zijn, want zijn naam bleef gedurende vele jaren steeds opnieuw opduiken i.v.m. mind control projecten. Zijn onconventionele ‘onderzoek’, ten koste van duizenden onschuldige slachtoffers, was voor de Amerikanen juist erg interessant. Naast het gebruik van zijn pseudoniem ‘dokter Green’, kenden overlevenden hem ook nog als ‘Väterchen’ (Vadertje), en als ‘Schöhner Josef’ (Mooie Josef).

Mengele was een ‘charmante verschijning’, goed uitziend, met een goed figuur, waren het zijn wapens, die hij in de strijd gooide om mensen voor zich in te palmen. Maar hij kende ook zijn licht ontbrandbare karakter dat hem met vrij grote regelmaat tot explosieve woede-uitbarstingen bracht. Andere karaktertrekjes van Mengele die zijn slachtoffers zich tot aan hun dood hebben herinnerd, waren de cadans van zijn zwarte altijd gepoetste laarzen als hij over de houten vloeren ijsbeerde.

Dan was er nog het misselijkmakende spelletje :’Ich lieb dich, ich lieb dich nicht’ (ik hou van je, ik hou niet van je) met de bloemblaadjes van een margerietje, en als hij het laatste blaadje van het margerietje trok dan martelde hij op gruwelijke wijze langdurig een klein kind in het bijzijn van een ander kind dat geprogrammeerd werd onder Mind Control, voordat hij het eerste kind dan toch vermoordde voor de ogen van het geprogrammeerde kind.

Verwarde overlevenden kunnen zich nog herinneren dat ze naakt in kooien gegooid werden bij erg agressieve apen die hen vreselijk mishandelden en vreselijke diepe wonden veroorzaakten. Het heeft er alle schijn van dat Mengele zijn ‘proefdieren’ niet meer uit elkaar hield. Zo waren: huilen, schreeuwen of het tonen van enige emotie absoluut verboden, voor zijn slachtoffers. Dit alles ligt ten grondslag aan Mind Control en dat Josef Mengele daar ooit deel van uitgemaakt heeft blijkt uit de verklaringen van overlevenden onomstotelijk, of dit ook later na de oorlog met zijn medewerking gebeurde, en of dat hij zelfs de mentor was van alle zieke geesten die zich hier vandaag de dag mee bezig houden, zullen we wel nooit weten. Die mogelijkheid wordt echter zeer reëel genoemd.

DE SCHEPPING VAN EEN MENSELIJKE ROBOT.
Mijn naam is Susan Lynne Eckhart Ford, ik ben 48 jaar oud en geboren in Californië Amerika. Tot 1995 verbleef ik in een conditie die persoonlijkheidsstoornis heet. In 1985 ben ik aan de lange, soms erg saaie en vooral pijnlijke weg van herstel begonnen. Door jaren van therapie en ontwenning van mijn geprogrammeerde innerlijk, wist ik uiteindelijk mijn vele persoonlijkheden terug te leiden naar mijn innere zelf. Het is te danken aan de genade van God dat ik vandaag nog in leven ben om met u mijn waargebeurde levensverhaal en ervaringen te delen.

Deze opsomming van herinneringen zal zo schokkend zijn, en ongelooflijk, dat u het gevoel zal overkomen in een horror film verzeild geraakt te zijn. Velen ontwaken tegenwoordig en noemen dit proces een ommekeer maken in de werkelijkheid. Ik noem het: Weten wat de waarheid is. Maar houdt uw geloof in God en in de samenleving, want zoals mijn vader mij elke dag opnieuw weer vertelde: “De waarheid zal je bevrijden!”

Mijn diverse persoonlijkheden in mij schreef ik aanvankelijk enkel en alleen toe aan seksueel en ritueel misbruik, maar naarmate ik langzaam heelde en mezelf meer en meer uit mijn diep verborgen verleden begon te herinneren, realiseerde ik mij dat seksueel misbruik slechts de traumatische basis was die mijn ritueel misbruikte, geprogrammeerde, pedofiele vader Calvin Charles Eckhart en anderen gebruikten, om mij klaar te stomen voor deelname in het nog steeds actieve streng geheime Project Monarch, het CIA`s witte slavenproject dat verband houdt met MK ULTRA en ontelbare sub-projecten.

Ik ben opgegroeid in de rijke buurt van Woodland Hills Californië, maar gedurende mijn gehele leven misbruikt op vele verschillende locaties zowel in als buiten Californië, zowel in ziekenhuizen, universiteiten als op Amerikaanse leger- en NASA basissen, waar ik werd onderworpen aan programmering op het allerhoogste niveau. Het resultaat van vele jaren mishandeling, opzettelijk uitgevoerd tegen mij, door mijn vader en anderen, om in mij meerdere persoonlijkheden te creëren, was dat ik werd getransformeerd in een geprogrammeerde slaafse robot die zich niets meer kon herinneren, of kon vertellen over wat er met mij gebeurd was.

Dit alles ten gevolge van het zeer intensieve en zeer geraffineerde Mind Control-programma waar ik me onder bevond. Ik werd regelmatig gebruikt in kinderpornografische producties en voor hele jonge meisjes prostitutie. Toen ik mijn puberteit bereikte, had ik inmiddels diverse persoonlijkheden in mijzelf ontwikkeld om de perfecte seksslavin te zijn. Het ‘Presidentsmodel’ (zoals het in ingewijde kringen heet), waarbij ik met regeringsarchieven en een fotografisch geheugen uitgerust was, om gevraagde informatie feilloos op te dreunen (vrijwel altijd tijdens seksuele ontmoetingen). Sommige boodschappen waren daarbij cryptisch van aard en vrijwel zonder uitzondering voor de top van de regeringsleiders, functionarissen, artiesten en andere wereldfiguren bestemd.

Van 1987 tot 1991 onderging ik een intensieve dagelijkse therapie in Californië, ik herinnerde me een ingewikkelde jeugd. Die intussen bevestigd is, gedeeltelijk door inlichtingendiensten, en CIA, en FBI contacten actief en gepensioneerd – alsook door onderzoeksjournalisten, vooraanstaande geestelijke gezondheidsprofessionals en familieleden. In mijn gevecht om begrip en zelfkennis bezocht ik de Universiteit om mijn doctoraal te behalen in psychologie, maar in april 1991 werd ik gedwongen mijn huis en familie in Californië te verlaten, ten gevolge van een geraffineerd plan en een dreigement om mij van het leven te beroven, als ik zou blijven zoeken naar herinneringen uit het verleden door middel van therapie, en als ik verder pogingen zou ondernemen om te trachten volledig te herstellen van mijn mind control.

Dr. Margaret Paul

Een van mijn therapeuten, Margaret Paul in Philadelphia wie ook een populaire schrijfster is, stelde voor mijn veiligheid voor dat ik althans voor een tijdje zou vertrekken uit Los Angeles. Op haar aanraden ben ik gevlucht naar het eiland Kauai – Hawaï waar ik volledig onwetend nog steeds deel uitmaakte van het mind control project en nog steeds niet vrij was. Nadat ik uit Californië gevlucht was en niet langer leefde te midden van mijn ingeroeste geprogrammeerde misbruik, en ook niet langer meer in regelmatige therapie was, begon ik zeer levendige, gedetailleerde herinneringen te krijgen van zowel te zijn gebruikt als een seksslavin, en als menselijke archief computer voor sommige van onze hoogste bazen in regeringskringen hier in Amerika en in het Witte Huis.

Daaronder waren o.a. John F.Kennedy (seks en boodschappen overbrengen) Lyndon Baines Johnson (seks en boodschappen overbrengen) Henri Kissinger (beheerde mijn volledige interne geheugen met het Amerikaanse- en Internationale regeringsarchief), Nelson Rockefeller (coördineerde mijn geheugen archief in samenwerking met Henri Kissinger ) Gerald Ford ( seks en boodschappen overbrengen). En Jimmy Carter ( boodschappen overbrengen), Ronald Reagan (seks en boodschappen overbrengen), George Bush (gebruik van mijn geheugen archief.Bush is pedofiel en had seks met mijn geprogrammeerde dochter Kelly) en filmsterren en entertainers zoals mijn ‘eigenaar’ Bob Hope bij wie ik ook boodschappen afleverde en met wie ik ook seks had.

Bob Hope, mijn ‘eigenaar’..
De media aandacht rondom de onthullingen omtrent Bob Hope`s geheime leven en de boeken die er geschreven zijn door Arthur Marx ( de zoon van Groucho Marx ) ‘Het geheime leven van Bob Hope’ en het boek van Lawrence J. Quirk ‘Bob Hope ….De wegen goed bewandeld’ beginnen aardig wat smet te werpen op het typisch Amerikaanse, patriottische familie minnende mannetjes imago.

Mijn ‘meesters’ en misbruikers waren beslist geen laag-bij-de-grondse criminelen, maar waren juist integendeel de zogenaamde ‘beminde’ leiders en entertainers van het land..! Ik voelde me alleen en doodsbang terwijl ik begon los te raken van de constante controle waaronder ik gezeten had. Catherine Gould in Philadelphia ( een internationaal zeer gerespecteerde therapeute met jarenlange ervaring bij de behandeling van misbruik slachtoffers) legde me uit dat ze niet mijn therapeute kon zijn uit angst dat ze haar vergunning zou kwijtraken of gedagvaard zou worden omdat ze meteen doorhad dat ik een ‘overlevende’ was van het ‘hoogste’ niveau..

Destijds, hoewel ik mezelf begon te herinneren bij Ronald Reagan te zijn geweest, gedurende de tijd dat hij gouverneur was van Californië, en ook bij andere leden van de regering, was het volledig te wijten aan de Mind Control waar ik mezelf nog steeds onder bevond, dat ik geen idee had van wat dat ‘hoogste’ niveau inhield. Het was in die tijd heel normaal onder meerdere therapeuten ( ook voor mijn eigen therapeute Margie Paul ) dat er zich een nieuwe trend voordeed, waarbij plotseling iedere therapeut die zich met slachtoffers van Mind Control bezighielden, hun vergunningen verloren.

Hollywood-acteur en komiek Bob Hope

Al helemaal bij het behandelen van die slachtoffers die van het ‘hoogste’ niveau waren!
Toen ik in april 1991 naar KAUAI vluchtte kwam ik met Catherine overeen om per telefoon de consulten en de therapie voort te zetten, adviseerde ze me, mijn ervaringen en herinneringen op te gaan schrijven in boekvorm, wat resulteerde in het boek ‘STARSHINE: De dappere ontsnapping van een vrouw uit Mind Control.’

Zij adviseerde me verder ook om de namen, datums en plaatsen op te schrijven waar mijn misbruik had plaatsgevonden en door wie, in een poging om wellicht ooit hiermee naar buiten te komen, en om mijn man, mijn kinderen en mij zelf te bevrijden.
Gedurende het volgende jaar op het eiland vond ik steeds meer van mijn geheugen terug, maar ik was volledig kapot doordat ik gescheiden was van mijn kinderen, en van het trachten me aan te passen aan een radicale verandering in mijn levensstijl.

Los van het feit dat ik nu gescheiden van mijn familie, vrienden en geliefden leefde, had ik ook vrijwel geen geld. Ik was kapot van verdriet en droeg een last met mee waar vrijwel niemand in geïnteresseerd leek om er zelfs maar naar te luisteren. Toch waren er gelukkig enkele mensen die naar voren kwamen om me te helpen op alle manieren die ze maar konden, en boden me emotionele steun en vriendschap, sommige zelfs financiële steun als ik zonder geld zat. Niemand kon me echter veiligheid bieden zolang ik van binnen nog niet vrij was en daarom was ik erg moeilijk te benaderen.

Ik herhaal het nog maar eens, zolang ik niet vrij van binnen was, vormde ik een gevaar voor mezelf, ik was niet veilig. In 1991 begreep niemand waar ik het over had, en er was niemand die me écht kon helpen. Ik zou de heling van binnen uit in mezelf moeten zien te vinden en dat lukte! Gedurende mijn helingsproces begeleiden Engelen mij als ik zelf te bang was om contact te zoeken met Christus vanwege mijn Satanische rituele misbruik dat ik had ondergaan in de kerk toen ik nog een kind was. De Engelen wezen mij constant de weg naar boeken en ongelooflijke mensen, daarmee Gods plan in vervulling brengend voor mijn uiteindelijke vrijheid..!

Omdat er, bij door Mind Control misbruikte en mishandelde slachtoffers, vaak gebruik gemaakt wordt van meerdere generaties, werden mijn drie kinderen Kevin, Kelly en Danny automatisch getraind om in mijn voetsporen te treden als pionnen voor mijn bazen. Met uitzondering van mijn dochter Kelly zitten ze nog volledig vast in hun Mind Control-status ondanks al mijn pogingen om hulp voor hen te vinden. Hun even zeer zwaar gecontroleerde en onder mind Control verkerende vader heeft nog steeds geen notie van alles, en mij is de volledige voogdij voor mijn kinderen ontnomen door de staat Californië.

Met het doel voor ogen om mijn kinderen weer vrij te krijgen, heb ik jarenlang doorgebracht met het archiveren van mijn herinneringen, een bezigheid waarvan vele hoog geplaatste regeringsfunctionarissen en entertainers graag hadden gezien dat me dat niet zou lukken. Mijn misbruikers (toen ik nog een kind was) verzekerden zich ervan dat ik ‘uitgerust’ was met een zeer complex programma, dat me zeker de dood in zou drijven als ik mezelf ook maar iets begon te herinneren, of zou gaan verder vertellen.

Maar ondanks het feit dat ik ben geprogrammeerd om mezelf te doden in een ‘ongeluk’ of door zelfmoord, indien ik mij iets begin te herinneren, kan ik alleen maar zeggen: ”Ik ben gezond, ik heb controle over mijn eigen geest en ik heb geen enkele intentie om mezelf iets aan te doen”. Ik neem de meest extreme voorzorgsmaatregelen door o.a. dit autobiografisch materiaal te publiceren, om deze machtswellustelingen te belemmeren in hún pogingen om mij te belemmeren in mijn pogingen om hulp te krijgen voor mijn kinderen. Het is slechts in de hoop, dat ik mijn kinderen, en ook andere slachtoffers van misbruik kan bevrijden, van het juk dat slachtoffers van Mind Control met zich mee dragen, dat ik dit boek schrijf en mijn ervaringen met u deel.

Het opzettelijk toegebrachte en meestal extreme kindermisbruik dat ik te verduren heb gekregen, was de ‘noodzakelijke’ voorbereiding, door middel van ernstige mishandelingen, dat mijn misbruikers beschouwden als allereerste vereiste (zeg maar de vooropleiding) voor mijn creatie als seks/spionage-agente, die dienst moest doen voor de regering en daarbuiten voor een handvol lieden van een overkoepelend orgaan, dat ik hen ook wel de ‘Raad’ hoorde noemen.

Jarenlang ben ik getuige geweest van de pogingen en daden, om niet alleen onze eigen regering naar hun hand te zetten, maar ook regeringen in het buitenland. Het inwijdingsritueel, het geweld en misbruik, de gruwelijke mishandelingen in mijn kindertijd, waren noodzakelijk om in mijn brein meerdere persoonlijkheden te creëren, voor later gebruik door hen. En om zich hun succes te verzekeren van mijn onvoorwaardelijke toewijding en deelname in hun plan om een Nieuwe Wereld Regering te vormen, waar u en ik zullen moeten werken op verschillende niveaus, als gecontroleerde slaven, of zoals zij het noemen als ‘werkbijen’.

Een van de vele, vele films en boeken die er over het onderwerp Mind Control zijn gemaakt.
(klik voor info op foto)

Voorbereidingen tijdens mijn vroege kinderjaren.
‘Liefde verdraagt alles, gelooft alles, vertrouwt alles en hoopt op alles’. Zodat mijn geboorte precies op de dag van de beëdiging van de president zou plaatsvinden (20 januari 1951) werd de bevalling kunstmatig in gang gezet in het St. John`s ziekenhuis in Santa Monica Californië. Mijn ouders noemden mij Susan Lynne Eckhart. Dat de keuze juist op deze dag gevallen was voor mijn geboorte, was van bijzondere betekenis gezien de ‘functie’ die ik ooit geacht werd te zullen gaan vervullen.

Mijn ouders hebben me jarenlang verteld dat mijn eerste woordjes waren: ”I LIKE IKE “ (Ik vind IKE leuk) Al op één jarige leeftijd werd ik getraind om politiek geïnteresseerd te zijn en ze lieten me leuzen schreeuwen in een verkiezingscampagne voor het presidentschap. Toen mijn moeder en ik eenmaal uit het ziekenhuis ontslagen waren, begon mijn vader onmiddellijk met de rigoureuze ‘training’ en de opzettelijke marteling, die vereist waren om mijn aangeboren persoonlijkheid volledig te verwoesten, met als doel vele aparte en strikt van elkaar gescheiden persoonlijkheden te creëren voor verdere training, en om gebruikt te worden door anderen terwijl ik ouder werd.

Oorlogsveteraan, generaal ‘Ike’ Eisenhower, werd eind jaren 1950, president van de VS.

Toen mijn moeder mij bij m’n vader achterliet om voor mij te zorgen, onthield hij mij alle voeding totdat ik bijna stierf van de honger. Vervolgens hield hij het flesje voor m’n neus en in plaats van dat hij mij het flesje gaf schoof hij zijn penis in mijn mond om aan te zuigen. Ik voelde dat ik bijna stikte omdat mijn luchtwegen afgesloten werden en ik snakte naar adem. Er volgden vele van dit soort mishandelingen, ik kan eigenlijk wel zeggen: op dagelijkse basis.

Zodat u begrijpt, hoe ik geleerd heb om de dingen die ik me begon te herinneren toen ik op een leeftijd was van 35 jaar, over mijn eerste kinderjaren, ook werkelijk kon geloven, wil ik met u de volgende ervaring delen. In trance begon ik mij kleine dingen te herinneren, in het begin slechts onsamenhangende dingen, zoals de keer dat mijn moeder mij liet verzorgen door mijn vader toen ik 4 maanden oud was. Hij legde mij boven op de eetkamer tafel en keek toe terwijl ik er af viel!!

Ik herinner me duidelijk het gevoel van paniek terwijl ik viel en ik kan me zelfs nog de enorme stekende pijn herinneren van toen mijn lichaam de vloer raakte. Ik kan me zelfs nog de kleur van het tapijt, het patroon van het behang en andere details van de kamer herinneren. We zijn uit dat huis in Santa Monica weggegaan toen ik 6 maanden oud was, en ik heb het sindsdien nooit meer teruggezien.

Niet in staat te doorgronden wat deze herinneringen aan mijn jongste kinderjaren konden betekenen, begon ik te lezen over de ervaringen van Vietnam-veteranen en hoe zij soms volslagen onverklaarbaar de gruwelijkste belevenissen tijdens de Vietnam oorlog in een flits opnieuw beleefden. Ik dacht dat dit een zelfde soort van geheugenfenomeen was.

Om mijn herinnering aan het eerste incident op de proef te stellen, deelde ik deze herinnering met mijn moeder. Haar reactie was er een van stomme verbazing en ofschoon ze erg verward was over de dingen die mijn vader met mij deed, zei ze dat ik ons eerste huis beschreven had en ze was stomverbaasd dat ik mezelf zo precies wist te herinneren, tot in detail, wat zich in dat huis had afgespeeld terwijl ik toen nog maar een zuigeling was. Ik was het derde kind van een moeder met een erg druk bezet leven, er waren nooit enige foto`s gemaakt in dat huis die ik gezien zou kunnen hebben. De bevestiging die ik van haar kreeg, gaf me meer vertrouwen in de andere herinneringen die kort daarna begonnen terug te stromen in mijn bewustzijn.


Mishandeling met het doel om meerdere persoonlijkheden te creëren..

Mishandelingen, te gruwelijk om te verdragen als kind, ontvouwden zich voor mij om mee om te gaan als volwassene. Stukje bij beetje begon ik mij te herinneren en te begrijpen wat er werkelijk met mij was gebeurd als kind, maar de herinneringen kwamen beslist niet leuk verpakt of in chronologische volgorde. De tijd zou het leren terwijl de ene na de andere herinnering op zijn plaats begon te vallen en net als met een puzzel waarbij de stukjes allemaal zijn uitgelegd begon ik een meer compleet maar ontzettend afgrijselijk beeld te zien.

Gewapend met die eerste bevestiging van mijn moeder en de steun van twee therapeuten begon ik dagelijkse therapiesessies met herinneringen van afschuwelijke martelingen, afgrijselijk misbruik en vreemde details die erg pijnlijk voor me waren, maar erg netjes gerangschikt in de beleefwereld van diverse zowel kinderlijke als volwassen persoonlijkheden die in mijn hersens geprogrammeerd waren. Velen hadden zelfs andere namen. Dit was in 1987, twee jaar nadat mijn eigenlijke ‘bewustwording’ was begonnen en het was pas nu dat ik werkelijk accuraat mijn zuigelingentijd kon herinneren.

Ik werd verwezen naar Stuart Perlman in Philadelphia, een psychotherapeut verbonden aan het Westwood-ziekenhuis en begon hem regelmatig te bezoeken. Enige keren per week tot aan de zelfverminking- en zelfmoordcrisis waar ik mezelf doorheen moest worstelen, die werd aangestuurd doordat ik me dingen begon te herinneren (dingen waarvoor ik geprogrammeerd was, deze te vergeten), totdat dit me noopte om deze sessies op te voeren tot zeven of meer keren per week. En.. daarnaast had ik ook nog wekelijkse sessies met Margaret Paul in Philadelphia..!

Toen ik begon met therapie, was er geen enkele van mijn therapeuten vertrouwd met het verschijnsel van meerdere persoonlijkheden in één geest of de materie van ritueel misbruik. De werkelijk gruwelijk pijnlijke en vaak afschuwwekkende flitsen en het afreageren op de ondraaglijk pijnlijke herinneringen die mij overkwamen terwijl ik in sessie was, maar ook daarbuiten, waren voor alle betrokkene een zeer pijnlijke situatie, iedereen probeerde mij te begrijpen en vroeg zich verbaasd af wat er toch met mij gebeurde.

Dokter Perlman schreef een artikel over MPD, of ‘Multiple Personal Disorder’ (identiteitsstoornis of persoonlijkheidsstoring) voor een psychoanalytisch tijdschrift waar hij vertelde dat hij langzamerhand geleerd had dat MPD lang niet zo zeldzaam was als dat men hem op school had verteld. Ondanks dat zijn gelaten houding en zijn psychoanalytisch standpunt mij vaak wat ongemakkelijk deden voelen gedurende de therapie sessies met hem, ben ik toch blij dat hij niet de kans gezien heeft om zijn idee dat ik ‘waanvoorstellingen’ had, in mijn geheugen te verankeren. Mijn eerste sessie met dokter Perlman was werkelijk ontroerend toen tranen van zijn wangen biggelden terwijl ik hem het ene na het andere verhaal vertelde over mijn periode van seksueel kindermisbruik. De wijze woorden die hij mij meegaf waren: ”Alles wat jij moet helen zit van binnen, jij hebt alle antwoorden in jezelf zitten”.

Mijn andere therapeut dokter Paul en ik, waren constant perplex over de vraag wat al die herinneringen te betekenen hadden. We hadden er geen antwoord op, totdat ik een jaar later zelf alleen een bijeenkomst in New Jersey bijwoonde van VOICES of ‘Victems Of Incest Emerge as Survivors’ (slachtoffers van incest staan op als overlevenden), toen ik een vrouwelijke minister hoorde spreken over satanisch ritueel misbruik. Aan het einde van haar lezing voelde ik mij als verdoofd, doordat de spreekster zovele martelingen had genoemd die hetzelfde waren als wat ik me herinnerde uit mijn kindertijd. Het prachtige sprookjesleven dat ik ooit gedacht had te leven begon aan alle kanten af te brokkelen. Herinnering op herinnering. Het volgende stuk is een nauwkeurig samengesteld verslag van mijn verleden.

Mijn verleden ‘revisited’..
Toen ik zes maanden oud was, besloten mijn ouders om naar het platteland te verhuizen om hun jonge gezinnetje op te voeden. Mijn broer Jim was toen acht jaar oud en mijn broertje Rick was vier. Ik zelf was zes maanden oud. Mijn vader leende geld van mijn oma om een 3-slaapkamer-boerenhuis te kopen in het midden van een walnootbos in Woodland Hills in Californië. Dit ‘thuis’ zou de geheime basis worden voor mijn extreme foltering en mishandeling, gedurende de volgende 19 jaren. Deze jaren van mishandeling zouden genoeg geweest zijn om minstens tien kinderen te vermoorden, maar op de een of andere manier heeft het mij niet gedood…

Mijn vader vertelde me iedere keer als hij mij pijn deed, dat hij dat deed om mij harder te maken en mij sterker te maken voor de toekomst. Als resultaat hiervan splitste ik mezelf op in diverse persoonlijkheden om de overweldigende fysieke en psychologische pijn en verraad te kunnen verdragen. Mijn vader werkte tot 1957 als lasser voor opdrachtgevers, toen hij besloot om eigen baas te worden met als vooruitzicht zijn eigen lasbedrijf en werkplaats te beginnen
Dit bedrijf, Eckhart’s Welding Shop, zat aan de Pico Boulevard in West Los Angeles en was aanvankelijk de enigste bron van inkomsten voor ons, sinds dat mijn moeder besloot volledig thuis te blijven om het huishouden te doen en voor ons te zorgen.

We leefden eenvoudig van het geld dat mijn vader verdiende met zijn werk. Als door een vlijmscherp mes gesneden, waren de twee werelden van elkaar gescheiden, het voor het oog van de wereld gewone gezinnetje, en de hele duistere, geheimzinnige en pijnlijke werkelijkheid die in ons onderbewustzijn altijd aanwezig was, net zoals de helse pijnen. Ik zal vele van deze ‘sneetjes’ duisternis met u delen zodat u als lezer kunt begrijpen hoe een en ander in z`n werk ging.

Toen ik een jaar oud was legde mijn vader mij in een dekentje dat aan een touw bevestigd was aan het hoge plafond en draaide me rond, rond, rond, rond en rond totdat ik compleet duizelig was en volledig verward. Dan bracht hij mij helse pijn toe door iets scherps in mijn vagina te steken en mijn jonge geest knalde uit elkaar, splitste zich in een compleet nieuwe andere persoonlijkheid om de pijn te kunnen weerstaan. Hij begon zijn seksueel misbruik al op mij in mijn eerste maanden door dingen in mijn vagina te stoppen.

Geleidelijk aan werd vervolgens de grootte ervan opgevoerd, zodat ik op de leeftijd van twee jaar in staat zou zijn een volwassen penis te ‘ontvangen’. Ik werd als een ‘bruidje’ voorbereid op kinderprostitutie, pornografie en een belangrijke plaats bij de ‘ingewijden’ binnen de kerk. Mijn moeder kon zich nog herinneren dat ze me gillend over moest dragen in de armen van haar broer John, die me voor een week mee zou nemen naar Santa Barbara. Als ze me vertelde over dit incident liet ze het altijd op mij overkomen alsof ze geen keus had, geen enkele vrije wil van waaruit zij zelf kon beslissen dat niemand haar pas geboren baby van haar weg kon nemen.

Santa Barbara, nog steeds té heftig om te herinneren..

De ongelooflijke kracht van onze geest is in staat het lichaam op slot te zetten; de sleutel hebben we DUS ook altijd bij de hand om onze geest te bevrijden.. Met dezelfde tools die het in eerste instantie ‘toelieten’..

De herinnering aan wat er gebeurd is in Santa Barbara bij oom John, is tot op dit moment nog steeds niet toegankelijk, maar ik weet dat het veelbetekenend moet zijn geweest. Ongelukkigerwijs, zoals u al zult begrijpen, had mijn arme, hersengespoelde, niet al te snuggere moeder nooit enige kans en was zelf ook totaal gemanipuleerd door mijn vader van wie ik denk dat ook hij zelf leed aan MPD en ook ritueel misbruikt was en hoogstwaarschijnlijk zelf ook onder Mind Control was.

Maar toch, heel veel van de tijd samen, was mijn moeder een lieve, zorgzame en vriendelijke vrouw, maar ook zij werd ‘gestuurd’. Overdag was ze als bezeten bezig met poetsen, het strijken van alles dat brandschoon gewassen werd, vloeren schrobben, ramen lappen, koken en zorgen dat wij niets te kort kwamen. Na het eten deed mijn moeder de afwas en zat mijn vader televisie te kijken of de krant te lezen. Terwijl hij zich ontspande boog mijn moeder zich over de boekhouding van mijn vader`s bedrijf.

Ze was altijd bezig en nam nooit eens even pauze totdat ze meestal rond elf uur ’s avonds ‘instortte’ en naar bed ging. Toen ik er bovenop begon te krabbelen in de 80er jaren, vroeg ik mijn moeder hoe het toch kwam dat alles wat ze destijds deed, alleen maar poetsen was en schrobben en dat ze nooit eens tijd had om haar aandacht te geven aan mij als kind, was haar antwoord:” Sue, denk eens terug, ik had altijd het gevoel dat er iets heel erg smerigs was met ons huis.” Mijn moeder kon juist dát heel goed voelen, wat haar niet was toegestaan om over na te denken en ze had gelijk! Er was iets heel erg smerigs met dat huis!

De ongelooflijke kracht van onze geest is in staat het lichaam op slot te zetten; de sleutel hebben we DUS ook altijd bij de hand om onze geest te bevrijden.. Met dezelfde tools die het in eerste instantie ‘toelieten’.

Het onderbewustzijn loste het probleem op, op de enige manier die het kende, door het weg te poetsen. Ze sliep er ofwel doorheen, was ofwel verdoofd, onder drugs, of onder mind control als ik werd misbruikt, of wanneer ze zelf werd mishandeld door mijn vader of misbruikt door anderen, Ze was er zelf nooit écht met haar gedachten bij. Ze luisterde als bezeten naar muziek die haar op de een of andere manier hielp om ‘uit’ te schakelen en waar ze min of meer beneveld van raakte.

Met de wetenschap die ik nu heb, denk ik dat ze geprogrammeerd was om naar bepaalde muziek te luisteren die men haar had in-geprogrammeerd om haar herinneringen heel diep naar een plekje in haar onderbewustzijn weg te voeren, ver weg van het werkelijke leven. Muziek die haar programmeerde om het ‘perfecte’ familieleven ‘werkelijk’ te houden door melodieën en/of songteksten in de muziek, die een betekenis hadden voor haar.

Mijn vader mixte medicijnen voor mijn moeder en mijn moeder slikte alles, volgde zijn raad, advies en commando`s slaafs op. Plichtsgetrouw aan haar programmering leverde ze mij af op adressen, haalde mij op van adressen, waar ik werd voorbereid, getraind, misbruikt, geprogrammeerd en mishandeld, zonder dat ze het geringste besef had van waar ze mee bezig was. Tot op de dag van vandaag huilt mijn moeder hierover als ik ernaar vraag, maar blijft volhouden dat ze, hoewel ze het gevoel heeft dat de beschuldigingen op grond van waarheid berusten, zij zich er totaal niets van kan herinneren..!

Extra eigen toevoeging: 
Al eerder in dit boek is gebleken dat slachtoffers van mind-control geprogrammeerd werden vanaf het allereerste begin om zelfmoord te plegen als ze zichzelf ooit iets zouden herinneren, bij de een werkte dat programma blijkbaar doeltreffender dan bij de ander. En nu we toch uit bovenstaand verhaal begrijpen dat ook muziek een belangrijke rol speelde in het hele programmeringsproces, wil ik u vragen eens opnieuw te luisteren naar het nummer: ‘The Sound of Silence’ van Art Garfunkel en Paul Simon. Iedereen in Nederland heeft dat nummer honderden keren gehoord, het was jarenlang een hit en behoort intussen tot de klassiekers. Maar heeft ook iemand écht geluisterd..? Ik dank een goede vriendin voor dit materiaal en de gouden tip. Muziek zal hierna nooit meer zomaar muziek zijn. Hier is de YouTube en ik geef je de songtekst en daarna de NL-vertaling.

The Sound of Silence.

Hello darkness my old friend, i`ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping, left it`s seed while i was sleeping
And the vision that was planted in my brain, still remains within the sound of silence.
In restless dreams i walked alone, narrow streets of cobblestones
Beneath the halo of a streetlamp, i turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light, that split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light i saw, then thousand people, maybe more.
People talking without speaking, people hearing without listening
People writing songs that voices never share
And no one deared disturb the sound of silence

Fools said i and you we do not know, Silence like a cancer grows
Hear my words that i might teach you, take my arms that might reach you
But my words like silent raindropps fell, and echoed in the wells of silence.
And the people bowed and prayed, to the neon God they made
And the sign flashed out it`s warning, in the words that it was forming
And the signs said, the words of the prophet are written on the subwaywalls
And entertainmenthalls and whisperd in the sound of silence.

Nederlands vertaald...

Het geluid van de stilte.

Hallo duisternis mijn oude vriend, ik kom weer eens met je praten

Een visioen houdt me steeds bezig, plant zijn zaad terwijl ik slaap
Het visioen geplant in mijn hersens, blijft achter in de stilte
In angstige dromen loop ik alleen in smalle straatjes van steen
Onder een straatlantaarn doe ik tegen de kou mijn kraag omhoog

Steken in mijn ogen van de flits van een neonlicht dat de nacht in tweeën splitst

En dan weer het geluid van de stilte
Dan in het volle licht zie ik 10.000 mensen of wel meer
Mensen praten zonder te spreken, horen zonder te luisteren
Mensen schrijven liedjes die nooit door stemmen gezongen worden

En niemand durft de stilte te doorbreken

Idioten zeggen: jij en ik weten niet dat de stilte groeit als een gezwel
Hoor mijn woorden, ik kan je misschien iets leren
Pak mijn handen, ik kan je misschien bereiken
Maar mijn woorden vallen als zachte regendruppels en gaan verloren in de stilte.
En de mensen knielden en bogen voor de Neon God voor hun ogen
En een teken van de profeet flitste nog: pas op!! Maar niemand let er op
Het staat geschreven op de muur, het is te lezen op elke schuur
En te horen in het geluid van de stilte.


De boodschap hierin is:

Als iedereen alleen maar blijft zwijgen… en in stilte zijn Neon God (Computer en TV) aanbidt, dan.. Dan geven we het comité van 300 precies wat ze willen.
Ons hele leven verloopt tegenwoordig via computers. Als je geen computer hebt tel je niet mee, kun je niet bankieren, niet online shoppen, vrijwel elke communicatie loopt tegenwoordig via e mail, als dat plotseling wegvalt, dan heb je geen chat-‘vrienden’ meer, en kun je niet ‘Skypen’ met familie aan de andere kant van de wereld. Dus…….. je kan niet meer zonder.

Maar wat te doen, als plotseling het internet wegvalt? Dat zelfde internet dat ons door de rijksten der aarde is opgedrongen zonder dat we daar weet van hadden. (Straks meer hierover, in een verslag van een vergadering van de Bilderbergers – het Comité van 300 – de Illuminatie – de schaduwregering – de vrijmetselaars – of hoe u ze verder nog noemen wilt. Voor alle duidelijkheid dient gezegd te worden: Het is één en dezelfde groepering.)
Dan nog dit: Niet elke vrijmetselaars is bankier, maar alle (grote) bankiers zijn wel vrijmetselaars..!)

Over het ritueel misbruik binnen de kerk: mijn moeder sloot zich aan bij de Eerste Baptistische Kerk van Woodland Hills en begon mij mee te nemen naar de kerk. Later tijdens therapie herinnerde ik mij tunnels, die onder die kerk doorliepen en ik maakte er tekeningen van. Deze tunnels stonden in verbinding met naburige huizen, waar mijn misbruikers uit godsdienstelijke kringen woonden. Op zondagochtend liet mijn moeder mij vaak achter in de kinderopvang van de kerk, terwijl zij zelf naar de kerkdienst ging. Leidinggevende hoogwaardigheidsbekleders binnen die kerk, samen met nog enkele buurvrouwen, en de priester misbruikten mij regelmatig gezamenlijk in die kerk in een satanisch ritueel. De ouderling van die kerk die mij misbruikte, was Rey Grant B. Yeatman.

Op tweejarige leeftijd, zat ik niet meer in die kerkelijke kinderopvang maar ging naar een klein zondagsschooltje, samen met andere kinderen. Op zekere zondag toen ik al een klein beetje ouder was kwam Rey Yeatman mijn klas van die zondagsschool binnen gewandeld, en keek toe terwijl wij speelden en tekeningen maakten. Hij wees naar mij en zei dat ik ‘door God gekozen’ was, en droeg me op hem te volgen. Eenmaal buiten op een afgelegen plek dwong hij mijn hoofd naar beneden en onder zijn toga om hem oraal te bevredigen zoals mijn vader mij vanaf mijn geboorte had geleerd te doen..

Nadat ik klaar was, veegde hij mijn mond af met een papieren zakdoekje en vertelde me dat ik naar de hel zou gaan voor wat ik net gedaan had, maar dat me vergeven zou worden als ik er nooit met iemand over zou spreken. Dan bood hij aan om te bidden voor mijn ziel en stuurde me vervolgens weer terug naar mijn zondagsschoolklas.

Eerste Baptistische Kerk van Woodland Hills.
Staat er nog steeds in al haar ‘glorie’ bij.

Op een andere zondag nadat ik anaal verkracht was in een achterkamer door Rey Yeatman, nam hij me bij mijn hand en terug naar de zondagsschoolklas, boog zich naar mij voorover en wees op een tekening van Jezus te midden van kleine kinderen en zei: ”Jezus zal nooit en te nimmer kunnen houden van een klein meisje dat zo slecht en verdorven is als jij” En vanaf die dag groeide ik op met het idee dat er iets verschrikkelijk verkeerd was aan mij, en dat ik nooit bij andere mensen zou kunnen horen.

Ik meende dat Jezus nooit van mij zou kunnen houden omdat ik zo`n slecht meisje was. Er was iets in mijn binnenste dat stierf, maar toch was er ook ergens van binnen dat beschermde gevoel door engelachtige wezens die mij steeds herinnerden aan Gods eindeloze liefde en hun steun aan mij. Toen ik tijdens martelingen vaak buiten-lichamelijke ervaringen ondervond door de onverdraagbare onmenselijke pijn, spraken de engelen van Jezus liefdevol tegen mij en legden mij uit dat ik terug moest in mijn lichaam en dat ik het ooit, als ik ouder zou zijn, zou gaan begrijpen. In mijn onder- bewustzijn, in mijn beperkte ‘kind-zijn dacht ik dat ik in de ogen van God een afschuwelijk kind was van wie God onmogelijk kon houden.

Mind Control als de strijd om het bezit van de menselijk-mentale geest. Niemand anders dan onze eigen scheppingskracht is in staat deze hersenspoeling te bekrachtigen..

Op zondagen werden ook wel andere kinderen ‘gekozen door God’ en moesten de klas uit, samen met de priester. Veel van de mensen die voor de kerk werkten, zoals de secretaresse en de leraren van de zondagsschool, waren buren van ons en zoals ik nu begin te begrijpen, waren hoogst waarschijnlijk al in hun kindertijd misbruikt, en voerden hun gewelddadige acties alleen uit via hun eigen onbewuste kindertijdprogrammering.

Mevrouw Winkler, de parochiesecretaresse, woonde aan de andere kant van de straat. In aanvulling op haar ‘christelijkheid’ deed ze ook aan toverij en hekserij in haar geheel verduisterde huis, dat goed afgelegen lag, en dat door dikke gordijnen nieuwsgierige blikken buiten hield. Toen ik nog een peuter was maakte mijn vader mij ’s zaterdags- of ’s zondagsmorgens vroeg wakker en nam mij mee de straat over met een winterpeen om ‘de paardjes te voeren’.

Mind Control als de strijd om het bezit van de menselijk-mentale geest. Niemand anders dan onze eigen scheppingskracht is in staat deze hersenspoeling te bekrachtigen

Andere keren vertelde ze me weer dat ik door God zelf gekozen was om een bepaalde missie uit te voeren. In plaats van georganiseerd Satanisme, paste zij haar eigen perverse vorm van Christelijkheid op mij toe, met de bedoeling om mij te ‘reinigen’ en om mij te verlossen van alle kwaad. Ze had het nooit over de duivel of satan, maar sprak wel steeds van hel en verdoemenis. Het was een soort haat-liefde relatie die bestond uit een soort mengsel van Christelijkheid en hekserij. Mevrouw Winkler knipte stukjes van mijn haar en bewaarde die voor rituelen die met o.a mijn vader en nog vele andere ‘geïnformeerden’ binnen de kerkelijke gemeente gehouden werden op afgelegen plaatsen in de open lucht, in het holst, en de anonimiteit van de donkere nacht.

We gingen de paarden wel voeren, maar de eigenlijke bedoeling hiervan was om mij het huis uit te krijgen om naar Mevrouw Winkler te gaan voor, wat zij noemden ‘mijn training en voorbereiding’. Mevrouw Winkler ontstak kaarsen en legde mijn tengere lichaampje op haar tafel en zong psalmen terwijl ze scherpe naalden in mijn voetjes stak, me verbrandde met de kaarsen of me de stuipen op het lijf joeg met grote spinnen, en dan zei ze heel lieflijk:” Lig stil Susie, zodat dit drankje kan inwerken. Jij zult ooit heel machtig en heel speciaal zijn. Jouw vader betaald mij voor deze behandeling om jou speciaal te maken, want jouw vader houdt van jou. Jij zult aanzien genieten.”

Traumatische programmering
Jarenlang, werd ik door mijn vader geprogrammeerd door middel van een hele variëteit aan gewelddadige, rituele, fysieke en psychologische mishandelingen, martelingen en seksueel misbruik die onder andere bestonden uit: opsluiting in kasten, in kooien, en een doodskist waarbij me steeds verteld werd dat ik daar werd achtergelaten om dood te gaan, ook bijna-verdrinkingen, isolatie, naalden gestoken in zeer gevoelige lichaamsdelen, eten en slaap onthouding, electroshock door middel van electrische kabels, las apparatuur etc. verdovingen, geraffineerde hypnose technieken en elektronische programmeringsmethoden.

Ook werd ik regelmatig ondersteboven vastgebonden aan een walnootboom in het geïsoleerde walnootbos en ook op andere plaatsen, waarbij ik gedwongen was letterlijk het lijdend voorwerp te zijn van martelrituelen en orgies waarbij ik veelvuldig seksueel misbruikt werd op steeds opnieuw weer nóg perversere manieren. Destijds stond Woodland Hills nog in z’n kinderschoenen. In het begin waren er maar een paar andere huizen gebouwd in onze straat, die mijn vader en anderen verzekerden van volop vrije ruimte om hun misdaden te begaan.

In 1952 was de snelweg die nu bekend staat als Snelweg 101 er nog niet. Het hele gebied was destijds nog grotendeels onbewerkt en onbebouwd en erg landelijk, hetgeen deze misdaden fantastisch camoufleerde, waardoor er nooit iemand iets in de gaten had van wat zich daar werkelijk afspeelde. Toen ik nog erg klein was, had mijn vader een verhouding met een andere ‘kerkelijke secretaresse’ die naar de naam Selma McGrew luisterde, en in het huis achter ons woonde. Zij nam deel aan mijn ‘voorbereidingen’ door mijn vader toestemming te geven om mij te laten deelnemen in de seks die zij samen hadden.

Mijn 2 broers, Jim en Rick
Nog zo jong en zo klein had ik vaak het gevoel dat ik vermoord werd bij deze samenkomsten en daardoor splitste ik mij als automatisch in nog meer persoonlijkheden om dit te kunnen verdragen. De nacht was bij ons thuis nooit bedoeld om te slapen, maar voor ‘training’. Mijn moeder was de enige die het was toegestaan of zelfs werd gecommandeerd om te gaan slapen. Mijn twee oudere broers, Jim en Rick, kwamen samen met mijn vader s`nachts naar mijn slaapkamer en vormden een eindeloze polonaise van allerlei manieren van seksueel misbruik die altijd plaats vonden onder de regie van mijn vader.

Brice Taylor als jonge vrouw, met al een leven van vernedering en mind control achter zich.

Mijn broer Rick, die vier jaar ouder is als ik, werd het vaakst gekozen om deel te nemen aan mijn ‘opleiding’ en mijn vader gebruikte hem heel vaak om mij voor te bereiden voor kinderprostitutie en voor mijn steeds sneller naderende ‘debuut’ in kinderpornografie. Wij twee werden gelijktijdig seksueel misbruikt en kregen beide elektroshocks met kale koperdraden tegen onze genitaliën. Ik kan mezelf nog pijnlijk nauwkeurig herinneren hoe mijn broertje als een zombie voor zich uit staarde, terwijl mijn vader de elektrische draden aan zijn penis vastmaakte en vervolgens de stekker in het stopcontact stopte, waardoor zijn lichaam schokte en kronkelde in oncontroleerbare stuipen.

Tranen stroomden van mijn broertjes wangen toen hij gedwongen werd toe te kijken terwijl de beurt voor dezelfde behandeling naar mij ging. Jarenlang vertelde mijn moeder het verhaal dat ze steeds mijn broertje achter de divan vond, waar hij zich verstopte, terwijl hij kale koperdraden aan zichzelf had bevestigd en de stekker in het stopcontact had zitten. Ze lachte enigszins verward, een vragende idiote lach als ze hierover sprak. Ze kon zich waarschijnlijk niet voorstellen waar de kale koperen kabels vandaan kwamen of waarom haar zoon zichzelf steeds probeerde te elektrocuteren. Ik zelf stak zo vaak een keukenmes in het stopcontact, dat er een versleten keukenmes bij ons in de lade lag met inkepingen erin van het steeds weer opnieuw gebruiken tijdens elektroshocks die we ons kennelijk ‘vrijwillig’ zelf toebrachten. Deze onbewuste handelingen versterkte onze programmering..

Ik werd vaak in het holst van de nacht wakker gemaakt door mijn ouders en gedrogeerd om rituelen bij te wonen die werden opgevoerd in een leegstaand perceel achter de kerk en andere locaties in de buurt van Woodland Hills. Veel van de greppels en buitenlocaties die gebruikt werden voor rituelen toen ik jong was, zijn sindsdien veranderd in bouwgrond en huizen of dichtgestort met cement. In de 50-er jaren boden deze lokaties beschutting, afzondering en privacy voor deze groep. Het was niet de hele gemeente die deelnam aan deze nachtelijke horror. Slechts een klein groepje van zogenaamde ‘ingewijden’ mocht hieraan deelnemen.


2 jaar, de inwijding..

Op de leeftijd van twee jaar werd ik ingewijd in de club van ingewijden tijdens een ‘viering’ die ter ere van mij ( als de bruid van Christus ) werd opgedragen. Ik werd gedrogeerd, en aangekleed in een lange witte zijden jurk werd ik doorgegeven in een kring van gedrogeerde leden, terwijl zij rond een vreugdevuur zaten in een leegstaand perceel in het holst van de nacht. Ieder lid betastte me seksueel en daarna werd ik op een altaar neergelegd en werd er door iedereen een “feestelijke”verkrachting op mij uitgevoerd die werd opgedragen aan Christus en de groep.

De ingewijden droegen zwarte toga`s en namen deel aan seksuele orgies en het doden en tot zich nemen van zowel dierlijke als menselijke slachtoffertjes. Zij geloofden blijkbaar dat deze vorm van cannibalisme en seksuele handelingen de levenskracht van het slachtoffertje op hen over zou dragen waardoor ze zelf steeds “machtiger”werden.Ik was onderdeel van vele rituelen, die bestonden uit: het gebrand worden door kaarsen, Crusifixen die in mijn genitaliën geramd werden terwijl ik op een altaar lag of ondersteboven was vastgebonden aan een kruisbeeld, pinnen die werkelijk in elk lichaamsdeel gedreven werden, ook in mijn vagina en in mijn verhemelte.

Er werden dieren en baby’s direct voor m’n neus vermoord en ik werd gedwongen hun rauw vlees te eten, het bloed en de urine te drinken. Er waren meerdere kinderen betrokken bij deze rituelen en toen we eenmaal een bepaalde leeftijd bereikt hadden werden we gedwongen om zelf actief deel te nemen in deze rituelen en moesten we zelf dieren en baby’s doden. Om deze horror te overleven ontwikkelden zich steeds meer nieuwe persoonlijkheden in mij. Niets heeft me ooit méér pijn gedaan en verdriet, dan het gedwongen worden anderen pijn te moeten doen of om verplicht te moeten toekijken terwijl anderen gemarteld werden of vermoord.

Mijn poppenverzameling
Ik had een poppenhuis dat mijn vader speciaal voor mij had laten maken. Het zat tjokvol met poppen van over de hele wereld die mij gegeven waren om van te houden. Mijn vader gebruikte die poppen om verschillende persoonlijkheden in mij te programmeren, terwijl hij mij dag-in-dag-uit misbruikte. Het gebeurde vaak, wanneer mijn vader mij martelde, dat hij mij steeds een andere pop gaf met de bedoeling om verschillende personages van me te maken met verschillende identiteiten die ik in mijn jonge hersentjes kon vasthouden in relatie tot de pop die ik op dat moment vasthield. Hij leerde mij dat de pop onderdeel van mij was, maar toch ook weer los van elkaar gescheiden; en dan noemde hij de pop bij haar naam.

Zo waren er: het kleine popje met rood haar en sproetjes, de babypop, Cindy de bruidspop, Rebecca, Sally, Thumbelina ( duimelotje) Barbie en Madame Alexander, om er maar een paar te noemen. 

Het ‘poppenspel’ zoals dat in menige muziekclip tegenwoordig getoond wordt, als herkenning voor de vele, vele mind-controlled mensen.. (klik voor artikel op foto)

Ik was omgeven door poppen, in het bijzonder door de glazen vitrinekast die m`n vader voor me had gemaakt, waarin alle poppen achter glas stonden. Ik werd geleerd dat de poppen allemaal waren ‘uitgespeeld’ en dat ze niet meer konden spelen totdat hij zou zeggen dat het tijd werd om uit de kast te komen.

’s Nachts, wanneer hij me wekte voor misbruik, koos hij dan een pop wiens persoonlijkheid naar buiten moest komen (en alléén maar die persoonlijkheid!) op die manier de diverse verschillende persoonlijkheden in mijn hersenen controlerend, programmerend, testend, en voedend met steeds meer details om te onthouden, door deze ene persoonlijkheid en alléén door haar. Soms pakte hij een pop uit de kast en zei dan:”Ze staat nu niet meer op het schap, ze kan nu gewoon naar buiten komen en spelen”, en op die gevoelige leeftijd zette ik mezelf, zoals mijn vader het noemde, in de ‘uit’-stand.

Dan zei hij: ”Susie, jij stapt volledig aan de kant, als de pop volledig in jouw lichaam kruipt, Als ik drie keer met m`n vingers knip kruipt Pop in jouw lichaam en Susie gaat aan de kant staan, zoals nu”. En dan knipte hij driemaal met z’n vingers en volgde ik als in trance elk commando van mijn vader tot in de puntjes op. Wat dat commando ook was.

Feestdagen
De feestdagen waren altijd tijden met een dubbele lading of dubbele bodem zo u wilt. Het was een keer met Kerstmis, dat ik opgewonden wakker werd en nieuwsgierig wilde gaan kijken wat de Kerstman voor me had meegebracht. Mijn twee werelden met daarin vele verschillende persoonlijkheden waren steeds blootgesteld aan twee heel verschillende realiteiten, en deze dag zou daarop geen uitzondering vormen. Susie, in haar rood fluwelen jurkje kreeg een speciale behandeling, terwijl andere persoonlijkheden er met Kerst minder bedeeld vanaf kwamen..!

Terwijl Susie een hele grote Kerstsok van de kerstman kreeg die tot aan de rand toe gevuld was met speeltjes en lekkers, kreeg Sharon scheermesjes, kolengruis en bloederige lichaamsdelen van dode dieren. ‘Sharon’ was een van mijn vele innerlijke persoonlijkheden die mijn vader gecreëerd had als mijn ‘tweelingzusje’. Het ‘tweelingzusje’ van Susie is mijn dagelijkse normale persoonlijkheid.

Één kerstmis die me nog (letterlijk ) in m’n geheugen gebrand staat, is de keer dat er een rituele marteling plaatsvond terwijl mijn vader me op mijn rug op het kleed voor de open haard neerlegde en mijn vagina vingerde met z’n vingers, terwijl hij met zijn andere hand een pook voorbereide in het open haardvuur. 

Terwijl hij me hypnotiseerde tot in een trance, begon hij me voor te bereiden met de woorden: “Je zult hier niets van voelen, je zal steeds alleen het plezier voelen, zoals ik je nu streel, is het lekker?“ “Ja Papa”, antwoordde ik als een robot.

“Mooi, wat ik nu ga doen, zal het plezier alleen nog maar verhogen” waarop hij zijn vingers uit mijn vagina trok en de gloeiende pook in mijn vagina plaatste.. En, zoals mij onder hypnose bevolen was, voelde ik alleen de plezierige warmte in me. Hij zei toen:”Goed zo schatje, je doet het prima, haal nu heel erg diep adem, en tel langzaam tot drie, en doe maar net alsof je moet plassen, en als ik dit er weer uit haal, zul je zelfs nog meer plezier voelen, ok?”.

“Ja Pappie” zei ik, terwijl ik een klein handje voor m’n gezicht hield en terwijl ik aftelde ‘Een’ stak ik één vingertje in de lucht, en bij ‘Twee’ liet ik twee kleine vingertjes omhoog wijzen en bij ‘Drie’ trok hij de pook eruit en ik voelde me echt geweldig; het deed niet eens pijn. Ik kon de pijn van dat roodgloeiende ding niet voelen. In de daarop volgende maanden was ik op zekere dag in de werkplaats van mijn vader en zag een roodgloeiend stuk metaal dat mijn vader aan het lassen was en dat ik zonder erbij na te denken oppakte waarbij ik een hele lelijke derdegraads verbranding opliep. Ik was verbaasd en geschrokken tegelijk, ik had geen besef dat dit mij kon raken.

Vader de mind-controlexpert..
Mijn vader was een absolute expert in dit soort dingen. Bij andere gelegenheden hield hij iets erg griezeligs dicht bij mijn gezicht, voordat hij mij pijnigde, of hij zei me dat ik stil moest zitten terwijl hij een zilverkleurige metalen band om mijn polsen deed en om mijn voorhoofd en hij liet dan elektriciteit door mijn lichaam gaan uit een kleine zwarte doos die verbonden was aan de draden, die op hun beurt weer verbonden waren met mijn polsen en voorhoofd. Hij zei dan vaak: ”Je doet het erg goed”, terwijl hij me iets gaf uit de zwarte doos wat hij een ‘stoot’ noemde.

Te pas en te onpas, ook wanneer er andere mensen bij aanwezig waren, kon mijn vader zomaar ineens zeggen:”Moet je soms een stoot?” Ik giechelde dan maar “Nee papa,”alsof het een spelletje tussen ons tweeën betrof, maar dat was het om de donder niet. Het vrat de energie uit je lichaam. Vaak was ik na zo’n stroomstootbehandeling zo moe, dat ik omviel van de slaap en m’n onnozele moeder vroeg dan steeds:”Wat is er met jou aan de hand? Ben je ziek?”...

”Kweenie”, zei ik dan maar, want ik wist nergens iets van. Weten, betekende bewust zijn, en bewust zijn was levensgevaarlijk, dan onderging je heel veel pijn om jou weer terug onbewust te krijgen, dus Susie had geen idee en wist nergens iets van. Er waren nachten dat mijn vader mij uit bed haalde en me nog slaperig in een apparaat legde dat aan de zolder bevestigd was dat hij kon laten ronddraaien, korte tollingen, heel snel, en hij liet me dan draaien totdat ik volledig gedesoriënteerd was en hield me voor de spiegel en noemde me bij een andere naam dan mijn eigen naam.

“Sandy, kijk, dat ben jij daar in de spiegel, en Sandy is mijn vriendinnetje, Sandy gaat ons helpen, Sandy is een vriendin van Susie, maar Susie weet niet dat Sandy bestaat, Susie mag niet eens aan jou denken Sandy”. Dit was een van de vele tactieken die gebruikt werden op erg jonge leeftijd om een geheel stel hersenen op te delen in apart en los van elkaar functionerende onderdelen, en op die manier meerdere persoonlijkheden te creëren in een en dezelfde persoon.

Onder hypnose was me verteld: “Ballonnen nemen je mee, naar de kamers met de vele persoonlijkheden, maar als je naar ieder apart kijkt weet je dat ze allemaal jou zijn. Ze zijn allemaal jou, maar steeds slechts één per keer. Één kamer en één persoon per keer.” Dan werd ik s`nachts weer uit bed gehaald en seksueel misbruikt om de grens tussen verschillende individuen te versterken en om bepaalde gedragingen en vaardigheden te leren.

De cover van de Nederlandsse vertaling van het boek van Brice Taylor (klik voor verkoopkanaal)

Zo werd mij verteld: ”Kijk in de eerste kamer, daar is Darla, kijk eens, is ze niet leuk en knap. En ze is altijd blij en gelukkig, Darla heeft zich helemaal toegewijd aan de ‘sterren’ Zij weet precies wat te zeggen en te doen om anderen zich goed te laten voelen. Kijk nu eens in de tweede kamer, daar is Sandy, zij is danseres, zij danst heel erg mooi en kan zich op vele lenige manieren bewegen tot ieders grote verbazing. Sandy is helemaal niet te verlegen om in het bijzijn van veel mensen haar kleren uit te doen. Ze doet dat graag! Het geeft haar een fijn gevoel! Maar ze kan dat alleen doen als het moment daarvoor juist is.”

Mijn vader plaatste ook sterren tegen het plafond op mijn slaapkamer. Die sterren fluoriseerden en gloeiden s`nachts op om mij te herinneren aan mijn programmering. Door de jaren heen werd ik op de meest vreemde manieren geprogrammeerd en voor elke gelegenheid die ze maar konden bedenken. Ze kwamen zelfs in engelen kostuums en wilden me doen geloven dat zij (de engelen) mijn pijn overnamen op momenten dat ik het niet meer zelf verdragen kon, maar hun kortzichtige schijnheiligheid liet ze in de steek, toen ik de door hun zelf gecreëerde nep-engelen overnam, en ze verving door echte Engelen met wie ik meeging terwijl ik mijn gefolterde lichaam verliet.

Ik dank mijn leven aan God, en aan deze wonderschone liefhebbende Wezens, die mijn ziel en mijn liefde intact gehouden hebben, doordat zij herhaaldelijk tussenbeide kwamen, op juist die momenten, dat het kleine meisjes dat bijna dood gemarteld werd het zelf niet meer kon verdragen.

Programmering op militaire bases
Dick Hof was een reservist bij de marine. Hij en zijn familie kwamen naast ons wonen toen ik ongeveer drie jaar oud was. Hij vertelde me dat hij niet echt precies wist, hoe hij met kleine meisjes om moest gaan omdat hij alleen jongens had. In het weekend droeg hij zijn uniform en soms nam hij me mee naar de militaire basis waar alle mannen geel-bruine uniformen droegen. Ze salueerden voor hem als hij in de buurt was en hij gedroeg zich heel normaal totdat we uit het zicht van de andere mannen verdwenen waren.

Dan nam hij mij mee naar binnen op geheime afgesloten plaatsen waar hij een pas nodig had om binnen te komen. Als we eenmaal binnen waren, nam hij me mee naar een koude betonnen kamer en bond me op een metalen onderzoekstafel. Er waren felle lampen boven me en de mannen die zich bij hem voegden bevestigden banden om mijn enkels, mijn polsen en mijn voorhoofd, toen gingen ze weg, deden het licht uit en gaven me heel zware elektroshocks. Ze hadden een beeldscherm waar ik naar moest kijken en boodschappen waar ik naar moest luisteren meteen nadat ze me zo ontzettend intens geshockt hadden.

Soms nam Dick een aktetas met zich mee waar enkele van mijn lievelingspoppen en favoriete speeltjes in zaten, zoals mijn poppetje met de rode haren en de sproetjes en mijn handpop aapje. Wanneer ze mij mishandelden, deden ze net alsof ze mijn poppen en speeltjes ook mishandelden en ze zeiden dat mijn ‘vriendjes’ me elke dag eraan zouden herinneren wat er zou gebeuren als ik me niet aan de regels hield, of niet gehoorzaam was, dan zou ik een schok krijgen, en dan volgde er onmiddellijk weer zo`n enorme stroomstoot.

 

Het volledig breken van de persoonlijkheid..
Dick dreigde me ook met z`n vuurwapen, en zei dat ‘alle mannen er een hadden’ en als ik ‘niet meewerkte’ zou het afgelopen zijn voor me, dus ik kon maar beter ‘gehoorzaam zijn en me aan de regels houden’. De ‘doktoren’ probeerden me ook voor de gek te houden terwijl ik onder invloed van geïnjecteerde medicijnen was. Ze speelden een spelletje met dagen en tijden om te proberen me in de war te brengen en zeiden steeds opnieuw dat iemand anders mij daar gebracht had op een andere dag en tijd, dan de persoon van wie ik dacht, dat hij mij daar gebracht had op het tijdstip en de dag dat ik me kon herinneren.

 

Meestal wist ik gewoon dat het Dick Hof was. Zij vertelden me steeds dat een astronaut mij daar gebracht had en dan wandelde iemand in een astronautenpak binnen en zei:” Ik ben de persoon die je hier gebracht heeft”. Ik zei dan:” Nee dat ben je niet, mijn buurman heeft me hier gebracht”, met als gevolg dat ik nog meer medicijnen kreeg geïnjecteerd en zij verbaal opnieuw en opnieuw en opnieuw op me in bleven hameren totdat ik ‘brak’ en ze volmondig gelijk gaf.

Maar van binnen moest ik de waarheid ergens opslaan in een verborgen ‘kamertje’ zodat ik niet het contact met de werkelijkheid compleet verloor en hun leugens écht geloofde. Soms had ik het gevoel uit elkaar te spatten, en ging dan geestelijk over een afgrond en kon met geen mogelijkheid beschrijven wat er gebeurde.Op die momenten bad ik tot God dat er een ander deel van mij zich nog zou herinneren wat er werkelijk gebeurd was, want ik kon mezelf niet langer meer tegen houden, ik kon het niet meer volhouden.

Nadat ze klaar waren voor die keer, was ik zo ontzettend zwak dat ik niet meer op eigen kracht van de tafel kon komen, ze moesten me van de tafel af helpen en ondersteunen tijdens de wandeling terug naar de auto. Ik zat er volledig doorheen! De week die daarop volgde bleef ik thuis van school want ik gaf alsmaar over en was echt enorm ziek. Mijn moeder deed het af met: ”Ze zal de griep wel hebben.”

Feit is dat al deze martelingen mijn innerlijke en uiterlijke wereld steeds verder uit elkaar dreven. Er zat een klein wit kastje hoog tegen de muur ergens bij ons in de keuken en Dick Hof vertelde mij dat ik als een aapje daarbij kon klimmen om de lekkere witte snoepjes te pakken die me mezelf een stuk beter zouden doen voelen, maar ik mocht dat niet aan mijn mammie vertellen, want hij zei dat mijn mammie niet echt mijn mama was, dat ze van lage afkomst was, en dat ik iets bijzonders van grote klasse was, net zoals mijn vader. Hij zei:”Je moeder is niet slim genoeg om jou te helpen, maar als je pijn hebt, of ziek bent, kun je zelf naar boven klimmen en de snoepjes pakken en lekker snoepen en je zal je meteen een heel stuk beter voelen”.

Er was nog een andere militaire bases waar ik regelmatig naartoe genomen werd toen ik een jaar of vijf was. Een dokter in een witte laborantenschort onderzocht me daar. Hij vroeg heel erg veel met de bedoeling om mijn “systeem” te controleren. Zoals u lezen kunt, was dit misbruik bewust en wel overwogen, met plannen op lange termijn en een zeker doel voor ogen.

Het netwerk van misbruik breidt zich uit.

Het misbruik was alom vertegenwoordigd en iedereen die me na stond was er bij betrokken, maar ook vele vreemden. Bedreigingen met huiveringwekkende gevolgen die me boven het hoofd hingen, als ik hier ooit met iemand over zou spreken, of wanneer ik mezelf ook maar ‘iets’ begon te herinneren, die mij gedurende extreme martelingen werden geprogrammeerd, lagen heel erg diep begraven in mijn onderbewustzijn en lieten dagelijks van zich ‘horen’.

Veel van mijn onderbewuste energie verbruikte ik om mijn diverse persoonlijkheden onder controle te houden en om de activiteiten waar ik in verzeild geraakt was geheim te houden.

Rond mijn vierde jaar werd ik naar een vriend van mijn vader gebracht; Andy, de politieman, waar ik de opdracht kreeg om Andy oraal te bevredigen in ruil voor een soort van vrijkaartje voor alle eventuele toekomstige bekeuringen, dat mijn vader erg trots met zich mee droeg voor het geval hij ooit door een agent aangehouden zou worden. Al op vrij jonge leeftijd begreep ik onbewust toch al dat iedereen meedeed aan deze activiteiten en dat ik zeker niet op hulp of bescherming van de politie hoefde te rekenen, maar die kennis was gescheiden van mijn bewustzijn want in werkelijkheid dacht ik (zoals mijn programma mij liet denken) dat ik een prima leven had.

Oom Charlie..
Ik was nog geen vijf jaar oud, toen mijn vader me meenam naar Long Beach voor, zoals mijn moeder was verteld, een uitstapje naar tante Maude. We gingen wel op bezoek bij tante Maude, maar in werkelijkheid kwamen we daar om op bezoek te gaan bij oom Charlie. Oom Charlie was een erg goed verzorgde, keurig net geklede man met nogal formele kleding terwijl dit eigenlijk een gewoon familie uitje betrof. Op deze jonge leeftijd kon ik onmogelijk weten, (al had ik wel het gevoel dat dit op de een of andere manier belangrijk was ) welke cruciale rol deze dag zou gaan spelen in de vormgeving van mijn toekomstige leven.

Als in een verschrikkelijke nachtmerrie keek ik toe, terwijl mijn volwassen vader zich conformeerde tot een achterlijk kind en zich erg kinderlijk gedroeg terwijl dit familielid, Charles Lilley Horn tegen hem sprak. Toen het gesprek op onderwerpen kwam die ik niet begrijpen kon, en oom Charlie een papier voor mijn vader op tafel legde en hem opdroeg te tekenen, pakte ik als automatisch mijn vaders hand en smeekte hem: ”Je moet nu een grote jongen zijn papa, dit is belangrijk, alsjeblieft papa!?”.

Door het misbruik van mijn vader in zijn eigen kindertijd, kon hij zijn mentale volwassenheid niet volhouden, want ook hij had verschillende persoonlijkheden in zichzelf opgesloten zitten, met vele diep verwondde, gefragmenteerde, gekwetste kinderen wiens bewustzijn ook was geprogrammeerd om te gebruiken op anderen. En dus toen oom Charlie hem nog eens zei het papier te tekenen, nam hij het als een robot aan en ondertekende hij het zonder verder enige emotie. Ergens diep van binnen had ik begrepen dat dit een heel erg belangrijk moment was, toen ik zelf mijn vader tot de orde moest roepen om mij te beschermen. Hij was er door zijn eigen verstoorde hoedanigheid gewoon niet zelf toe in staat.

Daarna was het oom Charlie die mijn vader nog verdere instructies gaf over waar hij mij naar toe moest brengen voor een erg vroege ‘programmeringssessie’ waarbij machines betrokken zouden zijn, en hij vertelde ook over een afspraak met een zekere meneer Bob Hope en zijn verbindingen met de regering. Mijn vader bleef oom Charlie aankijken alsof hij water zag branden en ondertussen kon hij alleen maar als een robot zijn hoofd knikken, alsof hij overal mee akkoord ging terwijl oom Charlie hem vertelde wat er van hem verwacht werd.

De slavenveiling..
De elite op de markt voor Mind Control slaven, gaan naar veilingen, die op het eerste oog erg veel lijken op kindermodeshows, die echter altijd uitdraaien op striptease acts. Ik deed ‘voorstellingen’ in vele van zulke shows totdat ik een sponsor vond of werd verkocht. Tegenwoordig zijn deze veilingen zelfs, in een wat afgezwakte vorm voor het grote publiek, op televisie te zien. Kijk op youtube eens hier, bij ‘Toddlers and Tiaras’..

Mijn vader bracht mij naar die slavenveiling, die officieel dan ‘foto-modellen’ showden, waar ik een chique witte tiara droeg en een zwarte fluwelen jurkje dat ze in die tijd een Polka-dot noemden. Mijn moeder had een heel chique bijpassend handtasje gekocht bij de heel erg exclusieve en dure Stardusters-kledingzaak. En het was op deze bijzondere show, dat ik werd gekocht door filmster Bob Hope.

Er was veel competitie van veel kleine meisjes en jongens. Men zei dan dat deze kinderen ‘gesponsord’ zouden worden, als ze werden uitgekozen. Men zei ook dat het beter was om al jong ‘te worden gekozen, want dan konden de sponsors (eigenaars!) je nog helemaal naar hun eigen hand zetten.’

Wie was filmster Bob Hope?
Wanneer we naar de foto hiernaast kijken, zien we dat de man naast Bob Hope ene Aleister Crowley is, die ook wel ‘Het grote beest’ werd genoemd. Crowley’s naam wordt altijd in een adem genoemd met Satanische sekten en ritueel kindermisbruik, hij is zelfs auteur van het ‘Handboek voor Satanisten".

Bob Hope is afkomstig uit Etham/London in Engeland en was een van de meest machtige persoonlijkheden rondom de clandestiene ‘Nieuwe Wereld Regering’ op het westelijk halfrond. Onder zijn vele internationale titels prijken de volgende: Koninklijk onderscheiden Commandeur van het Britse rijk, Ridder in de Orde van de Ridders van Malta. georderd bij Sint Sylvester / Vaticaanstad, Erelid van de Orde van Kentucky Colonels, en geridderd Commandeur in de orde van St Gregory de Grote door Paus John Paul II.

 

Gedurende de tweede wereldoorlog werden duizenden entertainers ingehuurd door

United Service Organisation (USO) om de overzeese troepen te vermaken, wat op hun beurt weer viel onder de Special Service Division van het Amerikaanse leger (SSD). Bob Hope was één van die entertainers, maar werkte eigenlijk voor MI6, de Britse inlichtingendienst.

Bob Hope was echter ook de topatractie voor USO tijdens de wereldwijde optredens voor ‘geallieerde troepen’, waarbij hij gebruikt werd om geheime boodschappen over te brengen aan geprogrammeerde ‘Mind Control-robots’, die werkten voor zowel de Britse als de Amerikaanse inlichtingendiensten. Het was pas na de oorlog dat hij zich ging bezighouden als programmeur en onderhandelaar voor sexslavinnen voor de Illuminati. Een stuk informatie waarvan ik denk, dat Susie daar weinig vanaf geweten heeft toen het verhaal hier onder verder ging. Dit stuk werd door mij als aanvullende informatie toegevoegd en staat niet in het boek van Brice Taylor.

Vervolg verhaal...
Er was een verhoogd podium waar wij als kinderen werden tentoongesteld; daarbij droeg ik eerst gewone kleding, daarna chique avondkleding, dan sensuele, seksueel getinte kleding en daarna helemaal niets.. Ik danste het Zwanenmeerballet met roze veren voor mijn verplichte gewone dans, en zwart fluweel voor mijn formele show en voor de strip- tease act, die de ‘tijgerdans’ werd genoemd. Ik won de eerste plaats in deze show en werd verkocht aan Bob Hope tijdens de open biedingen.

Ze sloegen een witte cape om mijn naakte lichaam en Bob kwam erbij staan terwijl het hele publiek uit z`n dak ging en luidkeels schreeuwde. Op de een of andere manier was het voor deze lieden gewoon een sport, of een avondje uit om naar deze veilingen te gaan. Toen werd ik weer naast mijn vader neergezet totdat de hele show achter de rug was, en er een oudere man naar mij toe kwam in een smoking en hij escorteerde mij naar Bob Hope.

“Hé, hallo liefje, weet jij wie ik ben?”

“Ja Meneer Hope”, antwoordde ik, zoals me voorgezegd was.

“Ik ga jouw man worden, maar hier praten we nog wel over……………… als je wat ouder bent”, hij lachte.

Ik lachte naar hem en zei:”Dank u meneer Hope, wat zal mijn vader trots op me zijn.” Mijn vader kwam nooit in de buurt van Bob. Hij bleef in z`n stoel totdat de man in de smoking me terug leidde naar hem. Gedurende mijn vormende jaren, was ik gegoten in een keurslijf(je) om extreem sexy te zijn door het seksueel misbruik met mijn vader en anderen. De persoonlijkheden die waren gecreëerd door dat misbruik ervoeren deze ontmoetingen niet direct als storend, omdat ze simpelweg niet anders meer wisten.

Bob vertelde mijn vader later via een gedoseerde boodschap, die door mijzelf afgeleverd werd tijdens een incestueuze ontmoeting met mijn vader: ”Papa, Bob zegt dat hij graag wil dat ik echt van seks geniet en dat ik het erg vaak moet doen. Okay?“

“Natuurlijk schatje, wat jij wilt, jij bent baas over jouw lichaam” antwoordde mijn vader vanuit zijn eigen gespleten bewustzijn.

Bob was Katholiek en dat was het gedeelte van mij ook, dat de rol speelde. Ze was mijn ‘innerlijke tweelingzus’ voor programmeerdoeleinden, om dat deel van mijn leven gescheiden te houden van mijn ‘werkelijke’ realiteit en haar naam was Sharon. Bob zei dat hij Katholieke meisjes graag had, omdat ze zo gemakkelijk 

waren en, zei hij: ”En zo zie ik dat graag”… Bob Hope was altijd en eeuwig geil, totdat hij ouderdomsverschijnselen begon te vertonen omstreeks 1987. Ik had een leven meegemaakt met de potsierlijke bokkesprongen van Bob Hope, maar met de jaren verloor hij zijn komische en aardige uitstraling, en werd hij alleen nog maar een gemene oude man.

En toen was ie er weer.. Oom Charlie..!
Bewust en zonder medeweten van mijn ouders had ik, wanneer vereist, contact met oom Charlie. Hij begeleide me naar vele ontmoetingen toen ik een kind was, zelfs in Europa. Vaak waren het bijeenkomsten van de mind-control elite om hun laatste ‘creaties’ met elkaar te delen. Bij deze bijeenkomsten werd ik ten toon gesteld aan oom Charlie`s arm. Ik was het ‘laatste snufje in menselijke technologie’, en alle andere ooms”  daar, waren er ook om hun ‘waren’ te tonen. Het was een modeshow voor een groep die zichzelf ‘kinderverzorgers’ noemde.

De mannen in het publiek hadden een soort van kleine speelkaarten en ze hielden ook nummers omhoog voor verschillende dingen. Ik denk dat het een soort jury was. Ik denk niet dat ze mij wilden kopen, want dat had al iemand anders gedaan; maar misschien was het een soort wedstrijd met punten. Terwijl ik werd gepresenteerd deelde een man mee dat ik al verkocht was aan: ”Een hele grappige man, heb ik van horen zeggen, die Bob Hope heet. Kennen jullie hem soms?” en iedereen in het publiek had de grootste lol.

Toen ik aan oom Charlie vroeg wie die mensen waren en wat wij daar deden zei hij:”Dit is een show voor Cadillacs, en jij mij lieverd,” hij pakte me bij m`n kin, “bent mijn Cadillac”. “Oh ja, ben ik dat heus, wat betekent dat?” vroeg ik heel enthousiast terwijl ik mijn blauwe satijnen jurk recht trok en aan mijn shirt trok dat steeds tussen de jurk uitkwam door de hoepel aan de onderkant. “Een Cadillac is een auto” antwoordde hij. Toen ik verder door bleef vragen zei hij iets tegen iemand en die zei weer: ” Maar jij bent mooi zeg, kom, het is nu tijd voor je om te gaan,” waarop een andere man in een pak me bij de hand nam en wegvoerde.

Later die dag toen ik alleen was met oom Charlie, vertelde hij mij heel geheimzinnig en erg gewichtig dat hij mijn echte vader was, en dat mijn papa niet mijn vader was, maar dat hij mij geadopteerd had met heel bijzondere bedoelingen. Hij zei dat het mijn lotsbestemming was, maar ik snapte niet eens wat dat woord betekende, en ik vroeg er ook niet naar, want ik was nogal overstuur over de mededeling dat mijn papa niet mijn echte vader was…

Oom Charlie zei dat hij geld had om voor mij te kunnen zorgen op de manier die ik verdiende, en dat mijn vader nooit het geld zou hebben om te doen voor mij wat oom Charlie voor mij kon doen. Ik begreep totaal niet wat dat allemaal inhield, maar hij zei het op een manier dat het allemaal goed leek. Zo’n veertig jaar later, kwam ik door mijn zoektocht naar de puzzelstukjes die mijn leven aan elkaar moesten zien te leggen tot de ontdekking dat deze ‘Oom Charlie’ ook wel bekend als Charles L.Horn, de eigenaar was van de Federale Munitie Fabriek, die later de ‘Olin Foundation’ oprichtte, waar hij zelf voorzitter/ directeur van was.)

Toen ik oom Charlie naar mijn moeder vroeg om uit te vinden wie zij was, zei hij wat ongemakkelijk:”Dat is niet belangrijk, je hebt er geen”. Hij leek ineens druk te zijn alsof ik zijn overpeinzingen stoorde of zoiets. Ik denk dat hij de behoefte van een meisje op mijn leeftijd niet begreep. Dus deed ik wat ik goed kon, ik verzon zelf mijn eigen denkbeeldige moeder. Ik maakte haar een beetje mollig en vrolijk en ze bakte fantastische appeltaarten en koekjes en allerlei lekkernijen die we net zo vaak aten als dat we zin hadden.

Ze was ‘de perfecte moeder’ voor ‘Sharon’. Aldus begreep ik dat dus vanuit de andere kant van mijn opgebouwde persoonlijkheidsstructuur.Charles L. Horn was Sharon`s vader en mijn innerlijke tweeling zusje. Oom Charlie zei dat hij wilde dat ik hem oom Charlie zou noemen in plaats van pa, want hij had: ”Enkele erg belangrijke klanten en die zouden het niet begrijpen als ik plotseling ‘vader’ tegen hem zou zeggen”.

Hij stelde me vaak voor aan mensen als zijn nichtje, Sharon Weatherby. Sharon, de wilde persoonlijkheid, die Bob Hope kocht van Oom Charlie, en het was Sharon die erop getraind was verbazingwekkend te zijn, intelligent, sensueel en seksueel erg actief, goed in omgang met rijkdom en met elite familieleden. Oom Charlie, die in de zomer in Minneapolis woonde en in de winter in Scottsdale, zei dat hij van me hield, maar dat hij niet veel tijd met mij door kon brengen vanwege zakenreizen, maar hij zou nog een heel nadrukkelijke rol in mijn leven gaan spelen.

Oom Charlie stelde mij zelf op zekere dag voor aan ene Henry Kissinger in een open park met veel gras, toen ik nog erg klein was. Ik gaf Henry een handje en oom Charlie legde uit dat Henry mijn ‘oom’ Henry was. Dus, ik als Sharon Weatherby, kreeg een hele nieuwe familie en die bleef maar groeien en groeien, er werden steeds weer nieuwe ‘ooms’ aan toegevoegd, hier en daar en overal.

En toen was er Henry Kissinger
Toen ik klein was en een kort geknipt kapseltje had, belde deze Henry Kissinger mij thuis op. Destijds vonden de persoonlijkheden, die speciaal voor hem en door hem zelf gecreëerd waren, hem grappig. Hij maakte afspraken met mij op een bepaalde tijd door van te voren bijvoorbeeld te zeggen: ”Ontmoet me op de hoek om 07.00 uur.”  Wat betekende dat ik om klokslag 07.00 uur precies, op de hoek van de keukenkast thuis moest staan bij de telefoon om die meteen op te nemen.

Dus stond ik braaf om 07.00 uur bij de telefoon en als hij dan belde, nam ik snel de telefoon aan, zoals hij me geïnstrueerd had. Henry die mij meer aansprak als ‘Susan’, dan als ‘Sharon’, zei dan: ”Hallo Susan, hoe gaat het vanavond, dit is alleen een test”. “Oh, hoi,” zei ik dan en frunnikte zenuwachtig wat aan m’n haar. “Je mag nu wel ophangen hoor. Dit was alleen om je te testen”. Dan hing ik op en ging verder met spelen in mijn kamer. Henry was vaak met mij in contact. Ik denk dat hij behoorlijk wat psychologie gestudeerd had, want hij wist precies hoe hij mij het beste naar zijn hand kon zetten. Hij gebruikte positieve psychologische impulsen, want zo zei hij regelmatig: ”Dat werkt veel beter”.

Mijn moeder vroeg: ”Wie had jij aan de telefoon?” ze had haar rode kerstjurk aan en slippers, haar haar was nog steeds bruin. Ik schrok enigszins en zei:”Niemand”. Door de programmering waar ik onder was, nam mijn alledaagse thuisbeleving het telefoongesprek met Henry Kissinger niet waar. Ik loog er niet over. Het telefoongesprek was bij een andere persoonlijkheid binnen gekomen, dan de persoon die met mijn moeder sprak.

Henry kon zo vaak bellen als hij wilde en kreeg mij altijd te pakken. Als ik hem persoonlijk zag, dan zei hij altijd simpel met een ietwat plagend stemmetje, terwijl hij z`n hand uitstak en me kietelde: ”Ik zal je pakken!”. Dat was een teken dat mij onbewust deed veranderen in de persoon die hij wilde ‘pakken’ en dus had hij me al -zonder dat ik daar ook maar iets van merkte-  te ‘pakken’…!

Henry ontwikkelde een groep van persoonlijkheden die mijn denkbeeldige buren zouden zijn. ‘Joes en Marys kind’. Hij vertelde mensen dat het om een experiment ging dat hij hield om te zien of het mogelijk zou zijn of een persoon opgevoed zou kunnen worden op twee manieren, vanuit twee verschillende perspectieven, om te zien hoe de psychische-genetische invloeden echt zouden werken, wanneer beide gescheiden hersenhelften het zelfde fysieke lichaam deelden en dezelfde genetische structuur.

Het was een gecontroleerd experiment over hoe de beide rollen zich zouden verhouden met betrekking tot zichtbaar gedrag en gedrag ingegeven vanuit de hersenen. Ze wilden zien hoe sterk de geest kon zijn, waarbij het doel van dit experiment was, om na te gaan of een kind, alleen in persoonlijkheid, dat opgroeide in de elite kringen, een hoger IQ zou ontwikkelen als datzelfde kind,

Dr. Henry Kissinger, nobelprijswinnaar en ‘prominent’ VS-staatsman. Maar feitelijk geboefte van het troebelste en diepste water.

maar nu in de hoedanigheid van gewoon burgermeisje. Hierbij kreeg Sharon de rol van de elitedochter toebedeeld, en Susie was het alledaagse kind. Deze techniek noemde men ook wel het zogenaamde ‘tweeling-programmeren.’ Meer hierover zal ik later uit de doeken doen.

Henry droeg mij op sommige dagen op, om in plaats van een boterham, alfabet granen te eten voor mijn ontbijt en hersengymnastiek te doen. Ik moest bijvoorbeeld het hele alfabet sorteren uit de doos en uitlijnen op de aanrecht. Dan moest ik de letter A op mijn tong leggen en in de spiegel kijken en mijn tong uitsteken. Ik moest er dan 20 van het alfabet voorwaarts doen, 20 achterwaarts, terwijl ik in de spiegel keek. Het waren er meestal 20 om de simpele reden dat het hele alfabet nooit compleet in de doos zat, dus Henry zei: ”Doe er dan maar twintig”.

Ik weet niet waarom ik ze op mijn tong moest leggen en dan mijn tong moest uitsteken voor de spiegel, maar ik deed zoals mij verteld werd te doen. Mijn moeder werd dan soms boos op me, omdat ze zei dat ik mijn eten moest opeten en er niet mee moest spelen, maar ze had geen idee hoe hard ik moest trainen. Henry zei dat ze ‘ongeletterd’ was en onverschillig en dat hij mij zou veranderen in een genie. Ik wist niet eens wat dat betekende.

Op andere momenten moest ik me concentreren op een naald die was gestoken in een gum boven op een potlood en ik moest die naald blijven volgen met mijn ogen. Naar voren, naar achteren, naar boven, naar beneden. Ik leerde ook een oog weg te draaien terwijl mijn linkeroog recht vooruit bleef kijken. Dit alles werd gedaan als voorbereiding op mijn latere gebruik als Henry`s ‘gedachtenarchief’. Zoiets als een wandelende en pratende computer.

Kijk naar deze opname van Brice Taylor waar ze zichzelf verder voorstelt; wil je de Nederlandse ondertiteling bekijken, kijk dan even op deze link op YouTube, waar je de vertaling aan kunt zetten.

 

Verdere conditioneringen
Instructies opvolgend, bracht mijn moeder mij naar een bijeenkomst van een van de ‘dames van de kerk’ die achter onze kerk woonde. Het doel van deze ‘bijeenkomsten’ was om mijn moeder aan te leren hoe ze mij moest ‘trainen’. Ze kreeg dan strikte instructies, zoals diverse vormen van ‘straf’ en misbruik die ze mij thuis moest toedienen als ik niet deed zoals was ‘voorgeschreven’.

Die strafmaatregelen hielden o.a. in: het gedurende een langere tijd in een donkere kast opgesloten worden, waarbij mij voedsel ontzegd werd voor soms wel drie of vier dagen. Of dat ik in mijn gezicht geslagen worden en gebrand met sigarettenpeuken als ik ook maar aan één van de regels weerstand bieden zou. Vaak werd ik toch al misbruikt op deze voorgeprogrammeerde manieren, omdat mijn moeder haar eigen geprogrammeerde programma volgde ‘ondanks mijn goede gedrag’.

Op 4-jarige leeftijd werd me geleerd achterstevoren te schrijven omdat mijn programmeurs van mening waren dat ik veel intelligenter zou worden, wanneer ik gedwongen werd om beide helften van mijn hersenen te gebruiken. Bovendien kreeg ik speciale oefeningen voor mijn ogen die ik enkele malen per dag moest doen.

Ik kreeg vanaf mijn 5-jaar balletles en onderging vele jaren training van een perverse balletlerares die Madame Olga heette. Onderdelen van seksrituelen en martelingen werden in de danslessen verwerkt. Er deden zich gelegenheden voor, waarbij de complete balletklas werd misbruikt buiten achter haar kleine balletschool op Topanga Boulevard in Woodland Hills.

Mijn tandartsen, de gebroeders Philips, hadden een tandartsenpraktijk die ook aan de Toupanga Boulevard gevestigd was, net om de hoek van mijn balletschool. Geheel onafhankelijk opererend van de kerk, maar tevens vrienden van mijn vader, namen ook zij deel in mijn ‘voorbereidingen’ door me te martelen met scherpe tandartsgereedschappen, door in mijn tanden te boren en in mijn openliggende zenuwen te peuteren zonder verdoving.

Wie had toen kunnen vermoeden dat, toen ik opgroeide en trouwde, mijn ‘gekozen’ echtgenoot de ‘allereerste’ zou zijn, die deze succesvolle ‘tandarts-programmeringstechnieken’ zou verwerven. Maar dat is exact, wat er gebeurde. Nadat ik naar de kinderopvang ging, liet mijn moeder me weten dat een groepje van de Baptistenkerk de kerk de rug toe keerden en zich zouden aansluiten bij een nieuw te vormen kerk.

 

Dit werd de ‘Presbyteriaanse kerk’ van Woodland Hills. In die begindagen kwam de kerkgemeenschap bij elkaar in mijn basisschool, terwijl we in afwachting waren van de nieuwe kerk die gebouwd werd op Platt Avenue. Onze nieuwe voorganger was de ‘eerwaarde’ Alden McKelvey en verder veranderde er eigenlijk niets, behalve dat de voorzitter een andere naam had, wij een groter gebouw kregen en dat er nu meer mensen dan ooit tevoren bij betrokken waren.

De Baptist Church in Woodland Hills diende (dient?) duidelijk als camouflage
voor de meest gruwelijke vormen van fysiek en mentaal misbruik.

Veilig op school…?
School leek soms iets te hebben van ‘uitstel’, maar zelfs daar was ik lang niet altijd veilig voor misbruik. Het begon al in de eerste klas, dat ik uit het leslokaal gehaald werd op de Woodlake Avenue Basis school, die op slechts 1,5 km afstand van de kerk lag. Ik werd weggehaald voor deelname in het ‘kerkkoor’ in het huis van de zanglerares mejuffrouw Rebecca Muir. Bij haar thuis, werd er behalve werkelijk geoefend voor gezangen tijdens de zondagsmis, ook training gegeven om mee te doen en op te treden in rituelen en gedwongen deelname aan filmopnames voor kinderpornografie.

Deze werden door een aantal mannen gemaakt, die binnenkwamen om de zangles volledig over te nemen. Ook de zogenaamde ‘Snuff movies’, afgrijselijke films, waarin kinderen ‘ritueel’ geofferd worden of al dan niet tijdens seks of zomaar uit wellust vermoord worden, werden ook in haar huis opgenomen. Net zoals de andere vrouwen die betrokken waren, was mejuffrouw Muir naar de buitenwereld toe een zachtmoedige en aardige vrouw, die plichtsgetrouw gehoor gaf aan de aanwijzingen van deze mannen; zoals van haar verwacht werd.


Uit de school geklapt..!!

Op een zekere dag na weer zo`n kerkkoor-‘oefening’, moest ik terug naar school en bij binnenkomst ging ik meteen rechtdoor naar Stella Greer, de directrice van die school. Ik vertelde haar alles wat ik had meegemaakt en gezien en op de een of andere manier, waren de doodsbedreigingen ‘losgekoppeld’ die zouden gelden als ik mezelf iets zou herinneren of verder vertellen. Ze waren gewoon even niet bewust toegankelijk, en stelden me in staat om me van de persoonlijkheid ‘los te koppelen’ die zojuist alles had gezien. Dus ik vertelde haar alles, de pornografie, het filmen, de moorden, alles..!!!

De cover van de Nederlandse vertaling van het boek van Brice Taylor

Ik had al vaker meegemaakt dat mevrouw Stella Greer erg streng en voorkomend kon spreken tegen ons kinderen en er ging een bepaalde autoriteit van haar uit, die er geen misverstand over liet bestaan dat er met haar niet te spotten viel. Zij was duidelijk de aangewezen persoon die mij kon helpen deze slechte mensen tegen te houden om ons kinderen nog meer kwaad te doen. Maar haar reactie was meer dan voldoende om alles nog eens extra te benadrukken waarmee mijn misbruikers mij al vanaf mijn geboorte hadden bedreigd..

Ik zal haar gezicht nooit meer vergeten, ze werd vuurrood en leek bijna te ontploffen van kwaadheid, en alsof ze hel en verdoemenis over me uitstrooide bewoog ze haar vingers voor mijn gezicht, en gaf me in niet mis te verstane bewoordingen de waarschuwing:”Jonge dame, zulke vuiligheid wil ik nooit of te nimmer meer uit jouw mond horen. Je houdt nu onmiddellijk op met het verzinnen van zulke horrorverhalen en gaat terug naar je klaslokaal waar je thuis hoort”. Op dat moment begreep ik dat al wat mijn misbruikers steeds zeiden waar was. “Niemand zal je helpen”.

Mensen zouden denken dat ik gek was als ik erover vertelde, en er was geen plaats waar ik heen kon en geen plek waar ik mij verstoppen kon. Ze zouden me overal vinden. Zonder hen kon ik niet overleven, en er was niemand die mij kon helpen en net zoals ze zeiden: ”Je zit in de val”.  En zo was het ook; exact!

Waarom deze volwassen vrouw, mijn school directrice, niet in staat was logische vragen te stellen bij het gegeven dat een kind van mijn leeftijd met zo`n verhaal aan kwam zetten, en daarbij volwassen pornografische bewoordingen gebruikte die niet in een kerkboek of schoolboek te lezen waren, is mij nog steeds een raadsel. Het kwam gewoon blijkbaar niet eens in haar op. Iets in haar systeem blokkeerde kennelijk volledig om te accepteren wat zich hier voor een waarheid aandiende..!

Onze kinderarts, dokter Cusack had aan de Ventura Boulevard in Woodland Hills zijn praktijk en hij werd regelmatig betrokken bij het hechten van mijn vagina als die door misbruik was uitgescheurd. Ook op andere manieren ‘lapte hij me op’ als het fysiek geweld te duidelijk werd aan de oppervlakte. Enige jaren geleden bleek bij navraag naar mijn medische gegevens uit mijn kindertijd, dat Dokter Cusack inmiddels ‘de staat verlaten had’ en dat zijn hele administratie was vernietigd..


Mijn vader ging door met de ‘trainingen’…

In de avonduren thuis, terwijl mijn moeder weg was om grootmoeder op te halen van haar werk bij Lockheed in Santa Monica, en in het holst van de nacht, continueerde mijn vader zijn eigen martelmethoden. Mij daarbij verkrachtend en sodomerend en door me te filmen in pornografische handelingen met mijn broer, onderdompelend in de badkuip of het zwembad totdat ik bijna dood was. Maar ook door buitensporige marteling in zijn laswerkplaats met electroshocks van zijn lasapparaat, door de elektrische kabels van het lasapparaat in mijn vagina te stoppen en extreme stroomstoten toe te dienen, of door me de hele nacht buiten te sluiten in de stromende regen.

Hij bewaarde ook dode lichaampjes onder ons huis voor zijn zieke perversiteiten. Hij martelde en ‘trainde’ me vele avonden voor het avondmaal, in de ruimte onder ons huis, en sloot me ook op in kisten en liet me dan alleen achter voor een erg lange periode, vaak samen met lichaamsdelen die hij bewaarde. Op zekere nacht nam hij me mee naar een kerkhof en dwong me toe te kijken hoe hij een doodskist opgroef, deze opende, mij vervolgens dwong erin plaats te nemen om hem vervolgens weer opnieuw te begraven. Ik splitste in meerdere persoonlijkheden, één persoonlijkheidssplitsing was al lang niet meer voldoende om deze foltering te verdragen.

Op zaterdag nam mijn vader mij en een van mijn poppen mee naar de oude diepvrieskist die in de hoek stond van onze garage. Razendsnel werkte mijn vader me de diepvrieskist in, en terwijl ik me met één hand aan m`n pop vastgreep, smeekte ik bijna krankzinnig: ”Nee papa, alsjeblieft, doe dit niet”, terwijl ik mezelf met mijn andere handje krampachtig aan mijn vaders shirt vasthield. Mijn hand wegslaand, gaf hij mij een uitbrander, “Nu laat papa maar eens zien wat een grote meid jij kan zijn. Als je probeert eruit te komen”, en hij knielde naast me neer zodat z`n gezicht bij het mijne kwam, “zal papa jou slaag moeten geven”.

Hij klapte vervolgens de deksel van de vrieskist dicht en ik kon van binnenuit horen hoe hij een rol tape afrolde en de deur afplakte. Toen ik binnenin de vrieskou van de diepvries luidkeels begon te huilen, bonsde mijn vader meerdere keren enorm hard op de deur en schreeuwde tegen me dat ik stil moest zijn. Verlamt van angst in deze donkere enge ruimte, luisterde ik aandachtig naar elk geluid dat er op kon wijzen dat mijn vader de deur kwam openmaken om mij vrij te laten. Oorverdovende stilte kreeg echter de overhand.

Engelen of illusie..?
Ik voelde me ondragelijk koud en niet in staat om nog een teug lucht binnen te halen. Na een tijd die een eeuwigheid leek te duren, ervoer ik de tussenkomst van drie etherische wezens, doorzichtig maar glinsterend mistig blauw gekleurde Engelen die plotseling materialiseerden buiten de diepvrieskast en mij van buitenaf dwars door het isolerende metaal, leken te infuseren met levenskracht. In een transcedente staat leek het alsof mijn leven verlengd werd, terwijl deze Engelen hun levensenergie aan mij uitleenden.

Enige tijd later, toen mijn vader kwam om mij vrij te laten, waarschijnlijk denkend, net als bij alle andere keren dat hij me BDE-bijna-dood-ervaringen liet beleven, dat ik totaal gebroken maar dankbaar voor mijn redding weer opnieuw zou ‘verrijzen’, voelde hij in mijn nek naar mijn hartslag, maar toen hij die niet vond, raakte hij in paniek. Hij droeg mijn stijve lichaam door de hele garage en legde mij op de tafel.

”Nu heb ik verdomme voor elkaar,”  hoorde ik mijn vader tegen zichzelf zeggen van uit mijn buiten-lichamelijke waarneming. “Deze keer ben ik te ver gegaan en heb ik haar vermoord, verdomme, wat moet ik nu beginnen?” Snel schoof hij mijn levensloze lichaam in een plastic vuilniszak, bond deze dicht, droeg mij via de zijdeur naar buiten en duwde me in de kruipruimte onder het huis.


Mijn beschermengelen verschenen opnieuw en één van hen communiceerde telepatisch met mij en vertelde dat het nog geen tijd was om de familie te verlaten, dat ik weer terug moest in mijn lichaam en dat ik naar boven moest gaan voor het avondeten. Helemaal tegen de verwachting van mijn nietsvermoedende vader in, had ik nog een piepklein vonkje leven in me zitten, en God wist dat.


Zijn plannen voor mijn leven waren nog niet volledig ingevuld, hij verwarmde dat ene piepkleine vonkje zodat ik weer tot leven kwam. Toen ik weer terugkwam in mijn lichaam, jeukte het en ik voelde me hondsberoerd maar kroop uit de vuilniszak, waggelde uit de kruipruimte, en in een soort staat van verdoving ging ik ons huis binnen, waar mijn familie juist aan het avondeten zat. Mijn vader keek me aan alsof hij spoken zag en mijn moeder, compleet onbewust van wat er zich had afgespeeld, glimlachte naar me en zei me te gaan zitten om te eten…


De mishandelingen en martelingen vonden geen einde en kwamen vrijwel elke dag en nacht voor in mijn kinderjaren. De martelingen waren zo veelvuldig, dat er een apart boek voor nodig zou zijn, om alle martelingen die ik mezelf tot dusver herinneren kan, samen te vatten. Maar ik bespaar u dat… Buiten-lichamelijke ervaringen om jezelf ‘los te koppelen’ van de onverdraaglijke pijn, en het constant ontwikkelen van nieuwe persoonlijkheden, nog naast die persoonlijkheden, die mijn beulen opzettelijk in mij creëerden voor hun eigen gebruik, waren de manier waarop mijn hersenen omgingen met de situatie om mij in leven te houden.


Ik had twee werelden, een daarvan was een geheime wereld die ik enkel en alleen kon binnengaan als ik daartoe werd geïnstrueerd door middel van signalen, gebaren of bijzondere aanrakingen, die alleen aan échte ingewijden bekend waren. En ik had een tweede ‘normaal’ alledaags leven, waar ik me wel volledig bewust van was, en in dit leven had ik geen enkele weet van dat andere leven. Echt helemaal Niet!

En die twee werelden werden ver uit elkaar gehouden door gebruik te maken van onmenselijke martelingen en programmering. Ik was mijn vader’s en anderman’s ‘project’ voor de toekomst. Een investering die hem toegang gaf tot de meest hoogstgevoelige hightech hypnotische technieken, hem financiële zekerheid bood, en hoogst waarschijnlijk immuniteit voor strafvervolging wegens pedofilie, kinderprostitutie en kinderpornografie.

Veel gebruikte Mind Control-thema’s en -gebaren.

Een heel sterk traumatiserend gebaar dat veelvuldig gebruikt wordt door iedereen die van het mind-control programma op de hoogte is, en er gebruik van maakt. En dat ‘andere gebaar’ dat Brice Taylor op een wonderlijke manier in leven hield. Handsignalen komen het vaakst voor als vorm om dwangmatige, volledige controle over het slachtoffer bij ritueel misbruik en Mind Control uit te voeren.

Er was zelfs een apart handsignalenprogramma dat mij geleerd werd toen ik nog heel erg klein was. Dat was o.a. met een liedje dat werd gezongen op de maat van Vader Jacob, maar met een andere tekst en bijpassende handsignalen.

Het liedje in het Amerikaans gaat als volgt en is getiteld: ‘Waar is de wijsvinger?’ Dit algemeen bekende liedje, werd gespeeld met kinderen door te zingen:
”Waar is de wijsvinger? Waar is de wijsvinger?” en dan stak je de wijsvinger in de lucht en zong: ”Hier ben ik, hier ben ik, hoe maakt u het vandaag meneer? Heel goed, dank je, ren weg, ren weg…….”. En dan deed je je handen achter je rug...

Maar mij werd een andere versie geleerd.
“Waar is de wijsvinger, de vinger die tot zwijgen brengt?” met de wijsvinger op de lippen ‘zwijgen’ tot uitdrukking brengend en onder mind-control betekende dit volledig stilzwijgen. “Waar is de middelvinger?” Met een dikke naald in mijn middelvinger, waar ik net mee gestoken was, net voordat ik moest zingen: ”Weggelopen, weg gehold” en “Waar is de kleine pink?” Daarbij de pink tonend en zingend: ”Het kleine ding kan niet weglopen”. En dan “Waar is het kleine duimpje?” En terwijl ik daarbij hard op mijn hoofd gebeukt werd, moest ik zingen: ”Jij kunt niet weg lopen”.

De Tovenaar van Oz..
In aanvulling op de vele traumatische martelingen binnen de kerk en in school, versterkte mijn vader mijn programmering nog door gebruik te maken van sprookjes, zoals verschillende Disney thema’s en het verhaal van de Tovenaar van Oz. Deze Tovenaar van Oz was jaarlijks terugkerende verplichte kost, en bij andere gelegenheden vlochten mijn programmeurs andere programma’s en hypnotische opdrachten in mijn geest op bijzonder creatieve wijze, die de getoonde filmthema’s in staat stelden om op afstand te laten werken, dit alles, enkel en alleen om complete controle over mij te houden.

Het was zelfs zo, dat ik bij mijn volle bewustzijn geen enkel idee had, van wat mijn onderbewustzijn geprogrammeerd was te vergeten. Het gebruik van mijn fantasie, gebruikt om vergetelheid te creëren en om alles waar ik aan deel had genomen door de versnipperaar te halen, was extreem effectief, vrijwel onmogelijk te doorbreken. Soms, als ik in het midden van de nacht naar de Tovenaar van Oz gekeken had, mishandelde mijn vader me om mij volledig in verwarring te brengen, zodoende een geestestoestand creërend, die ‘perfect’ was voor programmering.

In deze staat van ontreddering vertelde hij mij dat er ‘achter de regenboog’ een brug was naar ‘de andere wereld’ en dat ik over de ‘regenboogbrug’ zomaar die andere wereld in kon wandelen, en dat het een wereld was, volledig gescheiden van mijn alledaagse leven. Hij leerde me dat alles wat er ‘achter de regenboog’ gebeurde, aan zou voelen alsof het niet echt was, als in een droom. Na ‘dingen’ te hebben ondergaan, waarvan ik geacht werd deze weer te vergeten, werd ik getraind op het woord:’THUIS’.

Het begon met het liedje: ‘Er is geen beter plekje dan THUIS’, dat in verband gebracht werd met thuis lekker onder de warme dekentjes in mijn eigen bedje, heerlijk in dromenland, na een nacht van kinderpornografie en/of -prostitutie. In latere jaren zouden mijn vader, moeder of anderen deze woorden gebruiken nadat ik gebruikt was in Washington D.C in het Witte Huis of andere locaties, waar ik naartoe gebracht werd onder programmering. Jarenlang werkten deze woorden, om mij terug te brengen in de wereld van alledag en volledig te vergeten wat er gebeurd was, waar ik geweest was, met wie en wat er was voorgevallen.

SLAAAAAP!
Mijn instructies waren duidelijk: ”Slaap! En wordt THUIS wakker in je eigen bedje, met het land Van Oz zooooooo ver weg. Die plaats voelde als een sprookje, dat heb je slechts verzonnen, dat was alleen een droom… en is nu heeeel ver weg”. Ik was nu ‘aan de andere kant van de regenboog’ en was geconditioneerd te geloven dat die ervaringen nooit waren voorgevallen, dat het slechts een droom was. Alweer vele jaren later, toen ik al in mijn tienerjaren was, hoefden mijn vader of moeder alleen nog maar te zeggen: ”Je mag de hele terugweg slapen, tot we THUIS zijn”. En dan kreeg ik meteen een ‘acute aanval’ van geheugenverlies.

Als mijn onderbewustzijn soms dreigde geheimen ‘los te laten’, was ik geprogrammeerd door mijn vader om ‘wakker te worden’ en chocoladekoekjes te eten. En zo kon het gebeuren, dat ik gedurende 

circa 40 jaar lang (zoals dit enorm krachtige programma me voorschreef) zomaar wakker werd uit een diepe slaap, waarin herinneringen uit deze geheime wereld naar buiten druppelden. Terwijl ik eerst het Theta- en daarna het Delta-golflengte-slaappatroon binnenging in mijn onderbewustzijn. Mijn programmering volgende, kwam ik overeind en ging de keuken in om chocoladekoekjes te eten, om mezelf te ‘herinneren’ het te vergeten…

The Yellow Brick Road
Een ander liedje uit de Tovenaar van Oz, dat werd gebruikt tijdens programmeringen, was het liedje van de nikkelen man die zong: ”Als ik toch eens hersenen had”. Tijdens zo`n programmeringssessie werd me door een man ingefluisterd: ”Het is stukken veiliger om geen hersenen te hebben, het is makkelijker geen hersenen te hebben; je hoeft alleen maar op de pad te blijven en de weg met de gele stenen te volgen. Dan zul je niet bang zijn zoals de laffe leeuw en mag je jouw hart houden, dat je nodig hebt om op de gele stenen weg te komen, die je naar het land brengt van goud en glitter, goud en glitter, goud en glitter. Volg de weg met de gele stenen naar een plaats achter de regenboog, heel erg hoog in de wolken”..
In mijn trance drong dit liedje diep door in mijn onderbewustzijn en zou daar post vatten als een hele trouwe, maar ook even zo valse waakhond, die mij er op elk moment van weerhield om onderdrukte herinneringen te laten ‘ontsnappen’.

Alice in Wonderland..
Dit sprookje werd gebruikt om tijdsbesef bij me te programmeren. Mijn programmeurs zeiden dan: ”Kijk naar het konijn dat zegt: ”kijk de klok, kijk de klok, kijk de klok en voel hoe je ogen slaperig worden en zo moe dat je het niet langer volhoudt om te kijken naar de klok, kijk de klok, kijk de klok, maar je weet dat de klok altijd daar is, hij tikt steeds verder en houdt de tijd precies bij. Hij weet hoe laat het is zodat jij je nooit zorgen over de tijd hoeft te maken, want de klok houdt precies de tijd bij, en nu bij het getal drie wil ik dat je wakker wordt ………een, twee…..drie”.  Dan knipte deze programmeur met z`n vingers en zei: “En wakker worden… goed zooooo, grote meid.”

Alice in Wonderland..
Dit sprookje werd gebruikt om tijdsbesef bij me te programmeren. Mijn programmeurs zeiden dan: ”Kijk naar het konijn dat zegt: ”kijk de klok, kijk de klok, kijk de klok en voel hoe je ogen slaperig worden en zo moe dat je het niet langer volhoudt om te kijken naar de klok, kijk de klok, kijk de klok, maar je weet dat de klok altijd daar is, hij tikt steeds verder en houdt de tijd precies bij. Hij weet hoe laat het is zodat jij je nooit zorgen over de tijd hoeft te maken, want de klok houdt precies de tijd bij, en nu bij het getal drie wil ik dat je wakker wordt ………een, twee…..drie”.  Dan knipte deze programmeur met z`n vingers en zei: “En wakker worden… goed zooooo, grote meid.”

The Yellow Brick Road..
Er waren nog vele andere programma’s die sprookjes en Disney-thema’s als uitgangspunt hadden. Meerdere overlevenden van soortgelijke programma’s van over de hele wereld hebben verslag gedaan van deze steeds weer terug kerende thema’s. Vele beroemdheden zeggen zelf ‘de weg van de gele stenen’ te zijn gegaan en vertellen in interviews zelfs, dat de weg naar succes altijd loopt via ‘The Yellow Brick Road’. Het lijkt er heel erg veel op, dat er niemand zonder Mind Control (de weg van de gele stenen te volgen) op een ‘begeerde’ plek in onze samenleving terecht kan komen..!

Dit lijkt ook te gelden voor artiesten als Halle Berry, Janet en Michael Jackson, Elvis Presley, Britney Spears, Silvester Stallone, Justin Timberlake, Johny Depp, Angelina Jolie, Jennifer Lopez, Tom Cruise en ga zo nog maar even door. Dit was slechts een handjevol voorbeelden van een werkelijk EINDeloze lijst van filmsterren en artiesten. En er is vrijwel geen enkele bekende naam van de laatste 20 jaar, en ver daarvoor, denk bijvoorbeeld aan de Beatles, die op die lijst ontbreekt.

Maar zo’n lijst is er ook van lieden die onze aardbol in ‘bedwang’ en onder controle houden en dat ‘regeren’ noemen. Alle presidenten (ook de Nederlandse minister-presidenten!) worden eerst naar ‘een Tavistock-opleiding’ gestuurd, voordat ze überhaupt aan verkiezingen MÓGEN deelnemen. En het gaat maar door, ook op tv, wereldberoemde presentatoren zoals Dr. Phil en Oprah Winfrey zijn twee van de mensen die de opleiding ‘met lof’ hebben afgesloten. Dit kankergezwel zit in onze hele samenleving. Overal en wereldwijd..!

Disneyland en Walt Disney zelf..
Toen ik 5 jaar oud was, namen mijn vader en moeder me mee naar het pas geopende Disneyland in Anaheim – Californië. Terwijl we door de hoofdstraat wandelden, liepen we ‘zomaar’ tegen Walt Disney in hoogsteigen persoon aan..! En mijn vader deed eerbiedig een stapje terug, terwijl die enorme reus, Walt Disney zelf, nogal groot was, voor kinderogen helemaal, voorover boog en mij een hand gaf. Hij zei dat als ik hem zou schrijven, hij me dan terug zou schrijven..! Daarna kan ik me in mijn bewustzijn niet meer herinneren, wat er daarna gebeurde..

Een van de oudere sterren uit de ‘Mickey Mouse Club’.. Herken je haar.. Britney Spears.

Ergens in mijn achterhoofd, kon ik me later herinneren, is het beeld dat Walt Disney mijn vader met veelzeggende ogen aankeek en dingen zei waar ik niets van begreep. Mijn vader leidde mijn moeder weg van ons en ik werd alleen gelaten met Walt Disney. Mijn ouders zeiden zelfs geen gedag of zoiets, ze lieten me gewoon achter en gingen weg.

Ik was doodsbang en verward omdat mijn ouders zojuist plotseling verdwenen waren. Walt Disney nam me mee naar een of ander kantoorgebouw, beurde me op een glastafel en vertelde me dat hij mijn echte vader was. Hij zei dat de ‘Mickey Mouse Club’ mijn echte familie was, waar ik werkelijk thuishoorde..

Iedereen bleef me maar vertellen dat ik tot een andere familie behoorde, maar niet bij mijn ouders en ik begreep er helemaal niets meer van. Het was allemaal erg verwarrend, maar Walt Disney leek wel aardig, maar ik bleef niet erg lang bij hem, hij riep een andere man binnen en die nam me bij de hand en voerde me weg. Dit was een heel erg slechte man en hij maakte me echt bang.

Die bracht me in een kamer, waar ik een viewmaster kreeg om in te kijken. Hij liet me foto`s zien van dingen die zo eng waren, dat ik er andere persoonlijkheden uit mijn innerste bij moest gaan halen om ernaar te komen kijken. Het was veel te gruwelijk voor een klein meisje om te zien. Dode dingen, open gescheurde lichamen, gevilde dode katten met hun oogbollen eruit hangend en hun staart afgeknipt, verminkte mensen enz. We hadden thuis diezelfde kijkdoos, maar in die van mij zaten afbeeldingen uit tekenfilmpjes. Bij deze gelegenheid kwamen verschillende van mijn persoonlijkheden even een kijkje nemen.

Toen werd ik meegenomen in allerlei heel enge attracties in de Alice in Wonderland rit, stak de man naast mij, me met naalden in mijn zij en benen en zei hij: ”Dit is niet echt hoor, ik steek de naald niet echt in je been. Jij bent net als Alice. Jij hebt ook van de tover paddestoel gegeten en voelt je nu een beetje raar, dit is niet echt”.

Hij bleef maar lachen en deed net alsof dit allemaal fantastisch was en voor de lol, maar het was huiveringwekkend angstaanjagend en bracht me volledig van de kaart, en ik snapte maar niet waarom hij mij zoveel pijn deed. Hersendelen splitsten zich op, terwijl zij het misbruik verduurden en ik duwde deze ervaring ver weg in mijn onderbewustzijn, zoals mijn programmering mij ingaf.

Christina Aguilera en Justin Timberlake, 2 oude
‘Mickey Mouse-Club’leden.

Toen nam diezelfde man me mee in ‘Mr. Toad’s Wild Ride’ en misbruikte mij seksueel, door mijn broekje uit te doen en mij op en neer te duwen op zijn penis, terwijl we in een karretje door het donker raceten in deze afgeschermde omgeving. Gedurende vele jaren die volgden zou ik nog op dezelfde wijze worden gemarteld in deze ‘attractie’ op Mr. Toad’s Ride in.. Disneyland. Ik werd geïnstrueerd om me extra sexy te gedragen en wild en helemaal gek, met de bedoeling ‘meegaand’ te zijn en dan niet gepijnigd te worden.

En als ik het allemaal goed deed en vooral op commando deed wat er verwacht werd, dan werd ik na afloop niet mishandeld. Als we dan buiten kwamen, terug in het volle licht na de verduisterde rit, was het afgelopen en mocht ik terug naar mama. Als ik het niet goed gedaan had, moest alles nog een keer opnieuw, net zo lang totdat het wel goed was. Ze mishandelden me altijd verschrikkelijk als ik een ‘foutje’ maakte, maar ik deed echt mijn uiterste best om alles goed te doen.

Zo leek het alsof er geen einde kwam aan de bezoekjes aan Disneyland, maar aan het einde van elke lange dag, kreeg ik een mooie grote luchtballon waar ik de hele terugreis naar huis naar keek terwijl ik languit op mijn rug op de achterbank van de auto lag. Ik was doodop, kapot, en helemaal buiten mezelf, gedurende die ritten terug naar huis in Woodland Hills, maar ik keek alleen maar eindeloos in trance naar mijn ‘Mickey Mouse’-ballon, totdat mijn ogen uiteindelijk vanzelf dicht vielen.

We gingen elk jaar naar Disneyland of Disneyworld, vaak als verjaardagsuitje.
Bij een zo’n uitstapje naar Disneyworld was er een man in een net pak, die me escorteerde naar het begin van de wachtende rij mensen bij de ‘Sneeuwwitje-tocht’. Terwijl hij me aan boord van de boot bracht liet hij even snel een soort van legitimatie zien aan het personeel en legde uit dat hij speciale toestemming had om zijn bijzondere gaste voorrang te verlenen op deze tocht.

Vervolgens zaten we in de boot en voeren door de vaargeulen terwijl hij me op de verschillende sprookjesthema’ss wees en er de bijbehorende sprookjes bij vertelde. Als we langs een sprookje kwamen, stak hij soms naalden in mijn dijen na het beëindigen van een zin uit zijn verhaal. Alle klassieke sprookjes kwamen voorbij; van de ‘Drie Biggetjes en de Boze Wolf’ wist hij te vertellen dat de Grote Boze Wolf me altijd wist te vinden en me zou pakken, en dat de wolf mijn huis zomaar omver zou blazen ook al was het van de stevigste stenen en het beste cement.

De Boze Wolf..
Hij vertelde me dat mijn ouders mij ook niet voor de wolf konden beschermen, omdat de wolf, groot, sterk en erg vals was. Ik kan het liedje van de Boze wolf nog in gedachte horen. De man bleef me maar steken met de naald en het deed pijn. Ik bleef naar zijn hand kijken met de naald om te proberen de pijn op te vangen en hij vertelde ondertussen enge verhalen. Ik wist niet wat ik moest doen, want ik kon nergens heen, ik zat letterlijk en figuurlijk in de boot en ik kon er niet vanaf.

Toen plotseling begon hij me te wurgen, bijna tot stikken toe, voor in de boot, terwijl hij maar bleef praten en mij sprookjes vertelde, alsof er helemaal niets aan de hand was, en ik ging ondertussen bijna dood van angst en zuurstofgebrek. Weer later, in het donker van de nacht, nam een man in een net pak mij mee naar de Matterhorn en zette de achtbaan stil bij de waterval waar hij me vertelde dat alles wat er gebeurd was door het water weggespoeld werd en voor altijd wegdreef met de stroming.

Toen zette hij me uit het karretje, en ik moest hoog boven op een rots gaan staan, binnen in de Matterhorn, hij liet me daar helemaal alleen in het donker staan. Ik was doodsbang en hondsmoe, maar hij zei dat hij mij daar alleen achter liet, omdat ik het niet goed gedaan had en omdat ik niet goed genoeg naar hem luisterde. Ik was zo bang in het donker van die omgeving van natte vochtige lucht, natte gladde rotsen, waar ook nog een geluid klonk als van hele harde stormwind.

Toen zette hij de achtbaan in beweging en zag ik de lege karretjes aan mij voorbij flitsen. Maar het werd nog veel enger, toen de hele boel enige tijd later plotseling tot stilstand kwam, en er over dit hele scenario plotseling een doodse stil viel. Koud en moe, doodsbang in het pikkedonker werd ik moederziel alleen gelaten voor een periode die, in mijn kindse begrippen, eeuwig duurde. Toen de man mij later weer kwam halen, vroeg hij of ik er nu klaar voor was om deze keer wel alles goed te doen.

Toen zei hij allerlei dingen die ik me niet kan herinneren, terwijl hij me kreupel en drijfnat aan mijn moeder gaf. Mijn moeder huilde, mijn vader glimlachte, en de man in het pak zei: ”Het is achter de rug, ze is nu klaar voor het volgende niveau”. Mijn vader droeg me uit Disneyland, maar stopte nog even een Mickey Mouse-ballon voor me te kopen, zodat ik er naar kon kijken, en om, zoals hij zei: “Je aan de leuke tijd die je gehad hebt te herinneren”. Disneyland was nooit echt leuk; het was altijd horror, pijn en marteling.

It’s a small world after all..
Op weer een andere avond in Disneyland klom ik de trappen op naar het Swiss Family Robinson Boomhuis. Eenmaal binnen in een van de kamers, greep een man me, sloeg me ontzettend hard in m`n gezicht en zei: ”Jouw moeder is niet jouw echte moeder, jouw vader is niet jouw echte vader, Jij bent uit beter hout gesneden, jij bent zelfs zo bijzonder dat Walt Disney jou wel voor zichzelf zou willen houden. Onthoudt dus wat ik je verteld heb, wie je echte ouders zijn”.

Toen hij klaar was met me, klom ik weer naar beneden uit het boomhuis en ik jankte hysterisch bij elke stap naar beneden. Mijn moeder stond beneden op me te wachten en nam me mee naar de snackstand en probeerde me te kalmeren. De attractie ‘It’s a small World’ (het is een kleine wereld) werd met opzet gebruikt, om een droomwerkelijkheid te creëren in mijn onderbewustzijn, waardoor ik dacht, dat ik in werkelijkheid in een attractie zat in Disneyland, als ik later naar vreemde landen werd vervoerd, om gebruikt te worden. De herinnering aan die verre reizen was -door mijn programmering..- van dien aard dat ik alleen een blijvende herinnering aan een bezoek aan Disneyland had.

De internationale telefoontentoonstelling
Op zekere dag namen mijn ouders me mee naar een Internationale telefoon tentoonstelling. Ik pakte veel van de verschillend gekleurde telefoons op en luisterde naar de verschillende talen, en mijn moeder bleef dicht bij mij, terwijl mijn vader even weg ging. Maar in werkelijkheid verstopte mijn vader zich achter de wand met al die telefoons en sprak door de wand alsof hij een boodschap verstuurde via de telefoon.

Aanvankelijk dacht ik echt dat het iemand anders was die met mij sprak door de telefoon, die vreemd genoeg mijn naam scheen te weten. Toen ik in de gaten kreeg dat het mijn vader was, wist ik wel beter als iets te laten merken, en speelde ik het spel mee. Al spoedig kwam er een man in een.. Disney-uniform en leidde me aan de arm mee zoals de figuren ook doen in de Tovenaar van Oz. Hij bracht me naar de hoofdgebouwen in de buurt van de hondenkennel.

Het was weer op een ander ‘uitstapje’ naar Disneyland, dat ik ’s avonds werd meegenomen in een attractie die de ‘Jungle Rit’ genoemd werd. Het was er erg donker en het viel me op dat er geen rij mensen stonden, toen mijn vader me door het gedeelte loodste waar normaal altijd mensen in de wachtrij stonden om met de rit mee te mogen. We waren alleen en ik was doodsbang, terwijl ik me trachtte voor te stellen wat er nu weer komen zou. Ik had al erg vroeg begrepen in mijn diepe onderbewustzijn, dat mijn ouders mij absoluut geen bescherming boden.

Maar dat mijn ouders juist -in tegendeel- de mensen waren, die mij naar de meest afschrikwekkende mensen, martelingen en plekken brachten. En ook deze avond vormde daarop geen uitzondering; ik werd naar het achterste deel van de boot gebracht waar uit de duisternis een man opdook in een zwart pak, die zei: ”Ik neem het hier vandaan wel over.” Mijn vader nam mijn moeder bij de arm en escorteerde haar als een wandelende robot naar de uitgang. Ik was bang.

“Laura!!”, riep de man plots luid. Laura was mijn ‘school’-persoonlijkheid, die was geprogrammeerd om mee te werken en behulpzaam te zijn. Hij zei: ”Laura, ik heb jouw hulp nodig, zodat vanavond alles gladjes verloopt”. “Ja Meneer”

antwoordde ik, nu volledig in de ‘Laura-modus’ geschakeld. “Ik wil dat je zeven keer rond draait, en ik zal dan een touw heel strak om je middel draaien, zo dat we jou vanavond niet kwijt kunnen raken”. Niet begrijpend, hoe ik in hemelsnaam verloren zou kunnen raken in deze grote boot, voldeed ik aan zijn verzoek terwijl hij het touw strak om mijn middel draaide.

Ik begon te draaien terwijl hij telde: ”Een, Twee, drie, vier, vijf, zes, en zeven, dat zal wel genoeg zijn voor ons truukje”. Ik had nog geen flauw idee wat dat ‘truukje’ dan wel inhield, maar dat liet niet lang op zich wachten. “Kom hier maar even zitten” zei hij, terwijl hij me aan het touw meetrok als een hond aan zijn lijn. Voordat ik kon begrijpen wat er gebeurde, beurde hij me op en gooide me overboord in het donkere, ijskoude water.

Toen ik het water raakte, wist ik heel zeker dat de krokodillen, die ik eerder gezien had die dag tijdens de Jungle Tocht, me te pakken zouden krijgen en me levend zouden opeten in het donker. De boot voer weg en ik werd er achteraan gesleurd. Ik hield het touw vast, zodat ik met mijn gezicht naar voren kon kijken of ik ze zien kon. Mij herinnerend aan het thema van de ‘Tovenaar van Oz’, riep de man luidkeels: ”Leeuwen en tijgers en beren, o jeeeee”. Waarophij direct nóg een scène, dit keer uit Peter Pan, luidkeels begon te brullen.

Schimmen in mijn hoofd
Ik dacht dat ik dood ging van angst: ”Volgens mij zie ik een krokodil daar links van je, nee ik bedoel rechts, achter je, nu is hij achter je, hij zwemt nu recht naar je toe vanachter je, aan de andere linkerkant”. Doodsbang en in een poging om het allemaal te laten verdwijnen kneep ik mijn ogen zo stevig dicht als ik maar kon, en hield het touw vast om in leven te blijven. “Je bent een dapper klein meisje,” schreeuwde hij, “Net zoals je vader me zei dat je zou zijn. Jij weet wat het is om te overleven!”

Toen begon hij me binnen te halen, en tilde me op aan het touw, terwijl ik over de reling aan boord klauterde om zo snel mogelijk terug in de boot te komen. “Voor deze test ben je met vlag en wimpel geslaagd! Je vader zei al dat deze test voor jou niet veel voor zou stellen”. Ik voelde me verdoofd en m’n tanden klapperden van de kou; mijn jurkje was drijfnat en ook m’n schoenen, sokken en onderbroek. Ik had het steenkoud, maar mijn vader had het vaak gehad over ‘overleven’ en dat ik daar goed in was.

“Je zou kunnen vliegen zoals een feetje dat doet, door de lucht, midden in de nacht vastgemaakt aan dit touw zoals nu. Zal ik het maar laten zitten, zodat je vannacht met het feetje mee kunt vliegen, heel hoog in de lucht?” sprak de man. “Nee Meneer”, zei ik bedeesd, terwijl ik langs het touw naar de grond keek. Ik huiverde. Toen lachte hij onbedaarlijk hard, en zei: ”Weet je dat je met haar mee vliegt, elke keer als je haar ziet vliegen, dan vlieg je hoog, hoog, weg van alle dingen die je denkt hier te herinneren, maar niets van al die dingen is werkelijk gebeurd, het zijn slechts schimmen in je hoofd, weet je wat schimmen zijn?”
Ik schudde met mijn hoofd van ‘nee’.

“Schimmen zijn gedachten die je eet. Je hebt hier vanavond van al die fijne attracties mogen genieten en je hebt een hele boel plezier gehad, en nu is het bijna tijd voor je om naar huis te gaan. Weet je, zoals Mickey zelf zingt in het liedje: ”NU is het tijd om afscheid te nemen van al onze vriendjes. M.I.C.K.E.Y.M.O.U.S.E., je kent het liedje toch wel van de televisie? Het liedje dat je hoort als je naar de Mickey Mouse Club kijkt?” “Ja”, zei ik nu volledig in een ‘robot’-staat van programmering.

“Als je het Feetje ziet, en al het prachtige vuurwerk hier vanavond, dan zul je jezelf de goede dingen en alleen de goede dingen herinneren die hier vanavond gebeurd zijn. Al het goede zal in je bewustzijn vloeien net zoals het Feetje dat hoog in de lucht vliegt, zo zullen alle goede dingen ( die gebeurd zijn ) hoog bovenaan vliegen in je bewustzijn. Je hebt de fijnste dag gehad hier in Disneyland en je wilt zo snel mogelijk weer terugkomen voor nog veel meer plezier.”

Compleet in paniek kwam mijn moeder aangerend en sloeg haar armen beschermend om me heen, alsof ze me kwam redden. Ze sloeg iets donkers om me heen en zij en vader namen me mee van de boot af. Ze namen me mee naar een douchecabine, vlakbij de Jungleboot tocht. Ze loodste me daar naar binnen en nam niet de moeite om de deur dicht te doen, terwijl ze me afdroogde en droge kleren aantrok. Ik schaamde me dood, toen een mevrouw de deur opende om te kijken wat wij daar moesten en mijn moeder als smoesje vertelde:”Mijn dochter is in het water gevallen, en ik verschoon haar hier even.”

Ik vertrouw mezelf niet..
Het is niet zo moeilijk te begrijpen dat ik soms mezelf niet vertrouw. Zelfs nu nog als volwassene. Op zekere avond hadden mijn programmeurs besloten om het elfje/feetje dat rondvloog boven het park daadwerkelijk door mij te vervangen. De mannen in parkuniformen liepen achter het echte ‘elfje’ aan, dat in werkelijkheid een oudere dame was, en die geheel in elfjeskostuum gestoken klaar was om te gaan ‘vliegen’. De mannen zeiden haar dat ze aan de kant moest gaan staan, omdat ik die avond zou vliegen als Elfje.

Ik wist niet waar mijn vader en moeder gebleven waren en ik was bang en had het koud. De oude dame was behoorlijk boos dat ze ineens haar Elfjesrol moest afstaan aan mij. Ze zei dat ze haar werk wilde doen, maar de mannen zeiden dat ze het wat rustig aan moest doen en dat ze toch betaald zou worden. Toen leek het in mijn gevoel, ondanks dat ze toch nog steeds boos wegging, allemaal weer goed te zijn… De mannen kleedden mij in een wit feeënkostuum en gespten me vast in een soort van harnas.

De cover van de Nederlandsse vertaling van het boek van Brice Taylor

Toen alles goed vast zat, vroeg de man of ik er klaar voor was. Hij liet me nog zien waar ik m’n handen moest houden, zodat ze er niet afgerukt zouden worden, terwijl ik hoog boven het magische koninkrijk zou vliegen. De hele ervaring was huiveringwekkend, echt angstaanjagend eng. Ze moeten me écht een of andere drug hebben toegediend, want ik had het idee dat ik niet dubbel, maar wel vijf-dubbel zag, alsof ik door een kaleidoscooplens keek. Toen ik vloog, had ik angst dat ik eruit zou vallen en bovenop de mensen onder mij terecht zou komen, maar na een tijdje werd ik als verdoofd.

Ik kon niet langer denken of voelen.
Ik moet flauwgevallen zijn, want toen ik aan het andere einde van mijn ‘droomvlucht’ was gekomen, waren daar mannen die mij opvingen en probeerden om mij weer bij mijn positieven te brengen. Een man sloeg me in het gezicht, maar daar werd ik niet wakker van en toen hield er iemand reukzout onder mijn neus; dat hielp. Voor de rest kan ik me hiervan weinig herinneren, alleen dat ik het park uitgedragen werd, omdat ik zelf niet meer kon lopen.

Die avond waren er geen winkels meer open aan de Hoofdstraat om een ballon of iets lekkers te kopen. Ik voelde me misselijk en lag de hele weg op de achterbank van onze oude Buick totdat we thuis waren. Mijn broers gingen nooit met ons mee; het waren steeds alleen mijn vader, mijn moeder en ik. Mijn vader vertelde mijn broers over mijn ‘droomvlucht’ boven het park en dat ik de ‘ster’ van de familie was. Ik wilde helemaal geen ster zijn, als dat was wat het betekende om een ster te zijn. Mijn vader leek er meer over in de wolken te zijn dan ik.

De ‘Tweelingzussen – Programmering’..

Van de schrijver van het Nederlandse boek: “In het hieronder vertaalde deel, is er sprake van een film ‘The Parent Trap’ die door Brice Taylor wordt bekeken. Om te weten waar die film over gaat, heb ik de moeite genomen, ernaar te zoeken en, nadat ik hem had gevonden, hem helemaal te bekijken. Het is een luchtige film met een luchtig thema in het genre ‘Happy end-comedy’. Voor mij persoonlijk was dit even een meer dan welkome onderbreking van de vertaling van dit bijzonder zware verhaal, dat ook mijn menselijke emoties regelmatig in de war brengt.

Het verhaal in deze film gaat over twee schoolmeisjes die bevriend raken op school. De ene woont bij een gescheiden moeder, de ander bij een alleenstaande vader. De vriendinnen willen voor altijd bij elkaar blijven en om dat ‘toeval’ een helpende hand toe te steken, worden beide ouders door de kinderen opzettelijk bij elkaar gebracht en zodoende ‘in de val’ gelokt, vandaar de titel.
De gescheiden moeder voelt echter nog niets voor een relatie, terwijl de alleenstaande vader er wel voor open lijkt te staan. En als de gescheiden moeder geen blijk van interesse toont, wordt vervolgens de tweelingzus van de moeder erbij gehaald door de schoolvriendinnen, om wat baanbrekend werk te verrichten. Een film met een happy end. Ze trouwen en de kinderen hebben nu én een vader én een moeder én elkaar. Hier even de trailer en dan verder met het verhaal.

Mijn buren, mijn ‘tweede moeder’ Mary en haar dochter Peggy namen mij mee naar de bioscoop om de film ‘The Parent Trap’ te gaan zien. Een oudere Disney-productie uit 1961 met Hayley Mills in de hoofdrol. Het thema in deze film moest helpen om de realiteit van mijn innerlijke ‘tweelingzus’ Sharon te versterken. Ik was Susan, en mijn ‘tweelingzus’ die mentaal in mij huisde, heette Sharon. De persoonlijkheid van Sharon was gecreëerd in een poging om mijn geest verder te splitsen en zat verankerd in mijn persoonlijke samenstelling om in de toekomst een enorme hoeveelheid ervaringen met de elite in op te slaan. Sharon  had als taak zich te vereenzelvigen met de ‘High Society’ (de betere kringen).

En natuurlijk moest ook Sharon, net zoals Laura en alle andere persoonlijkheden, de programmering in Disneyland ondergaan. Om dat te bewerkstelligen nam mijn buurvrouw Mary me mee naar Disneyland, samen met haar dochter Peggy, die ook van mijn leeftijd was. We liepen het prachtige betoverde Kasteel in, dat zich midden in het magische koninkrijk bevindt. Terwijl ik door het kasteel liep en de omgeving in me op nam, kwam ik een hoek om en liep zo recht in een verduisterde ruimte.


Daar, vanuit het donker, kwam een man in een lange zwarte cape op me af, die me beetgreep en zijn hand over mijn mond snoerde zodat ik niet kon schreeuwen.Hij sleept me verder het donker in gaf me vervolgens een enorme elleboog in mijn maag; daarna verkrachtte hij me. Vervolgens sleurde hij me in de richting van de hondenkennel vlak voor Disneyland, waar nog meer erg slechte dingen met me gedaan werden.
(Schrijver-inzet: De hondenkennel wordt wel genoemd maar vermeden, het kan zijn dat het diepliggende trauma deze herinneringen te diep heeft weggewerkt, het valt mij op dat bij de hondenkennel het verhaal elke keer min of meer stil valt. Het lijkt alsof hier erg traumatische gebeurtenissen verborgen liggen die er wellicht juist door gebruikmaking van dreiging met valse honden ingebracht zijn)

‘Sharon’ moest elk jaar verplicht kijken naar de ‘President show met Lincoln’ dat speelde in een theater aan de Hoofdstraat. En, om haar geheime ervaringen verborgen te houden in haar bewustzijn als ‘Sharon’, moest ook zij dezelfde ‘training’ ondergaan als álle andere persoonlijkheden. Echter nu in haar rol als ‘Sharon’. Sharon werd katholiek opgevoed en Mary en Peggy namen mij regelmatig mee naar de katholieke mis. Ze wisten natuurlijk helemaal niets van mijn connecties met Henry Kissinger.. (zie vorige deel )


Tijdens de vele bezoeken aan de Heilige mis met Mary en Peggy bad ik in stilte in mijn onderbewustzijn naar het standbeeld van de Heilige Maria en vroeg haar steeds om mij te helpen, al had mijn bewustzijn niet echt een idee waarmee ze me dan moest helpen, of hoe ze kon helpen.

Mij werd alles geleerd over wijwater, knielen, de kruisweg, biechten, weesgegroetjes en de rozenkrans bidden. Van Peggy mocht ik af en toe haar kerkboekje lenen dat een mooi blauw plaatje van de heilige maagd Maria op het kaft had. Ik leerde te zeggen: ”Heilige Maria, vol van genade, de Heer is met U”, steeds weer opnieuw bij elk gebed door de priester vanaf de kansel. We moesten altijd een hoed hebben of een sjaal om ons zondige hoofd mee te bedekken. Ze hadden best veel regels waar je jezelf aan moest houden.

Je moest wijwater nemen op je vingertoppen en dat tegen je voorhoofd doen, dan op je hart en vervolgens op beide schouders tikken in een speciale volgorde, en dan moest je ook nog knielen voordat je de kerkbanken in mocht gaan. Dan knielden we neer op een plankje en baden een hele tijd lang de rozenkrans. Ik vond het maar een domme bezigheid en als ik vroeg waarom we dat allemaal moesten doen en wat er dan zou gebeuren, kreeg ik steevast te horen: ”Doe het nou maar, en stel niet zoveel vragen”. Tijdens de vele bezoeken aan de Heilige mis met Mary en Peggy bad ik in stilte in mijn onderbewustzijn naar het standbeeld van de Heilige Maria en vroeg haar steeds om mij te helpen, al had mijn bewustzijn niet echt een idee waarmee ze me dan moest helpen, of hoe ze kon helpen.

Sharon werd een ‘kind van de elite’ en later bediende ze de elite op hun wenken, zoals de Rockefellers. Zij was vaak de seksueel georiënteerde persoonlijkheid, wanneer ik gebruikt werd voor seks en hersenarchief werk. ‘Sharon’ was mijn oversekste tegenhanger, terwijl ‘Sue’ de koerier was van boodschappen en een enorme opslag van archieven met zich meezeulde in haar onderbewustzijn. Om het proces van het splitsen van persoonlijkheden verder te perfectioneren werd ik regelmatig op het kerkhof in een koude, vochtige, betonnen en pikdonkere graftombe opgesloten voor de hele nacht…

Ze namen dan m’n kleren af, duwden me in de donkere ruimte en sloten de deur af. Het was dan koud op de betonnen vloer en ik kon spinnenwebben voelen in de hoeken. Het was eng en ik hurkte op mijn voeten met mijn rug tegen de muur en sloot mijn ogen. Na een tijd verscheen er dan vaak een Engel. Ze zei dat haar naam Maria was en dat ik werd voorbereid voor de toekomst. Ze zei dat zij en andere Engelen mij zouden helpen en dat ik ‘bewaard’ zou blijven. Ik wist niet wat dat woord betekende, maar het klonk erg goed en het voelde okè, want er straalde zoveel liefde uit haar aanwezigheid.

Terwijl mijn geestelijke lichaam naast haar zat op een bank, zat mijn fysieke lichaam nog steeds in die betonnen tombe. Zij zei dat ze me altijd erg na zou zijn, later als ik ouder zou zijn zou ik dat beter gaan begrijpen. Ze legde me uit dat dit hele slechte mensen waren omdat ze onwetend waren, maar dat haar vrienden ook allemaal van mij hielden en dat ze er altijd voor me zouden zijn, wanneer ik ze nodig had. Toen plotseling, nog voordat ik kans zag gedag te zeggen, was ik weer terug in de koude betonnen ruimte, nog steeds gehurkt en zij was weg…

Ik had het gevoel dat ik even ergens anders naartoe geweest was en ik wilde daar natuurlijk weer terug naar toe, want ik voelde daar geen pijn en het was er niet koud, maar het voelde zalig en ik kon niet snappen, hoe ik daar naartoe moest komen. Ik moest gewoon afwachten totdat de Engel me zelf daarheen zou brengen. Iedereen bracht me altijd ergens heen zowel op aarde als in de hemel. Toen de mannen kwamen om mij eruit te halen, was het nog steeds donker, en ze zetten me thuis af. Ik liep achterom en nam de achterdeur om binnen te komen, ik ging meteen naar mijn slaapkamer en viel in een diepe slaap.

Gouden bogen.
Om er zeker van te zijn dat het geheugen van Sharon gescheiden werd gehouden van mijn bewustzijn, werd ik getraumatiseerd om het los gekoppelde deel van de hersenen te versterken. Naast andere gruwelijkheden werd ik nu naar de St. Mels Katholieke kerk in Woodland Hills gebracht en werd mishandeld door een kleine dikke pater achter in de kerk in een achterkamertje. Deze ‘priester’, die een Iers accent had en bijna altijd naar alcohol stonk, trok aan mijn haren terwijl hij zichzelf seksueel bevredigde in mijn mond.

Toen hij klaar was, stonden er twee mannen op mij te wachten, die me mee namen naar een klaarstaande limousine. Het was bij deze grote katholieke kerk helemaal niet ongewoon om rijen limousines te zien bij bruiloften of begrafenissen, dus deze viel ook niet uit de toon. Het was bijna donker en eenmaal aan het oog van het publiek onttrokken, behandelden deze mannen me extreem ruw. Ze gooiden me op de achterbank, waar ik verkrampt in een foetushouding bleef liggen, ik wiegde mezelf terwijl de angst door elke ader gierde. Ik was telkens gek van angst!

We kwamen aan bij de nieuwe McDonald’s en een van de manne zei:”Kijk naar de Gouden Bogen, zij zijn jouw snelweg naar de Hemel. Als je ooit zelfs maar begint na te denken over deze Gouden Bogen, zul je je nooit herinneren hier ooit geweest te zijn.” Ik ging naar binnen als Sue, maar kwam gedrogeerd als Sharon weer naar buiten. Ik had geen enkel besef dat ik zelf Sharon was. In mijn innerlijke, onderbewuste gecreëerde realiteit, dacht ik werkelijk dat Sharon iemand anders was, dat zij mijn fysieke zelfstandige tweeling zus was, maar vol bij bewustzijn had ik geen enkele wetenschap van het bestaan van enig andere gedaante van mezelf dan Sue.

Het enige wat ik me kan herinneren is, dat het vaak voorgekomen is dat mij verteld werd dat ik toestemming zou krijgen om mijn tweelingzusje te ontmoeten, mijn geheime tweelingzusje. Ik was hier verdrietig om, ik miste haar heel erg en ik had het gevoel dat zij altijd in gevaar verkeerde en dat 

ze mijn hulp nodig had. De man die aanwezig was om dit deel van mijn programmering voor zijn rekening te nemen, was een zeer welgestelde en lokaal zeer bekende en gerespecteerde katholieke vrouwenarts, Dr. McGinnis genaamd.

Hij zei dat ik mijn tweelingzusje kon vinden in de badkamer, dus ik holde daarheen om Sharon te zoeken. De dokter en een andere man volgden mij toen ik naar de kleine eenpersoons badkamer rende, die ik opende vanaf de buitenkant van McDonald’s, geheel in tranen uit wanhoop om mijn zusje te vinden. Eenmaal binnen, zoals ik gestuurd was, keek ik rond en kwam weer naar buiten en zei tegen de dokter dat hij kon komen kijken, dat er niemand anders binnen was. Het voelde allemaal alsof een robot het overgenomen had van mijn lichaam.

De dokter kwam de kleine badkamer binnen en sloot de deur achter ons. Hij zei dat ik in de hoek op de grond moest gaan zitten. Ik deed zoals mij bevolen werd, toen nam hij een van mijn armen en legde die op de deksel van de toiletpot, schoof er een rubberen ring omheen, en haalde een grote injectienaald tevoorschijn. Terwijl hij de drugs in mijn arm injecteerde commandeerde hij: ”Tel nu terug uit vanaf drie”. “Een”, begon ik. “Nee”, schreeuwde hij tegen me, “Ik heb gezegd achterstevoren, dus ga beginnen met drie”. “Drie, twee………”, ik leunde voorover en ging van m`n stokje.

Hij sloeg me meteen in mijn gezicht, maar ik kon niet wakker worden, en hij herhaalde steeds zijn roep:” Sharon, Sharon, Sharon”. Uiteindelijk na een heleboel meppen met de vlakke hand zei Sharon:”Ja?”“Sta op en loop naar de auto,” commandeerde de dokter en Sharon gehoorzaamde. Hij pakte zijn zwarte dokterstas en zodra hij in de limo zat, reden we weg. Ik hoorde hem tegen de chauffeur zeggen dat in geval ze ooit betrapt zouden worden, hij met zijn zwarte dokterstas zou zwaaien en zeggen: ”We hebben hier nu geen tijd voor, we zijn onderweg met een noodgeval”.

De gruwelijkheden kennen geen einde..
Op die manier zou er nooit iemand lastige vragen kunnen stellen. We reden naar Ventura Boulevard naar een juwelier. De dokter en ik gingen naar binnen, waarbij ik mezelf dus nog steeds in de ‘Sharon Modus’ bevond. Hij zei tegen de eigenaar van de winkel, dat ik een cadeau zocht voor mijn moeder, wat natuurlijk onzin was; deze mensen vertelden altijd leugens. Hij deed een diamanten kettinkje om mijn arm en zei: ”Je bent gewend aan mooie sieraden, onthoudt dat.” “Ja,” zei ik lachend, het was waar dat Sharon gewend was aan luxe.
“Dat is alles wat je hoeft te onthouden, dat je gewend bent aan juwelen”. Toen we de winkel uitgingen riep hij naar de eigenaar, die zich afzijdig had gehouden, achterin de winkel: ”We zijn klaar met winkelen”.

Toen werd ik ergens afgezet bij een enorm huis en naar beneden geleid via lange trappen, om gefilmd te worden in kinderpornofilms. Er waren mannen in lederen kleding met kettingen en geweren. Een man rukte m’n kleren af en nam me anaal en een andere man keek toe, terwijl dit gefilmd werd. Toen werd ik aan kettingen opgehangen, met een zweep geslagen en opnieuw gefilmd. Het beviel hen duidelijk als ik luidkeels gilde. Ze zeiden dat ik dat moest doen om de film ‘goed’ te krijgen, maar ik wilde eigenlijk proberen stil te zijn en alles in me te houden om hun film te verpesten.

Snuff-films, de gruwelijkheid ten top?
Toen legden ze een baby op een houten tafel naast mij en ze vermoordden de zuigeling, terwijl ik werd verkracht. Ze zeiden dat het bloed van de baby nieuwe levenskracht was, die in mij zou vloeien en dat ik dat jonge leven in me op wilde nemen. Dat wilde ik echt helemaal niet, ik wilde niet dat ze de baby iets aandeden, dat heb ik NOOIT gewild! Maar ik moest glimlachen en hardop lachen terwijl ik werd gefilmd, of ze zouden mij ook vermoorden, zeiden ze. Ze maakten vaak van deze ‘Snuff’-films met baby’s of kleine meisjes.

“Des te jonger, des te puurder”, zeiden de mannen. Ze dachten dat foetussen het allerbeste waren om het puurste nog onaangeroerde levensbloed vandaan te halen. Ze aten ook vaak het vlees naderhand en soms het hartje, terwijl het nog klopte. Het was gruwelijk, huiveringwekkend, verdorven en walgelijk. Ze voerden het mij ook vóór het filmen. Ik werd altijd gedwongen te glimlachen hierbij. Nadat alles achter de rug was, werd ik per limo teruggebracht naar McDonald’s, terug in dezelfde badkamer. Daar knipte dan een man, vlak voor mijn gezicht, met zijn vingers en zei: ”Susie, je bent flauwgevallen”.. En door die naam te gebruiken, werd ik weer ‘terugbracht’ naar mijn eigen ik…

McDonald’s was vaak onderdeel van mijn misbruik. Of ik nu in Californië was, later in andere staten of zelfs in het buitenland, ze namen me mee naar de ‘Gouden Bogen’. Je zag ze meestal al van verre… Pas op de terugweg, na afloop gaven ze me een colaatje en frietjes, om een leuke herinnering aan McDonald’s over te houden. McDonald’s was een erg vaak gebruikt en erg machtig ontmoetingscentrum voor nationale en ook internationale ‘bijeenkomsten.’

Weer opgeknapt, werd door deze mannen weer naar de straat gereden waar ik woonde en werd mij verteld dat ik mezelf langs de snelweg naar de hemel in slaap moest wandelen. Nog volledig in trance, wandelde ik het korte blokje om naar huis, ging achterom binnen en meteen naar bed. Het was donker buiten, maar het licht in het portiek wierp net genoeg licht naar binnen om te kunnen zien, en ik kende de weg door dat huis trouwens ook met mijn ogen dicht. Die avond, alleen in bed, zei ik het gebed dat ik gewoonlijk met mijn moeder samen deed, of met mijn grootmoeder. Elke avond, zonder uitzondering bad ik: ‘Engel van God, mijn beschermengel, aan wiens liefde ik mij verbind, altijd bij mijn zijde, om mij bij te lichten en te beschermen, te heersen en te loodsen, waak over mij’.

Tot slot vraag ik van u hierbij, lieve lezer, om open te staan voor de werkelijkheid, dat dit soort gruwelijkheden werkelijk plaatsvonden en dat zij vandaag de dag nog steeds gebeuren met anderen kinderen, zelfs nu, op dit moment, terwijl u dit leest. Open uw ogen en uw hart en laat deze gruwelijke werkelijkheid toe in uw geest, accepteer dat dit de huiveringwekkende afschuwelijke dagelijkse werkelijkheid is van vele kinderen over de hele wereld. We kunnen samen een vuist vormen, die krachtig genoeg is om dit onmenselijke leed een halt toe te roepen. Dit misbruik dat onze kinderen bedreigt, vernietigt en ze verminkt voor de rest van hun leven.

De fundering is klaar!

Op de prille jeugdige leeftijd van 5 jaar, was ik getraind door middel van marteling, hightech hypnose methoden en elektroshock, om mezelf ontzettend pijn te doen op verschillende manieren, mocht er ooit ook maar een begin van herinnering plaatsvinden van herinneren, over alles wat er met mij gebeurd was, en/of van de geheime activiteiten waar ik deel van uitmaakte. Alsof een robot het van me over zou nemen, zo was ik geprogrammeerd om mezelf in mijn grote teen te steken met een scherp voorwerp, of mezelf opzettelijk te branden aan de kolenkachel, daarbij en daardoor de gedachten af te leiden van de ‘verboden’ gedachten of herinneringen.

Ik had geleerd wáár precies ik mijn pols moest doorsnijden om mezelf van mijn leven te beroven, als ik ooit iets uit mijn ‘verboden geheugen’ zou beginnen te herinneren of te vertellen. Ik was voorzien van geïntegreerde programma’s die er voor de rest van m`n leven zouden zitten, om een ‘ongeluk’ te krijgen op welke manier dan ook, als het maar met een dodelijke afloop zou zijn. Wanneer mijn geheugen/mijn herinneringen dus ooit de overhand zouden krijgen. Eindeloze programma`s waren er geïnstalleerd in mijn brein, voor meteen, maar ook voor later gebruik.

————————————————————
Extra eigen aantekening opmerking: 

‘Velen van u zullen zich nog kunnen herinneren, dat tijdens de malaise in het bankwezen, ineens meerdere ‘belangrijke’ mensen uit het bankwereldje om het leven kwamen, door o.a. van hoge gebouwen te springen, een zekere dood tegemoet. Het heeft er alle schijn van, na het lezen van dit verhaal dat ook hier het Tavistock Instituut z’n werk erg goed gedaan heeft. Vergeet daarbij niet, dat Brice Taylor hier nog vertelt over de oude methoden die overwaaiden naar de VS, vanuit nazi duitsland. Ook deze technieken hebben de afgelopen 60/70 jaar uiteraard een hele vernieuwing ondergaan. Temeer omdat hier dus voor de belanghebbende echt gewin te behalen is. Slaven die gratis werken en geen vragen stellen.’

———————————————————

Gedurende de vele lange jaren van mijn misbruik, foltering en programmering werd ik dagelijks geconfronteerd met waarschuwingen als: “Als je jezelf dit ooit herinnerd zul je zelfmoord plegen, als je het aan iemand verteld, zullen de mensen denken dat je helemaal gek geworden bent en ze zullen je opsluiten in een gekkenhuis waar je nooit meer uitkomt, als je ons niet gehoorzaamt zullen we jouw familie vermoorden of jouw hond of jouw kat, als je hierover ooit praat, vermoorden we je!!”.

Ik was jarenlang getuige geweest van vele moorden en wist dus dat dit niet zomaar wat loze kreten waren; ze dachten werkelijk aan alles. Als de ene persoonlijkheid zich iets begon te herinneren, was het een andere persoonlijkheid in je eigen geest die jezelf verklikte. Dat verklikken werkte bij alles wat je “volgens hen” niet geacht werd te doen.


Mijn innerlijke tweelingzusje, Sharon Wheaterby

Ik werd als kind op vele verschillende locaties, en in net zo vele kringen ‘tentoon gesteld’ als Sharon Wheatherby; ergens afzijdig, was altijd oom Charlie die een oogje in het zeil hield. Hij zei dat hij dat er altijd zou zijn, goed of slecht. Oom Charlie was altijd bij tante Maud van vaders kant als wij (alleen mijn vader en ik) daar naar toe gingen om haar te bezoeken. Hij zat daar altijd op ons te wachten op de divan met de kanten sprei, met achter hem het doorschijnende gordijn waar een groene hagedis op zat. Hiervan had ik gedacht dat die echt was, totdat ik ouder werd..

Oom Charlie was altijd uitgedost in een bruingeel pak, dure merkschoenen en een anjer in z`n knoopsgat. Oom Charlie glimlachte, gaf me een hand en wenkte me dan met een handgebaar om bij hem te komen zitten. Als hij zijn bril droeg, zette hij deze altijd eerst af voordat hij me aankeek en knipoogde. Dat was ‘het teken’ voor ons geheim. Hij had me al eens eerder verteld dat het m`n vaders gevoelens zou kwetsen als hij er achter zou komen dat hij niet mijn echte vader was, dus sprak ik daar nooit over.

“Anders,” zo zei oom Charlie, “Zou dat wel eens zijn hart kunnen breken.” Ik wilde mijn vader beslist niet nog meer pijn doen, dan dat hij al had, met zijn nekblessure, zijn hernia en zijn ouders die hem hadden misbruikt en niet van hem hielden. En hij hield zo ontzettend veel van mij, behalve als hij mij pijn moest doen. Oom Charlie zei daarover steeds:”Ongelukkigerwijs moet hij dat doen om jou ooit heel machtig te laten worden”. Dus toen ik met mijn vader oom Charlie voor de eerste keer ontmoette na dat gesprek, deed ik net of ik hem nog nooit gezien had en na afloop zei oom Charlie: ”Jonge dame, dat was het beste acteerwerk dat ik ooit gezien heb. Je bent aangenomen!”

Het mag dan zo zijn dat ik al op heel jonge leeftijd werd ‘aangenomen’, maar ik heb nooit één cent betaald gekregen voor mijn werk, noch voor verrichte ‘diensten’. Oom Charlie was mijn vertegenwoordiger die mij eerst aan Bob Hope en kort daarna al aan Henry Kissinger voorstelde. Shanon was geprogrammeerd als vroegrijp en gevat. Op zekere dag vertelde ik in mijn ‘Sharon modus’ aan Henry en later ook aan strikt besloten gezelschappen, waar ik door Henry of Bob heen gestuurd werd, het volgende geprogrammeerde ‘grappige repertoire’:

” Ik zei tegen mijn eigenaars dat het al erg genoeg was dat jullie stelletje clowns van mij verwachten dat ik gratis werk. Weet je, het was al erg genoeg dat jullie alle regels en wetgevingen aan jullie laars lapten waar het kinderarbeid betreft, en toen ik ze daarover vertelde, toen ik dat eindelijk op school leerde, lachte iedereen me uit. Maar daarboven op kwam nog SLAVERNIJ, en ik probeerde hierop de wet toe te passen en ik kwam in botsing met de wetgeving in mijn legale archiefsysteem. Het wilde maar niet in mijn archief blijven zitten, en werd er steeds uitgegooid en ik vertelde Henry hierover en hij zei alleen maar:”Net zo vaak terugstoppen tot het blijft zitten”. Ik werd weggestuurd om nog meer gegevens in me op te nemen en ik dacht dat ze nooit zouden stoppen en ik had gelijk. Zoef, zoef, zoef.”

Het waren het soort grappen die Bob Hope in mijn brein programmeerde, als ik weer eens werd gedemonstreerd aan anderen die dezelfde interesse hadden in Mind Control. De eerste keer dat ik het voordroeg aan Henry voor zijn laatste goedkeuring voordat ik het toneel op mocht, noem het maar generale repetitie, keek Henry over zijn bril heen met heel hoog opgetrokken wenkbrauwen; hij leek meestal verbaasd maar beslist ook geamuseerd over de grappen die Bob Hope in mijn hoofd plantte.

Grof huisvuil..
Ik zelf was nog veel te jong en te onwetend om met dit soort materiaal voor de dag te komen. In latere jaren wanneer Bob vaak de vraag gesteld kreeg waar hij mij toch vandaan had, was steevast zijn antwoord:”Ik heb haar bij het grof huisvuil gevonden”. Hij plaagde me altijd met waar ik vandaan kwam. Bob vertelde me ooit dat hij mij gekozen had, omdat er iets bijzonders met mijn ogen was.

Henry Kissinger was de man die mijn persoonlijke systeem beheerde en Bob was de instructeur voor de gesprekken, grappen, liedjes, dansjes en het vermaak, en hij voorzag Henry van volop beroemde vrienden en connecties van over de hele wereld, inclusief Hollywoodsterren en zakenlui en politieke connecties. Henry zei altijd dat het hele leven alleen maar bestond uit de juiste contacten, en dat hij en Bob, ondanks wat meningsverschillen, erg goed samenwerkten. En dat ze samen hun invloed en hun effectiviteit meer dan verdubbeld hadden. Zij samen zwaaiden de scepter over een hele grote groep mensen. Henry had de hersenen en Bob de middelen en de connecties.

Een innerlijk universum krijgt gestalte..
Henry werkte in het begin met mij aan het opzetten van een ‘systeem’ in mijn hersenen. Hij tekende zelfs allemaal kleine X-en op mijn voorhoofd dat hij mijn sterrenstelsel noemde. Toen moest ik in de spiegel kijken en wat ik toen zag behalve mijn vijf jaar oude gezichtje, omlijst door mijn korte kapsel, waren zwarte X-en over mijn hele voorhoofd.

Hollywood-acteur Bob Hope. De man met het dubbel-leven, de man met de dubbele agenda, waarbij zijn camouflage de lach was. Om alles ‘te relativeren!

Hij zei dat het allemaal planeten waren in mijn eigen universum van kennis en dat ze daar allemaal op hun eigen plaats waren in afwachting van de dag dat ze bezet zouden worden. Later bracht hij e.e.a. weer in verbinding met verschillende landen en gebruikte het gezegde ‘het is een kleine wereld’ voor de verschillende planeten. Dit hield de informatie volledig gescheiden van elkaar, want er was werkelijk geen mogelijkheid dat de planeten ooit met elkaar in botsing zouden kunnen komen.

Dus alle informatie bleef in haar eigen omgeving, maar wel goed bewaard in de uitgestrektheid van het oneindige universum met z’n ontelbare sterren. Elke afzonderlijke ster werd gebruikt voor informatie-opslag van verschillende film-‘sterren’ (!) of politici waarbij er van mijn inzet gebruik werd gemaakt. De grotere sterren hielden meer persoonlijke inside-informatie vast, van de vaste klanten die gebruik maakten van mijn diensten; de kleinere sterren werden gebruikt voor opslag van informatie over de klanten die ik op minder regelmatige basis bezocht, of slechts eenmaal. En zo werden de grootste sterren gereserveerd voor Presidenten, Koningen, Koninginnen etc.


De Raad

————————————————————————————————————————————-
Extra toevoeging:
Brice Taylor noemt de schaduwregering of ook wel het comité van 300 ‘de Raad’.
De mensen die de hele wereld in hun greep houden!! De Nieuwe Wereld Orde.
————————————————————————————————————————————-

 

Die almachtige groep van mensen die in het diepste geheim dit hele drama aansturen, hadden erg gespecialiseerde, erg geavanceerde satellietsystemen die enorme afstanden aflegden in mijn hoofd, die steeds mijn interne wereld aanstuurden. Zij konden altijd toegang krijgen tot sterren en satellieten en alle daarop aanwezige informatie die zij zochten over een bepaald gebied, land of persoon. Maar de Leden van De Raad waren de enigen die geen decoderingsmoeilijkheden hadden om tot mijn verschillende persoonlijkheden en informatiebronnen door te dringen.

Zij hadden volledige en totale toegang tot al mijn mogelijkheden. Net als Henry. Bobs mogelijkheden waren beperkter, want hij had aanvankelijk alleen maar toegang tot hetgeen hijzelf geprogrammeerd had, en de mogelijkheden die vanaf mijn geboorte geprogrammeerd waren. Henry vertelde hem niets over de planeten en de sterren als hij dat niet per se hoefde te weten. Zo had iedereen toegang tot zijn eigen privé computer. Met voor allen een ander wachtwoord om binnen te komen in het ‘systeem’.

Henry vertelde mij dat hij en Bob altijd op piepkleine ruimtevaartuigen in mijn hersens rondvlogen om te kijken of alles wel op z`n plaats lag en of ik wel goed op mijn informatie paste en niets naar buiten liet ontsnappen. Er mocht geen ster of planeet op de verkeerde plek in het archief verdwijnen of onvindbaar in het universum verdwijnen. Henry vertelde me ook dat de informatiemappen eindeloos konden doorgaan omdat het universum oneindig was, er zou dus nooit een ster of planeet helemaal vol raken. Er was immers ruimte genoeg..

Henry Kissinger en steeds geraffineerdere methodes
Kissinger was het brein achter de opbouw van mijn persoonlijke structuur, en gebruikte anderen om zijn creatie verder te vervolmaken. Hij was gewoonlijk ergens in een topgeheime locatie waar vaak mijn vader, maar ook anderen, mij dan naar toe brachten. Daar deden ze al het ‘voorbereidende werk’, zoals zij dat noemden, voordat het aan Henry werd voorgelegd voor expertise en zijn doorslaggevende goedkeuring. Wat zij ‘voorbereiding’ noemden, betekende voor mij: martelingen in machines, of elektrische stoelen, allerlei horrorscenario`s.

Henry Kissinger, oud-minister van Buitenlandse Zaken van de VS. En nota bene Nobelprijswinnaar voor de Vrede..!!
De grootste boef achter zaken als deze mind control martelmethodes. Een niets ontziende, manipulatieve man.

En dan, als ik helemaal niet meer kon functioneren, mijn eigen naam nog eens niet meer wist, en of ik eigenlijk wel ‘echt’ was, dan…… namen ze me naar Henry Kissinger. Henry had een soort van aantekenblok met diagrammen waar hij mee werkte. Een druppelvormig diagram betekende dat het originele idee en de bedoeling ervan waren erkend en uitgevoerd, en de volgende diagrammen waren een verdere aanbeveling voor verfijning totdat het gewenste resultaat werd bereikt. Op die manier creëerde Henry Kissinger mijn persoonlijke structuur.

Mind Control was, en is nog steeds, een topgeheim wapen dat gedurende de jaren steeds verder is geperfectioneerd. Henry Kissinger had ook andere ‘robots’ zoals hij ze noemde, maar ik was degene met wie hij de meeste tijd doorbracht om me te ‘perfectioneren’. Hij zei dat ik zo’n dankbaar ‘voorwerp’ was om mee te werken en dat mijn vader mij aan zulk een fantastische en baanbrekende vooropleiding had onderworpen, dat ik toch wel gegarandeerd een succes moest worden.

Dus daar andere ‘robots’ het af lieten weten, omdat ze uit de school klapten en er dus niet blindelings op vertrouwd kon worden, daar kon Henry volledig op mij vertrouwen. Ik wist wel dat Henry nog meer ‘robots’ had, omdat hij er vaak genoeg over vertelde; hij zei dan dat die voor allerlei ‘bijzaken’ waren, maar dat ik de crème de la crème was. Henry zei dat we een zwervend ‘hoofd’=kantoor hadden, en dat dat zijn zwarte aktetas was. Ik was geprogrammeerd om mezelf vertrouwd te voelen zodra ik die zwarte aktetas maar zag, en mijn omgeving deed er dan niet meer toe. Nu kon ik ontspannen mijn werk doen, wetende dat alles in orde was.

Althans, dat was bij me geprogrammeerd, wat ik moest denken en voelen. Toen ik langzaamaan opgroeide, werd ik vaak naar militaire bases gebracht, voor nog meer en nog verder geavanceerde programmering, waarbij ik hulpeloos werd aangesloten op hightech-apparatuur, die dingen met mijn hersenen deed. Daarbij had ik geen flauw idee wat die mensen aan het doen waren, waarom ze het deden en waarom juist met mij.

Zo werd ik ook geplaatst in een aparte stoel in een groot metalen vertrek en daar alleen achter gelaten. Soms werd ik in de rondte getold, met veel kleureffecten van gekleurde lichten met steeds maar één enkele kleur per keer. Zo werd ik ook in een bijzonder geavanceerde stoel vastgebonden, met elektrodes verbonden met mijn hoofd, waarop elektroshocks volgden op verschillende manieren. Daarbij werd ook bijzondere geluidsapparatuur gebruikt met soms erg felle doordringende geluiden die via koptelefoons mijn oren binnen gedwongen werden. Meestal met twee verschillende geluiden, voor elk oor een ander geluid. Ik weet niet wat de bedoeling hiervan was, maar ik voelde me hierdoor als gemarteld door die apparatuur.

Waarom een mens-robot maken, als je simpeler de menselijke techniek in een menselijk lichaam
kunt gebruiken, via Mind Control. Zo ontstaan de robot-mensen!

Menselijke hersenen als geheugen-archief..
Ik werd voortdurend meegenomen naar Disneyland voor mijn “basis programmering” voor mijn toekomstige “regerings geheugen archief systeem.” Rond mijn achtste levensjaar bedacht Henry enkele hele slimme programma`s om een blijvende plek en organisatie in mijn hersenen te “planten” voor mijn internationaal geheugen archief. Hij creëerde in mijn persoonlijke systeem één of twee kinderen die een speciale nationaliteit vertegenwoordigden zoals je ook ziet in de Disneyland attractie ‘Its a Small world’ ( Het is een kleine wereld )

Henry zei dat de verschillende internationale thema’s verankerd moesten worden in verschillende geheugenarchieven, waarvan hij zei dat ze ‘cultureel georiënteerd’ waren. ‘Rond de wereld in 80 dagen’ was een liedje dat ik steeds weer opnieuw zong. Of het nu was terwijl mijn moeder of mijn broer het op het orgel speelden, of dat het was wanneer mijn broer het op zijn accordeon speelde. De woorden waarop ik getraind werd, om op te reageren waren:’Rond de wereld in 80 dagen’.

Ik reisde al veel terwijl Hope steeds onderweg was om mijn ‘RENDEZ-VOUS’ te arrangeren. Henry Kissinger en Bob Hope bleven door de jaren heen in nauw contact met elkaar en speelden over de hele wereld met regeringen en mensen, zoals de muziek van ‘Rond de wereld in 80 dagen’ door mijn hoofd speelde. Henry koppelde een hele reeks programma’s aan dit thema. en zei daarbij steeds: ”Als je naar de klok loopt, hoor je tik – tak, tik – tak. Houdt alle informatie gescheiden. Houdt alle informatie netjes en correct opgeslagen, elk in zijn eigen ruimte met kleine muurtjes ertussen.”

Ik liep dan naar de attractie en zag de grote klokkentoren die ging tik – tak, tik – tak. Dan werd mij verteld te archiveren totdat ik door het draaihek van de attractie ging. Henry plantte hiermee een geheugen dat mij zelf deed denken dat elke buitenlandse reis in werkelijkheid niets anders was geweest als een ritje in deze attractie. Het kwam mede door dit programma dat ik moeite had om werkelijkheid van fantasie te onderscheiden. Deze Disney fantasie was in werkelijkheid bedoeld om mijn internationale ervaringen te verbergen voor mijn bewuste verstand.

Elke keer als ik aan het einde van de rit kwam, zei Henry iets tegen me wat me hypnotiseerde en dat ‘vergrendelde’ de informatie die in mijn programma was toegevoegd gedurende de rit. Hij bracht het grootste deel van de dag door met mij in Disneyland. Hij kon er best grappig uitzien en kon ook grappig zijn, in de diverse rollen die hij speelde. Ik moest in het begin zelfs lachen toen ik hem zag. Ik wist wel dat dat niet mocht, maar hij zag er best grappig uit in zijn vermomming. Hij droeg een lange baard, een pruik en een hoed. Hij kon er mee door, maar ik wist dat het in werkelijkheid gewoon Henry was, en snapte niet waarom hij net deed alsof hij iemand anders was…

“Henry, waarom draag je die rare spullen?”
“Henry, waarom draag je die rare spullen?”
 De verwijtende blik uit zijn priemende ogen deden mij verder zwijgen. In zijn dik- aangezette accent met een diepe monotone stem zei hij: ”Jij, mijn kind, bent veel te nieuwsgierig”. Henry nam me mee, van de ene naar de andere attractie, en elke keer als ik uitstapte, duizelig, misselijk, licht in mijn hoofd, bang, of wat het dan ook was, zei hij mij:” Luister aandachtig.” Terwijl hij elke keer opnieuw allerlei dingen in mijn geheugen archief programmeerde.

Mijn naam is Henry Sims
Henry kocht popcorn en een ballon voor mij om, net zoals mijn ouders steeds deden, het programma in te laten zinken en te verankeren. Als mensen geweten hadden dat Henry Kissinger daar in Disneyland was die dag, zouden ze wel erg verbaasd geweest zijn, en als ik er de oorzaak van zou zijn geweest, dat hij in zijn uitstekende vermomming toch herkend was, had men zeker afstand van het ‘bewijsmateriaal’ gedaan, en was mijn ‘dienstverband’ beslist vroegtijdig beëindigd. Ik mocht zelfs nooit zinspelen op ook maar iets, wat in de verste verte in de richting van Henry Kissinger kon wijzen.

Henry gaf mij een hele hoop verwarrende informatie dien aangaande, door me boeken te laten lezen die: “Henry boeken en tekeningen” heetten, om mij te verwarren en zijn identiteit anoniem te houden voor mijn bewustzijn. Zo trachtte hij mijn verbinding tot hem volledig te versnipperen door me verschillende boeken te laten lezen zoals: ‘Henry en de donutmachine.’ Hij fluisterde steeds in mijn oor:”Mijn naam is Henry Sims.” Zodat niemand anders het kon horen. Hij liet me ook ‘Oh Henry- chocoladerepen’ eten en ‘Oh Henry-boekjes’ lezen, nadat hij me onder hypnose een commando had gegeven om alle herinneringen aan hem uit te wissen terwijl ik zat te snoepen en te lezen.

Af en toe reed Henry me naar een afgelegen parkeerplaats waar we dan uitstapten, en samen wandelden, op enige afstand van een winkelcentrum of langs een kanaal. Steeds, als we met z`n tweeën waren, droeg hij een andere hoed, en een plaksnorretje en soms ook een baard. Hij had zo`n rechtgeknipt snorretje met een bijpassend rechthoekig sikje dat hij erg vaak gebruikte. Kissinger was een ware meester in vermommingen en kon goed in zijn rol blijven. Hij leek mij (vanuit mijn kinder perspectief) erg slim. In die begintijd kon Henry wel eens tegen mensen zeggen:”Het is een slim ding, is het niet?” Ik was toen een jaar of tien, kort voordat mijn echte politieke en seksuele ‘werk’ bij het Witte huis een aanvang zou nemen. Maar nu loop ik op de zaken vooruit.

Het ‘draaimolen’-programma
Henry programmeerde me ook vaak voor een draaiende draaimolen. Ik moest van hem dan vóór de draaimolen staan, maar hij liet me niet op een paardje of bankje zitten in de draaimolen. Ik was toen een jaar of 8 of zo en ik wilde in de draaimolen en plezier hebben, maar Henry zei dat ik rechtop moest staan buiten de draaimolen. Die dag werd de draaimolen in mijn archiefsysteem geplaatst en die molen moest geolied draaien. Zonder haperen.

Dan kwam de draaimolen tot stilstand, zoals bij een rad van fortuin, precies bij het land in mijn archief waar Henry naar vroeg. Hij zei tegen me:”Er is een “hele” andere wereld in jouw gedachten archief, De HELE wereld”. En dan vertelde hij me weer: ”De draaimolen in jouw hoofd zorgt ervoor dat de archieven heel gemakkelijk en zonder moeite ronddraaien.” In vroegere en andere programmeersessies werd ik vaak rondgetold totdat ik kotsmisselijk, duizelig en volledig gedesoriënteerd was. Ook deze programma`s waren bedoeld om de informatie die ik meedroeg in het belang van de binnenlandse veiligheid volledig veilig af te grendelen van mijn bewustzijn.

In gevecht met meZelf..
Tijdens mijn periode van herstel, therapiesessies en deprogrammering kwam ik vaak geestelijk in botsing met mezelf. Slapeloosheid, zelfmoordneigingen, dan weer aanvallen van eindeloze slaap, migraine, afbouwen van een opgedwongen drugverslaving en afkicken van medicijnen, zijn de meest voorkomende bijwerkingen van mijn herstel waar ik mezelf doorheen moest worstelen om in mijn geheugen weer bij de echte beleefde ervaringen te kunnen komen. Ik was vaak lichamelijk erg ziek, zoals mijn programmering mij opdroeg, en leed onbeschrijflijke pijn gedurende migraine aanvallen en had ook pijn in diverse lichaamsdelen terwijl ik de informatie terug boven water haalde, de informatie die ik nu met u deel.

Henry vertelde me:”Jij bent een computer en zoals magneten elkaar afstoten, zal jouw geheugen jou afstoten, als je zelf probeert aan jouw computer te werken. Het zal weggaan en jij zult niet weten hoe je bij jouw archief kunt komen. Behalve natuurlijk als het ‘Appelbloesemtijd’ is.” Dit was een cryptische verwijzing naar New York. Later programmeerde hij ‘Kersenbloesemtijd’ in, als een code voor John F.Kennedy.

In 1991, dat was intussen al zo`n 30 jaar later, toen ik op het eiland Kauai probeerde om mijn gedachten en herinneringen op de computer vast te leggen, raakte ik steeds behoorlijk gefrustreerd, wanneer ik begon met mijn herinneringen op te schrijven. Vaak, had ik urenlang in gedachten aan het strand gezeten, en kwamen allerlei herinneringen terug in mijn bewustzijn, maar eenmaal op mijn kamer achter mijn computer nam een andere persoonlijkheid het roer weer over, die me deed vergeten, en ik kon geen letter op papier krijgen..! Een bewijs van de diepgaande werking van het mind control-programma dat Kissinger tot in de puntjes beheerste..!

Om gek van te worden! Het ene moment lachte ik, omdat ik me een overwinnaar voelde, het volgende moment werd ik onmiddellijk compleet gedesoriënteerd en was weer op zoek naar de dingen die ik gedurende een zoektocht van vele uren ontdekt had, om dan tijdens die zoektocht tegen iemand aan te lopen die de boel had verstopt, opgesloten, uitgewist, ontoegankelijk had gemaakt. Het was echt enorm frustrerend, maar ik was koppig en verdomde het om op te geven nu ik er zo dichtbij was.

Het interne klok-programma.
Henry programmeerde mij in ‘verslaggevende persoonlijkheden’ zodat hij deze kon gebruiken om te overhoren, waardoor hij de gegevens die hij nodig had van bepaalde informatiebronnen of individuen, altijd binnen handbereik had. Hierdoor werd ik een menselijke wandelende bandrecorder met geheugen. Hij creëerde een zeer geavanceerd systeem, dat mij voorzag van een inwendige klok die ik voortaan met me mee zou dragen, die niet alleen precies de tijd aangaf, maar indien gevraagd, ook de juiste tijd en met geluid ‘af kon spelen’. Op deze manier kon hij na een uitzending van mij, (tijdens een opdracht in het buitenland, waar hij lang niet altijd zelf meeging) bij terugkomst ‘de band terugspoelen’ naar een bepaalde situatie en/of tijd, en mij woord voor woord als een robot laten vertellen wie er wat gezegd had op welk tijdstip en waar.

“Wat deed je tussen 08.00 uur en 17.00 uur op 5 juni?” was zo`n vraag tijdens de training, en uiteraard had Henry alles op papier staan, en wist precies wat ik gedaan had, maar op het moment dat hij het mij vroeg, ging in mijn hersenen de ‘bandrecorder-modus’ aan, en schoof automatisch naar het juiste tijdstip, datum en geheugen, en vertelde

als een robot nauwkeurig, zonder hiaten, in de juiste chronologische volgorde hoe die dag eruit gezien had, wie ik gesproken had, waarover, hoe lang, welke tv programma`s ik gezien had en waar het over ging, inhoud van documentaires, films en zelfs de reclames. Wat ik gegeten had, hoe lang ik gegeten had enz. enz.

Hij maakte daarvoor weer drie afdelingen in mijn hoofd die luisterden naar codewoorden waar in ieder geval het woord ‘hoe’, ‘waar’, of ‘wat’ in zat.

Mijn meest belangrijke werk bestond uit het tussen neus en lippen door informatie ‘onbewust’ doorspelen aan mensen die hij naar me toe stuurde of met me in contact bracht, en te registreren hoe de ander daar op reageerde. Hij zei dat daarbij timing van het grootste belang was.

Dus leerde hij mij om boodschappen over te brengen en daarbij recht in de ogen van de persoon in kwestie te kijken. Te zien of er lichaamstaal waarneembaar was, en te letten op hoe dat hij of zij ademde. Hij zei:”Dat ga je beheersen en perfectioneren als een Perfect Uurwerk.” Dat werd zelfs de feitelijke naam voor een geheugen archief categorie, om alle verschillende tijden in verschillende landen op de wereldbol uit elkaar te houden en op te slaan en indien nodig op te dreunen. Dit werd weer gelinkt aan het ‘Het is een kleine wereld’-programma en het ‘klokkentoren’-programma.

Henry kon zich archiefnummers en toegangsnummers beter herinneren dan wie ook. Hij had de belangrijkste codes altijd gewoon in zijn hoofd zitten. Hij had ook een klein notitieboekje waar hij de overige codes en nummers in bijhield, lange lijsten van ingewikkelde overzichten, geheime documenten, en gedetailleerde lijsten onder sub-hoofdstukken. Het archief systeem dat hij zo ontwikkelde, bestond uit meerdere verbindingen op vele niveaus, als een bruidstaart.

De leraar
Henry vertelde mijn respectievelijke persoonlijkheden hoe het totaalbeeld er uitzag en creëerde een overzicht in ons hoofd, zo dat we ‘zagen’ hoe het van binnen werkte. We hadden ook een ‘leraar’ in ons hoofd zitten die we van binnenuit konden horen om ons te leren, herinneren, commanderen en organiseren. Deze leraar was belangrijk en werkte van binnen in ons onderbewustzijn en apart van Henry, tot ik een jaar of 36 was of zoiets, toen een chiropractor volledig onbewust van wat zijn behandeling zou doen bij mij, mijn onderbewustzijn in contact bracht met mijn innerlijke ‘leraar’, die mij uiteindelijk hielp naar mijn ‘bevrijding’ te leiden.

 

("De ongelooflijke kracht van onze geest is in staat het lichaam op slot te zetten, maar het goede nieuws is natuurlijk dat we de sleutel DUS ook altijd bij de hand hebben om onze geest te bevrijden!")

 

Het resultaat daarvan was dat Henry`s innerlijke lesprogramma bewust gemaakt werd en mijn bewustzijn zich bewust werd van wat tot dusver allemaal in mijn onderbewustzijn verborgen lag. Op die manier werden mijn bewustzijn en mijn onderbewustzijn met elkaar in contact gebracht en dat vormde een hele sterke ingang om verborgen informatie naar boven te halen. Ik werd mij er dus in mijn bewustzijn van bewust dat mijn innerlijke lesprogramma slechts codenamen waren voor projecten of afdelingen waar ik in betrokken was geraakt. Toen begon ik langzaamaan de codes bewust te koppelen aan de opgeslagen gegevens en activeerde steeds meer mijn onderbewuste persoonlijkheden of materiaal dat in mijn archieven opgeslagen zat. Maar, zoals ik al eerder zei:”Ik loop op de zaken vooruit.”

Wil iemand een potje schaken..?
Henry speelde spelletjes met mij; schaken, dammen, allerhande bordspellen en concentratiespellen. Allemaal hersengymnastiek, om nog meer ‘hoekjes en gaatjes’ te creëren waar hij zijn archieven in op kon slaan, zoals Henry dat zelf noemde. Hij zette een systeem op met een schaakspel waarin hij cryptische boodschappen kon overbrengen tussen zichzelf en anderen.

De Raad nam contact op met Henry, en bouwde een hele hechte samenwerking op met hem middels eindeloze gesprekken en informatie die ze hem gecodeerd stuurden via mijn geheugen archief. Na verloop van tijd liet hij ze versteld staan door een zeer geavanceerde (doch erg simpel voor iemand met enige intelligentie) wijze van communiceren te demonstreren. Dit deed hij door gebruik te maken van het gecodeerde schaakspel, waar elk stuk zijn eigen specifieke betekenis had, hetgeen hij mij leerde te onthouden, zodat ik het met een genoemde code kon verbinden.

Na verloop van tijd kenden de geheime spelers de codes uit hun hoofd. Ze waren ook tijdgevoelig. “Je moet het schaakbord zien als een klok en alle stukken worden in de draairichting van de klok gezien” instrueerde Henry mij onder hypnotische dwang. Als het schaakbord opgezet was, was het enige wat Henry (of iemand van de Raad) hoefde te doen, een schaakstuk op het bord te verzetten. Ik herinnerde me dan de ‘zet’ die gedaan was, en bracht deze zet met daarin de cryptische boodschap over, en er werd begrepen wat er met deze communicatie bedoeld werd.

Eenzijdige oorlogen werden zo aangestuurd en de spelers in dit oorlogsspel waren duidelijk afgebakend. Er waren geen vergissingen, want alles werd geprogrammeerd en dubbel gecheckt zoals een computer werkt. Mijn hersenen waren gecatalogiseerd en geprogrammeerd als een computer, dus de uitkomst kon er slechts een zijn van absolute precisie. Het schaakbord was een brug naar de ‘andere wereld’ waar mijn regulateurs allemaal werkelijk bestonden., “zoals Dorothy die naar het land van Oz gaat” zo werd mij verteld.

Henry en Bob en gouverneur en latere president, Ronald Reagan moesten beschouwd worden als de vrienden van Dorothy en als echte familie, want zij leefden allemaal over de regenboogbrug, terwijl mijn echte vader en moeder en vrienden allemaal daar waren waar tante Em leefde, in de echte wereld. “Dus, net als wanneer je in de spiegel kijkt is alles precies andersom als dat wat je ziet. Zoals de slapende schoonheid die in het water kijkt en de reflectie van haar schoonheid ziet weerspiegeld, zo zul jij over de regenboogbrug gaan en versmelten in die wereld.”  Zo werd me duidelijk gemaakt..!

‘Over de regenboogbrug’ was altijd als de wereld van Oz ingaan, die denkbeeldige wereld van Henry Sims en Bob. Iedereen was al aan de andere kant, ik hoefde slechts door de vloeibare spiegel heen te stappen om aan de andere kant te komen en dat zou me onmiddellijk in een andere persoon veranderen, en alles door andere ogen doen zien, een nieuwe situatie, rustig, verfrist en bezield. “Elke stap daar verloopt vlot en efficiënt,” instrueerde Henry mij.

Een oudere uitstraling
Henry creëerde binnen in mij vele persoonlijkheden voor gebruik met anderen, die geprogrammeerd waren om ouder en wijzer te zijn dan mijn werkelijke jonge leeftijd. Deze persoonlijkheden werden gevormd en gecreëerd door o.a. films te kijken zoals: ‘My Fair Lady’. Dit had tot doel, zoals ik op zekere dag toevallig opving toen Henry dit tegen iemand aan de telefoon zei,: ”Als we haar op 10 jarige leeftijd willen verkopen als 16 jaar, zullen we het verstand aan moeten passen en de uitstraling”. Fysiek was ik een gewoon ontwikkeld meisje van 10 jaar, maar ze speelden dit klaar door verschillende erg volwassen persoonlijkheden in mij te ontwikkelen voor erg belangrijke cliënten.

Op die leeftijd werd mijn haar al elke week professioneel onder handen genomen. Ik droeg mijn haren kort, wat Henry als chique bestempelde. Hij moest mij er ouder uit laten zien, en in feite moest alles ineens ‘ouder’, ik moest er ouder uit zien, mezelf ouder gedragen, alles moest ouder. Mijn haren speelden een belangrijke rol in het creëren van dit zogenaamde ‘meer volwassen imago’. Ze werden elke week gestileerd, om meer nadruk te leggen op de erg volwassen, opgepoetste persoonlijkheden die hij en anderen bedachten voor mijn uitzending naar klanten.

Een belangrijk obstakel werd gevormd door het feit, dat ik toen nog een beugel droeg om mijn gebit in de juiste vorm te dwingen. Het kwam wel voor, dat ik naar de orthodontist gebracht werd s`avonds laat. Dat was destijds James Mulick, een afgestudeerde UCLA specialist met een bul op zak, die dan mijn beugel verwijderde, om deze twee dagen later weer terug te zetten als ik terug kwam van een uitzending. Net zoals iedereen, waar ik toen mee te maken had, was hij waarschijnlijk ook onder een of ander programma dat hem dingen liet doen, waarvan hij zich wellicht later niet bewust was.

In die tijd haalde Henry informatie uit mijn archief door naalden te gebruiken die hij tussen mijn knokkels stak, maar dat gebeurde nooit in het bijzijn van anderen. Als we onder mensen waren, raakte hij slechts mijn hand aan, om mij in mijn archief modus te krijgen. Dan activeerde hij mij door mij codenummers of woorden in te fluisteren om bij de gegevens te komen die hij op dat moment nodig had. Nog later gebruikte hij een ‘Tijdklok’-thema en God zij dank was dat het einde van het gebruik van de naalden. Door de jaren heen, werden diverse specifieke persoonlijkheden gecreëerd voor toekomstig gebruik bij Presidenten, entertainers en buitenlandse regeringsleiders.

Zo waren er ‘presidentiële archieven’, die enkel en alleen waren gecreëerd voor gebruik door de president zelf, op de manier die hem goed dunkt en wanneer het hem uit kwam. Zo was er de instructie dat ik alleen parels mocht dragen wanneer ik uitsluitend als ‘archief’ dienst moest doen, en ik moest diamanten dragen, als ik op een missie gestuurd werd, waarbij seks de boventoon voerde bij presidenten, staatshoofden en wereldleiders.

President Ronald Reagan en Henry Kissinger in het Witte Huis.

Ik hoor in gedachten nog de stem van Henry, die me met zijn zware overdreven accent de commando’s dicteerde en programmeerde, wanneer hij zei: ”Jouw ogen worden zo slaperig dat een trein jou nog niet nerveus kan maken. Nu, terwijl je in diepe slaap bent, ben je in staat om enorme hoeveelheden informatie in je op te nemen, en veilig te bewaren totdat ik ze kom afhalen. Deze gegevens geef je aan mij en alleen aan mij.Deze informatie zal compleet veilig zijn bij jou, want de enige die toegang heeft tot deze gegevens ben ik. Je zult ze iemand anders nooit kunnen geven, want alleen ik kan er gebruik van maken. Begrijp je mij? Knik als je mij begrijpt.”

Ik knikte mijn hoofd. “Mooi”, zei hij, “dan kunnen we nu beginnen met het opnemen van de boodschap; “Meneer de President, ik was stom verbaasd over uw standpunt betreffende Iran. Verander van koers en ga naar het oosten. Het succes van deze operatie hangt er vanaf”.”

Andere herinneringscompartimenten creëerde hij, die ook door mijzelf inwendig bezocht konden worden, als stukken in een kluis die gegevens bevatten.
Elk dossier had een eigen toegangscode of cijfercombinatie waarvan alleen Henry de codes kende. Velen hadden letter en cijfercodes zoals 16R, 17L, en 12 recht omhoog. Met de juiste combinatie zwaaide de deur van mijn geheugenbank wijd open en kon ik naar binnen, en de informatie die Henry nodig had, feilloos hardop afrafelen.

Hij vertelde mij in welk dossier ik moest kijken, en dan ging ik inwendig door het alfabetische geheugensysteem om het onderwerp dat hij wilde op te zoeken. Dan gaf ik hem de gegevens of speelde de informatie door die anderen voor Henry in dat dossier geplaatst hadden. Toen ik later ouder werd, kwam er ook nog een numeriek systeem bij dat enkel en alleen diende om geld wit te wassen naar en van plaatsen waar ik heen gestuurd werd.

UCLA
Henry bracht soms ook tijd door in het UCLA Neuropsychiatrisch Instituut in Westwood, Californië, in een universiteitsafdeling waar ik getest werd en waar er aan mijn hersenen gewerkt werd, door de artsen met al hun hightech apparatuur; felle lampen, speciale brillen, verdovende middelen, elektroshocks, Cat scan tunnels etc. Henry liep samen met een enorme blanke dokter in een witte laboratoriumjas door de gangen en ik volgde hen, totdat we bij dubbele draaiende deuren kwamen, die de dokter voor ons open hield zodat we naar binnen konden.

We gingen samen naar binnen en Henry zei me dat ik op de tafel moest klauteren. De dokter onderzocht mijn reflexen en keek met verschillende lampen en rare lichten in mijn ogen, toen moest ik allerlei smaakjes proeven en geurtjes ruiken die volgens hun zeggen mijn brein erg sterk zouden beïnvloeden. Henry zei dat de dokter een denkbeeldige vriend was, dat hij niet echt was, “Nou ja” zei hij, dat was wat hij wilde dat ik dacht. In een poging mij nog verder te verwarren, kruiste de dokter zijn armen voor zijn borst met zijn vingertoppen van beide wijsvingers naar links en rechts wijzend en hij zei: ”Ik weet het niet, is het oost of is het west, ik ben er nog niet helemaal uit”.

NASA
Er was ook die keer dat doktoren in witte jassen een soort van waarnemingsspelletje met mijn brein speelden in de NASA installaties. Eerst stuurden ze mij door een ‘traject’, zoals zij dat noemden. Hierbij moest ik afwisselend in diverse stoelen plaatsnemen die allemaal andere dingen deden. Zo was er een stoel die ronddraaide, en een andere in een isolatietank. Ze zetten een of andere enorme machine voor mijn ogen en ik moest dan eerst één oog sluiten, en daarna het andere met als doel de beide hersenhelften afzonderlijk te trainen. Sommige dingen deed men dan nog eens over, maar nu precies andersom.

Ze noemden dit ‘kruislings programmeren’. Voor weer andere functies moesten beide hersenhelften dan juist weer synchroon werken. Informatie voor archivering in mijn hersenen werd opgeslagen in slechts een hersenhelft. Daarna mocht ik even uitrusten en vervolgens kreeg ik dan een of andere verdoving toegediend, waarna ze me nog een keer door dezelfde test lieten gaan. Dit deden twee mensen afwisselend, eerst een vrouw, later nog een keer door een man. Ze brachten me aan hun hand naar elk afzonderlijk toestel, want tegen die tijd was ik al als een complete zombie.

Toen ik de derde ronde afgelegd had van apparaat naar apparaat werd ik in een absoluut geluiddichte isolatietank geplaatst. Ik weet niet hoe lang ik daar was in isolatie, totdat ik door doktoren in witte jassen werd opgehaald, die me een hele boel vragen stelden. Ik was nog steeds erg draaierig; ik had het gevoel dat ik zelfs mijn ogen en mijn hoofd niet kon stilhouden, ze leken allebei nog steeds te draaien, terwijl ik probeerde hun vragen te beantwoorden. Mijn ogen focussen was erg moeilijk. Ik kan het nu nog voelen en ervaren, hoe afschuwelijk en desoriënterend dit gevoel was.

De artsen gedroegen zich altijd erg uit de hoogte, alsof ze me te slim af waren, maar zelfs als een klein kind en onder Mind Control, vroeg ik me toch op de een of andere manier af:” Wie zou er nou geen hersengymnastiek spelletjes kunnen winnen onder deze omstandigheden.” Ik was ‘slechts’ een kind dat gemarteld en gedrogeerd was, en nu stelden ze me vragen alsof ze zelf iets beters waren als ik. Alsof ze zoveel slimmer waren.

 

Nadat de ene dokter klaar was met mij te ondervragen, ging hij weg, en de volgende kwam dan weer binnen en begon me weer opnieuw te ondervragen en te testen. Op dat moment kon ik me met de beste wil van de wereld niet realiseren dat dit hier nooit enig normaal leven voor mij kon zijn. Ik ‘acteerde’ alleen maar ‘normaal’ naar de buitenwereld en naar mensen om mij heen. En ‘normaal’ was dat, wat de meeste mensen omschrijven als ‘acceptabel’ gedrag, en ik was steeds verteld ‘normale’ mensen ver voorbij te streven.

Dus kopieerde ik het geprogrammeerde gedrag en mij werd ook alleen maar toegestaan om met een heel beperkt aantal mensen contact te hebben. Alle andere normale vormen van omgang met mensen (die niet bij de ingewijden behoorden) waren niet toegestaan. Zowel mijn vader als mijn moeder waakten over mij als een ‘havik’. Het was mij nooit toegestaan om deel te nemen aan sociale bezigheden die geen deel uitmaakten van mijn geprogrammeerde realiteit.

Henry Kissinger smokkelde me vaak het Pentagon binnen..!
Om mij op deze opdracht voor te bereiden, speelde Henry ‘een bingo spelletje’ met me in mijn hoofd en hij stuurde me naar de opgeslagen archieven in het Pentagon, het Amerikaanse ministerie van Defensie. Hij deed dit door middel van een plattegrond die ook in mijn hoofd zat. In de Pentagon-archiefruimte was elk afzonderlijk archief in de ruimte gecodeerd door middel van letters voor de rijen van kasten en cijfers voor het nummer van de kast. Het begon simpelweg met 1 en eindigde met 12. Er stonden 12 rijen van ieder 12 kasten in dit archief.

De vloer was van een glad cement of iets wat op marmer leek. De archieven in de kasten waren voorzien van labels met codenummers. Je moest eerst de desbetreffende map vinden die je wilde uit een bepaalde rij, om het codenummer te krijgen dat je nodig had om het juiste document te vinden. Deze werden dan weer bewaard aan de overkant van het gebouw uit veiligheidsoverwegingen. Je moest dus twee veiligheidssystemen omzeilen om bij het gewenste document te komen. Deze waren weer niet op alfabet geordend, maar hadden uit veiligheidsoverwegingen weer een heel ander systeem.

De ramen in het gebouw waren voorzien van een soort golvende elektrische draden in het glas, maar de archiefruimte zelf had helemaal geen ramen. Er waren verschillende types veiligheidssystemen. Sommige systemen openden en sloten met een soort pas als een creditcard, anderen met een speciale sleutel, en nog weer anderen waren hittegevoelig, lichtgevoelig en door het gebruik van stemgeluid geactiveerd. Op weer andere afdelingen straalden rode laserstralen door de gangen met archiefkasten.

Er waren vele malen, dat Henry me van een zware vermomming voorzag om me binnen te krijgen. De ene keer als man verkleed met baard en snor en stevig in het pak, dan weer als een volle dame met een compleet kostuum van allemaal schuimrubber om me heen om me dikker te laten lijken. Deze vermommingen waren ook erg succesvol om me er uit te laten zien als iemand van zeer uiteenlopende leeftijden. Hij had ook vaak hoeden die de vermomming voor een opdracht compleet af maakten.

Henry vermomde me op zekere avond en nam me mee. Hij deed dit avondlijke bezoek slechts één keer, en dat was ook nog in een absoluut noodgeval dat het risico wel waard was om mij achter te laten in geval ik betrapt zou worden. De instructie om mezelf uit de weg te ruimen, met de daarvoor benodigde suïcidepil op zak, als ik gepakt werd, zat zo vast in mijn programma dat er geen moment aan getwijfeld werd dat ik die instructie prompt zou opvolgen. Hetgeen waarschijnlijk nog klopte ook.

Henry instrueerde een bewaker om mij een ‘rondleiding’ te geven door de lange gangen en rijen van hoogst geheime documenten die daar in kasten zaten. Henry moest iets opzoeken en dat “zou wel wat tijd gaan duren”, zo zei hij. Dus nam de bewaker mij mee op een rondleiding door het gebouw en opende het ene na het andere beveiligingssysteem met al zijn pasjes, sleutels en verdere hightech. Hij bracht me precies waar ik wezen moest en net zoals in het spelletje dat ik speelde met Henry, liep ik regelrecht naar de kast die ik hebben moest, zocht naar het codenummer in mijn hoofd en pakte uit de juiste rij, het juiste nummer met de juiste map..!

Ik wist wat er van me verwacht werd en met een kleine zaklamp die Henry me gegeven had, lichtte ik mezelf bij en bladerde door de documenten, mezelf per open lade 2 minuten gunnend. Dat was de tijd waarop ik getraind was met mijn fotografisch geheugen om elk document vast te leggen in mijn databestand. Men had steeds gezegd tijdens de training dat dit menselijkerwijs onmogelijk zou blijken, maar Henry had ze tijdens meerdere demonstratie al meerdere malen van het tegendeel weten te overtuigen, wat hem speciale toestemmingen opleverde van hogerhand, om plaatsen te bezoeken die normalerwijze totaal ontoegankelijk waren voor buitenstaanders.

Henry had iedereen in zijn zak..!
Henry palmde ook bewakers in, en kreeg deuren open die voor anderen hermetisch gesloten waren. Bewakers moesten ook een logboek bijhouden waarin ze hun tijd verantwoorden, Henry was vaak hun alibi voor de verloren tijd, want hij zei dan simpel: ”Deze fijne man heeft mij even helpen zoeken, en was dus de hele tijd bij mij.” Gedurende kantooruren liet Henry mij met grote regelmaat seksuele gunsten verlenen aan hooggeplaatste functionarissen bij het Pentagon, maar ook aan de bewakers, en wie er verder nog nodig waren om aan de gewenste informatie te komen.

Er waren bepaalde Pentagonmedewerkers die heel wat gemakkelijker medewerking verleenden dan anderen. Jaren later bracht Henry mij in vergaderingen in het Pentagon om mij te debriefen in hun bijzijn, zodat ze met hun eigen geheimen geconfronteerd werden. Er was daar bij het Pentagon ook een soort bioscoopzaal waar men TopSecret-filmbeelden bekeek, en ook hier kreeg ik een plaats in de voorste rij om al dit filmmateriaal in mijn geheugen op te slaan.

Henry en de CIA
Henry stuurde mannen in een limousine naar het vliegveld om mij op te halen. Eenmaal in zijn kantoor aan gekomen, zette hij mij in een draaistoel, en tolde me net zo lang rond totdat ik misselijk werd en volledig gedesoriënteerd was, en dan droeg hij me op, om mezelf mijn ontvangen boodschap te herinneren, en aan hem over te brengen, 

Een foto van oud-directeur van de CIA, George Bush sr. Hij werd machtiger dan de president, die wél verantwoording moet afleggen aan zijn volk. De CIA doet zg. alles in het belang van het land, maar vooral ‘geheim’. George Bush zou later een stapje hoger stijgen, zijn CIA-macht niet meer verliezend.

terwijl hij me maar bleef ronddraaien. Later reed ik met hem mee achter in een limousine terwijl hij door mijn archief ‘zocht’, naar boodschappen van mensen luisterde, en nieuwe informatie inbracht aangaande nieuwe projecten, en dat ging eindeloos door tot we in Washington DC aankwamen. Dan stuurde hij mij gebouwen in en ik gaf de boodschappen door aan wie mij verteld was dat te doen, en op de manier zoals Henry de boodschappen gedicteerd had. Meestal ging dat gepaard met seks. Of dat een extraatje was bij de boodschap, of een betaling voor een bewezen dienst voor een bewaker die even de andere kant op had gekeken zodat ik op de afdeling geheime documenten kon rondstruinen, weet ik niet. Ik deed gewoon wat me gezegd werd…

Henry had zich een weg weten te banen tot in de hoogste kringen en dus ook de ingewijden van de CIA en FBI. Hij en zijn seksuele inbreng met alle sappige details daarvan in mijn archief bij de juiste persoon opgeslagen, zorgde ervoor dat zij (De Raad) volledige controle hadden over deze organisaties. De directeur was er altijd ‘eentje van hen’ en Henry had niet weinig informatie te bieden aan deze organisaties zodat de zaken gesmeerd liepen als goed geoliede tandwielen.

Dat ging bijvoorbeeld door mij naar binnen te sturen en “Dan geef je een boodschap aan de man op de tweede verdieping, met een rode zakdoek uit zijn linker broekzak, die tegen je aan botst en naar je toe zal buigen met de woorden: “Sorry kleine meid,” en dan geef je hem deze boodschap”. Henry deed heel veel zaken met de CIA en FBI en dat gebeurde allemaal in het grootste geheim. Hij stuurde mij al naar binnen toen ik nog maar een jaar of zeven – acht oud was om de meest gevoelige informatie over te brengen aan de mensen op de hoogste niveaus.

Het begon steeds daarmee dat hij mij in de houten stoel zette en me ronddraaide terwijl hij de boodschap bij mij programmeerde. Dan was er iemand die me naar het aangewezen adres bracht, waar ik dan mijn boodschap afleverde, vaak aan oudere zeer gedistingeerde en welgesteld uitziende heren. Soms ‘liep ik dan tegen’ een grappig oude mannetje aan, met wit haar, die me op m’n schouder klopte en iets op de vloer liet vallen, iets als een roos of een zakdoek of een sleutelbos. En als we dan beiden bogen om het op te rapen gaf ik snel de boodschap door. Vaak bestaande uit slechts één enkel woord zoals: ‘Ajax’, of ‘Coma’, of iets langer als: ‘Vannacht, drie uur, federaal gebouw, werk.’

Wie is de Baas..?
In volgorde van belangrijkheid kwam Henry beslist bovenaan en Bob op een tweede plaats. Henry creëerde Sue en Bob creëerde Sharon en aanvankelijk was het de bedoeling dat deze twee beslist gescheiden van elkaar zouden werken. Boodschappen konden verstuurd worden door het innerlijk gevormde karakter met het daarbij behorende archief systeem. Bob mocht nooit met Sue in contact komen en Henry op zijn beurt mocht niets met Sharon van doen hebben. Henry leerde meerdere persoonlijkheden in mij, om boodschappen over te brengen en op te halen, door gebruik te maken van een systeem waarbij hij via een achterdeurtje bij de gegevens van Sharon kon komen, zonder dat Sharon daar weet van had, en ook Bob geen idee had dat de strikte afspraken hierover regelmatig door Henry geschonden werden.

Er ontging Henry helemaal niets. Henry had inwendige kanalen met elkaar verbonden waardoor Sue inwendig in haar hoofd in contact kon treden met Sharon en haar rechtstreekse vragen kon stellen en daar de antwoorden op vond, zonder dat Sharon daar ooit bewust bij aanwezig hoefde te zijn. Dat werkte perfect, maar Bob kon niet in contact treden met Sue, omdat hij deze persoonlijkheid niet zelf gecreëerd had, en het ontbrak hem simpelweg aan de geavanceerde kennis die daarvoor nodig was. Daarnaast was Bob ook (en niet ten onrechte) erg voorzichtig, want hij wist dat ik geprogrammeerd was om elke afwijking in de manier van mijn benadering meteen te melden bij Henry.

Henry had mij geprogrammeerd om altijd de waarheid te zeggen. Ik kon helemaal niet anders en ik zou Bob onmiddellijk verraden hebben omdat de opdracht van Henry duidelijk was: ”Hou hem goed in de gaten, en vertel me alles tot in detail wat hij uitspookt.” Na heel veel contacten met Henry zei hij eens: ”Zoals in een goed huwelijk, is er na enige tijd sprake van een onbewuste communicatie die eigenlijk steeds aanwezig is”. Hij bedoelde daarmee, dat we elkaar zo goed kenden dat we elkaars gedachten konden lezen, en daar trainde hij me op, zodat ik steeds mijn ontvanger afgestemd had staan op zijn zender.

In de beginjaren kwamen nog veel instructies via de telefoon binnen. Mijn meesters hoefden maar een bepaalde naam te noemen en ik schakelde onmiddellijk naar die persoon, luisterde naar de instructies en als ze dan zeiden:”Dag Sue,” legde ik de hoorn neer en was weer gewoon mezelf met geen enkele herinnering aan het telefoongesprek. Bob nam me mee naar veel verschillende plaatsen toen ik nog een kind was, om ervaringen op te doen, maar Henry zat juist meestal op kantoor waar hij mij in een stoel plaatste ronddraaide en eindeloos instructies in mijn archief plaatste, of hij stak een pin in mijn dijbeen of hand, en dan gaf hij me allerlei dingen, documenten, tekeningen, plattegronden etc., om naar te kijken en te onthouden. Ik moest dan van Henry: Een foto maken met mijn innerlijke “fototoestel.”

Wie verdenkt er nou een kind..?
Henry liet ons vaak naar verschillende parken in New York rijden, en dan lieten ze me uitstappen. Ik zal een jaar of acht-negen geweest zijn toen Henry me op zekere dag opdroeg: ”Loop naar die meneer in dat blauwe pak”, en als hij dan zijn zakdoek liet vallen, moest ik hem de boodschap over brengen.
Toen ik weer terug naar de auto liep, zei Henry: ”Jij bent mijn postduifje.” Hij noemde mij erg vaak zo toen ik nog klein was en ‘boodschapjes’ voor hem deed. Hij wilde dat ik mijn haar kort geknipt droeg, want daar kon hij twee kanten mee op, zo kon hij mij in vermommingen op een meisje, maar ook op een jongetje laten lijken, al naar gelang, wat er op dat moment voor de opdracht het beste paste.

Hij liet mij van alles zijn, zelfs ‘onzichtbaar’. Wat inhield, dat hij mij in een grote doos of kist ergens liet afleveren in een of andere loods of pakhuis, met de nadrukkelijke instructie om mezelf stil te houden voor de komende paar uren, totdat ik niets of niemand meer hoorde en dan moest ik uit de kist komen en van binnenuit de loods, of wat dan ook, openmaken zodat Henry binnen kon komen. Ik werd vaak zelfs voorzien van de cijfercodes die ik moest intoetsen om de automatische deuren van binnenuit te bedienen. Henry zei steeds: ”Wie verdenkt er nou een kind?”

Inwijding als seks-slavin in de politieke arena..
Mijn vader verkocht mij als prostituee aan buren en zakenrelaties; hij programmeerde mij zodanig, dat ik op mijn fietsje stapte en naar het tankstation reed, op de hoek van Ventura Boulevard en Fallbrook Avenue in Woodland Hills. Meneer Teesdale en meneer Roberts waren de eigenaars van het pompstation. Frank, de automonteur en tevens pompbediende, die daar werkte, ruilde met mijn vader gratis brandstof en gratis onderhoud en reparaties aan zijn auto, in ruil voor seks met mij in de sanitaire ruimte achter het tankstation.

Dat ging zo jarenlang door en hoewel dat tankstation inmiddels is afgebroken -er staat nu een groot kantoorgebouw voor in de plaats-, blijven de herinneringen aan wat me daar is overkomen, er nog steeds. M’n vader nam me ook mee naar onze directe buurman, meneer Faciano, om hem mijn seksuele diensten te verschaffen, altijd in ruil voor briefjes van $ 20.- Mijn vader verkocht mij ook aan groepjes mannen die hem opzochten in zijn laswerkplaats. Deze mannen namen me bij de hand mee naar achter Smitty`s Houtopslag, en één voor één misbruikten ze mij seksueel.

Ik moest ze voorzien van oraal genot en werd ook verkracht, in ruil voor geld dat mijn vader van een man aannam, terwijl de andere mannen nog volop met 

mij bezig waren. Mijn vader en mijn broer Rick, die later de laswinkel zou overnemen, verkochten kinderpornografie onder de toonbank in de laswinkel. Deze pornografische materialen werden bewaard achter een metalen golfplaten wand, en werden verkocht aan geïnteresseerden die in de winkel kwamen. Het kan best zijn dat mijn moeder zich niet, of niet volledig bewust was van de criminele activiteiten van mijn vader.

Ik was zelf, door de jaren heen, door mijn vader getraind, door middel van marteling, misbruik en hypnose, en daarbij dan nog regelmatig de diverse hightech snufjes waartoe mijn vader toegang had, en anderen die mij, zonder mijn vaders aanwezigheid, volledige programma’s lieten doorlopen. En dat had volgens hen allemaal iets met een ‘bijzondere toekomst’ te maken.

Op zekere avond toen we net met z`n allen aan het avondeten zaten, vertelde mijn vader dat de beroemde acteur Robert Taylor, weer langs was geweest om hem te bezoeken. Ik snapte nooit wat zo`n beroemdheid als Robert Taylor te zoeken had in de laswinkel van mijn vader, maar ik was toen nog veel te klein om een en ander met elkaar in verbinding te kunnen brengen. Ik was niettemin erg onder de indruk dat hij blijkbaar opnieuw mijn vader wilde bezoeken in zijn laswinkel.

Ik zal toen ongeveer 9 jaar oud geweest zijn, en mijn vader vertelde mij, dat Robert Taylor een voorstelling gezien had waarin ik het Zwanenmeer ballet danste op spitzen. Ik droeg een roze kostuum met roze veren rondom mijn gezichtje, net als een echte zwaan. Later zou blijken, dat Robert Taylor zich meer interesseerde voor kinderpornografie dan voor het ballet. Mijn vader verkocht kinderpornografie aan hem vanuit zijn winkel, en hij genoot ook van de seks met 7 tot 10 jaar oude meisjes.

Dit was een belangrijke periode waarin werd besloten hoever ik zou ‘gaan’. Vader wilde dat ik tot aan de top doorging; hij zei dat hij zo trots op me was, en dat wij samen, zijn vader een hele trotse grootvader zouden maken. Mijn vader had een hele schare pedofiele vrienden om zich heen, die allemaal dochters hadden van mijn leeftijd, we werden dan ook regelmatig geruild onder elkaar. Ieder afzonderlijk nam ook nog gedwongen deel aan kinder pornografische filmproducties, soms zelfs inclusief bestialiteiten. Ik had meerdere persoonlijkheden die zowel in pornografie als in prostitutie getraind werden.

Corbin Bowl
Op zeven jarige leeftijd werd ik verder getraind door oudere prostituees in een achterkamer van een etablissement dat ‘Corbin Bowl’ werd genoemd, en dat zich bevond aan de Ventura Boulevard in Tarzana, Californië. Mij werden ‘de kneepjes van het vak’ bijgebracht, waarvan ik eigenlijk het meeste wel kende van jarenlang seksueel misbruik. De prostitutie en de pornografie, waar ik deel van uitmaakte, was een enorm machtig apparaat en een op hoog niveau georganiseerde activiteit.

Er waren momenten dat een persoonlijkheid in mij werd geprogrammeerd en gebruikt als ‘lokaas’ om andere kinderen van de straat te lokken en te kidnappen meestal met grote zwarte auto’s. Deze kinderen werden over het algemeen aanvankelijk ergens vastgehouden in stalen kooien, daarna gebruikt in pornografische of Snuff-films, maar in beide gevallen werden ze vrijwel altijd gedood. We werden dan eerst allemaal met een elektrische kuddedrijver geschokt en met nog andere elektrische prikkels bewerkt. De pornografie werd veelal gefilmd in deze ‘Corbin Bowl’ met andere kinderen, vrouwen, mannen en dieren.

Wellicht dat dit een van de plaatsen is, waar veel van de vermiste kinderen voor altijd verloren gaan, die in de VS heel vaak gezien worden op een melkpak, waar ze met foto op staan afgebeeld, of op postkaarten, reclameborden etc. en die hoogstzelden (30%) of nooit worden teruggevonden. Op deze jonge leeftijd werd ik ook al opgesloten in een kleine geblindeerde kamer met alleen een bed en verkocht aan grote aantallen mannen per dag, elke dag weer opnieuw. De mensen die de controle hadden over dit gebeuren lieten touwen, zwepen en seks speeltjes op de kamer achter voor gebruik naar believen, door de grote stroom klanten, die allemaal betaalden voor seks met mij.

Een van de pedofiele vrienden en partners in de kinderporno en kinderprostitutie-industrie, was Dean Hartshorn. Ondanks dat Dean bijna 20 jaar jonger was dan mijn vader, maakte hun seksuele perversiteiten hen dikke vrienden. Dean en zijn vrienden woonden in Encino Hills en zij handelden in pesticiden. Dean had een hele mooie dochter, die Donna heette. Ze had de blondste haren en blauwste ogen die ik ooit zag. Ze werd geruild met mij voor seks met mijn vader, terwijl ik in ruil daarvoor mee mocht met Dean en zijn perverse vrienden. De familie Hartshorn ging meerdere keren per jaar samen met ons ‘op vakantie’. Daarbij werden Donna en ik dan gefilmd, terwijl we seks moesten hebben met een enorm aantal wisselende mensen.

Door de jaren heen, werd ik meegenomen naar steeds meer, en steeds weer andere locaties voor programmering maar ook voor het filmen van pornografie. Enkele daarvan zijn: Turlock Lake, Mount Shasta, Clear Lake, Lake Arrowhead, Bass Lake, Lake Cachuma, Lake Isabella, Millerton Lake, Pine Flats, Lake Elsinore, Big Bear Lake, La Jolla, Mission Bay, Salton Sea, Coronado, San Juan Capistrano, the Colorado River, Lake Mead, Lake Mohave, Lake Havasu, Death Valley, Las Vegas, en andere plaatsen waar we heen gingen voor zogenaamde ‘waterskivakanties’…

Brice Taylor tijdens één van haar interviews, na het verschijnen van haar boek ‘Thanks for the Memories’.

Cliff Spear was een pedofiele vriend van mijn vader. Zijn dochter Debbie (ook wel DeeDee genoemd) was ook van mijn leeftijd, en zat zelfs bij mij op school. Ik werd vaak met haar geruild, aan Cliff door mijn vader, en werd steeds gruwelijk mishandeld door hem, elke keer dat ik de nacht in Debbies huis moest doorbrengen. Vaak werden Debbie en haar jongere zusje Jana en ik, midden in de nacht uit ons bed gehaald en vervolgens naar de tapijthandel van Cliff gebracht, om gefilmd te worden tijdens pornografische handelingen met de ouderen, maar soms ook zonder hen, dan moesten wij kinderen het zelf doen.

Guy Cooper was een man die pornofilms van mij maakte in Hidden Hills in zijn eigen woning. Ik ‘werkte’ daar samen met zijn jongste dochter Buffy. Hier werd ik ook gedwongen om seks te hebben met dieren. Sommige daarvan waren echte grote boerderijdieren. Je kunt jezelf wel een voorstelling maken hoe schaamtevol en vernederend dit soort voorvallen waren voor een kind.

Brice Taylor tijdens één van haar interviews, na het verschijnen van haar boek ‘Thanks for the Memories’.

Zat mijn vader bij een of andere groep?

Voor zover ik het weet, niet.Mijn vaders toewijding was niet slechts beperkt tot een aparte groep, noch weet ik van enige aanmelding of inschrijving ergens voor een bepaalde periode. In plaats daarvan was alles juist slechts ‘tijdelijk’. Hij verhuisde van groep naar groep, en voldeed gewoon aan wat hem opgedragen werd door zijn opdrachtgevers. De groeperingen waarvan ik mij op enig moment bewust was dat hij daar deel van uitmaakte, hen in ieder geval zo af en toe bezocht, maar toch ook niet echt regelmatig, waren de Lions club, De Ku Klux Klan en de Neo Nazi`s.

Foto uit 1948 van een bijeenkomst van de Ku Klux Klan waarbij het de normaalste zaak was, dat ook kinderen werden ingewijd..

Openlijk en zichzelf bewust van zijn omgeving, had mijn vader geen enkel vooroordeel tegen wie dan ook, ook niet wat betreft religie en huidskleur, en hij leerde mij zelfs géén racist te zijn. Hetgeen niet wegnam, dat hij tijdens geheime bijeenkomsten met gelijkgestemden, niet alleen getuige was van, maar zelf actief deel aan, ceremonies waarbij negers en Joden werden vernederd, gemarteld, ontleed en zelfs vermoord. Dit weet ik, omdat ik als kind diverse malen aanwezig was bij deze ‘bijeenkomsten’.

Ik werd vaak meegenomen naar rituelen die meestal s`avonds laat plaatsvonden. Een van die avonden die in mijn geheugen gegrift staan, is een avond vlak voor mijn 10e verjaardag, toen een aantal mannen een zwarte man ‘offerden’ als huldebetoon aan mij, om mij meer macht te geven.Terwijl ik hulpeloos gedwongen werd om toe te kijken, in volledige paniek, in ongelovige toestand en complete verontwaardiging met de doodsangst door mijn hele lichaam gierend, zag ik hoe de man eerst gruwelijk gemarteld werd en vervolgens, nog steeds in leven, in de vuurkuil werd gegooid. Het ‘vreugdevuur’ zoals zij dat noemden… Om dit traumatische gebeuren te kunnen verwerken splitste mijn geest zich alweer in een nieuwe persoonlijkheid.

Weer een andere gelegenheid, de 4e Juli, Onafhankelijkheidsdag.

Op deze 4e Juli werd er bij mijn vader aan het eind van de straat een klein jongetje afgezet door een zwarte sedan. Hij werd in feite in de goot gedumpt. Ik keek vol afgrijzen toe terwijl mijn vader een zelfgemaakte bom aan het lichaampje van het kind bevestigde en me vertelde dat hij zo machtig was, dat hij het kind kon laten leven of dood laten gaan. Voordat ik deze mededeling goed in me op kon nemen, explodeerde de bom en was er van het kind niets meer terug te vinden. De tactieken om mij te beïnvloeden en mijn hersens te laten splitsen in alle denkbare richtingen, waren eindeloos.

De VRIJMETSELAARS

Ik kan me nog herinneren dat mijn vader en onze buurman een vrijmetselaar, Jack Rice, mij meenamen naar een vergadering, waar een groep mannen bij elkaar kwamen die allemaal rode vrijmetselaars hoeden droegen, en rondom een tafel zaten. Mijn vader werd ook zo`n hoed overhandigd en ik weet nog dat hij zich erg ongemakkelijk voelde omdat er van hem verwacht werd dat hij ook zo`n hoed droeg. Ik droeg als een jonge patriot een marine blauwe jurk met een V-hals en een grote brede matrozenkraag op mijn schouders.

Meneer Rice zat aan de ene kant van me en mijn vader zat aan de andere kant. Zij aten samen, maar ik zat slechts op mijn plek als verdoofd en ik at helemaal niets. Een van de aanwezige mannen stond op en tikte tegen zijn glas en kondigde aan: “We hebben vanavond een heel jong lid in ons gezelschap om u te entertainen en te verblijden. Heet haar van harte welkom met een warm applaus”. Als in trance kwam ik in beweging, klom op een podium en deed een dansje. De woorden van de muziek klonken ver weg door in mijn onderbewustzijn en langzaam begon ik mijn jurkje los te knopen.

Ik deed mijn jurkje uit en toen mijn schoenen, mijn lange broek onder mijn jurkje, mijn nylons, bh-tje en nog een onderbroekje. Op het laatst stond ik in alleen nog een piepklein wit g-stringetje, en weet eigenlijk niet goed waarom ik niet totaal naakt was. Alle mannen juichten van plezier, en nadat ik klaar was, stond Meneer Rice onder aan de trappen van het podium mij op te wachten, om mij naar achter het toneel te brengen om me weer aan te kleden. Hij strekte zijn arm uit en ik nam zijn hand. Ik voelde me alsof ik blind was en niets kon zien en hij herhaalde steeds hetzelfde versje dat hij me geleerd had te onthouden:  “Er was een man zonder ogen, en hij ging naar buiten om naar de blauwe lucht te kijken, hij zag een boom vol met appels, hij plukte geen appels van de boom, maar liet er niet één zitten.”

Dit noemde men een ‘Blind’-programma en mij werd verteld dat ik gedurende de tijd samen met hen niet kon zien. Meneer Rice leidde me naar een achterkamer, het was niets zoals een kleedruimte, meer gewoon een leeg kamertje. Hij gaf me een soort van rode toga om aan te doen. “Ze brengen jouw kleren zo dadelijk hier naartoe, we moeten gewoon even wachten.” Op andere avonden tijdens andere bijeenkomsten op verschillende locaties van vrijmetselaars, werden er satanische rituelen uitgevoerd, waar ik keer op keer werd verkracht op een altaar door meerdere mannen en in het bijzijn van alle mannen in toga.

Er waren vele van deze vrijmetselaars ontmoetingen, vaak  ‘onder het grote dak’, dat een circustent was die als vermomming diende voor de werkelijke bijeenkomst. Die circussen waren folterzalen, zoals ik door de jaren heen zou leren, en meestal draaide het erop uit dat de slachtoffertjes huiveringwekkende gruwelijkheden moesten doorstaan; daardoor kwam ook ik, er vrijwel altijd zwaar mishandeld vandaan.

Peggy en Alice in Wonderland.

Mijn buurmeisje Peggy en ik droegen een toneelstukje op van Alice in Wonderland hetgeen een vrij onschuldige vertoning leek te zijn voor onze oudere buren, meneer en mevrouw Rice, die beiden nipten van hun middagcocktail terwijl ze buiten op de patio zaten. Ergens gedurende de voordracht riep meneer Rice me dan bij zich en zei dan: ”Kom hier Susie, ik wil je een geheimpje vertellen.” Ik stond naast deze oudere man in de patio en boog licht voorover, zoals hij mij gebaarde te doen, om beter te kunnen horen wat hij in mijn oor wilde fluisteren.

Zijn doordringende alcohol damp sneed mij bijna de adem af terwijl hij zei: ”Ik heb een kleine verrassing voor je die je helpen zal het toneelstukje nog beter voor te dragen,” en hij stopte me een rol snoepjes in mijn hand en zei: ”Open je mond voor de volgende verrassing.” Naïef en met het volste vertrouwen opende ik mijn mond toen hij zei: ”Doe nu je ogen dicht voor de geheime verrassing, en onthoud de echte verrassing in je hand.” en dan als herinnering: ”Doe nu je mond open voor de geheime verrassing.”

In kinderlijke onschuld sloot ik mijn ogen en wachtte ongeduldig op de verrassing. Meneer Rice legde iets in mijn mond dat rond aanvoelde en zei: ”Dit is een hemelse wafel, mijn schatje, een geheime verborgen hemelse wafel, waarin jij tevoorschijn zult komen.” Ik had

geen idee waar hij het over had, maar begon me tegelijkertijd erg zwak en raar te voelen van binnen, net zoals Alice in Wonderland deed.

Toen zei hij: ”Ga nu je toneelstukje afmaken en speel jouw rol. Jouw rol is aan de beurt, gaat nu beginnen, wees dus niet te laat voor een hele belangrijke afspraak, of je zult steeds opnieuw in de problemen komen, elke keer opnieuw, opnieuw, opnieuw. Gehoorzaam steeds het witte konijn, volg hem naar binnen, want hij weet hoe laat jij moet beginnen. Ga nu, en speel jouw spel, speel jouw rol, wat is het? Is het een spel of is het een rol?”

In een staat van volledige verdoving liep ik terug naar mijn vriendinnetje Peggy en begon weer te acteren en zei mijn tekst: ”Ik moet gaan, want ik ben al te laat voor een belangrijke afspraak”.

De Heilige.

Meneer Rice was mijn ‘afspraakje’ op andere avonden waarop de vrijmetselaars bij elkaar kwamen, bij sommige gelegenheden was ik zelf het ‘altaarmeisje’, maar dit had niets met de Katholieke kerk te maken. Ik werd het middelpunt van ritueel misbruik, waarbij ik erg laat s`avonds midden op het altaar werd verkracht ten overstaan van alle vrijmetselaars op donkere achteraf gelegen plaatsen, waar ik gepijnigd en gemarteld werd in de naam van (wat zij noemden) ‘De Heilige’.

Peggy en ik moesten ook vaak scènes uit de ‘Parent Trap’ naspelen voor de familie Rice. Dit was een manier om de Sharon en Susie tweelingzusjes-programmering (zie vorige delen) erin te rammen. Ik moest dan Sharon spelen in de achtertuin, terwijl Peggy Susie speelde. We kleedden ons zelfs zoals in de film. Toen ik mij tot in detail begon te herinneren wat er allemaal gebeurd was, kon ik in plaats van slechts enkele kleinigheden hiervan te herinneren, zelfs de geur ruiken van het huis van de familie Rice.

En de lucht van meneer Rice zijn zware alcoholadem, en de parfum van zijn dochter Joanie, die erg sterk was en waar ook een luchtje van alcohol aanzat. Verborgen achter de schijnbaar sprookjesachtige wereld lagen veel pijnlijke herinneringen verscholen aan de plaatsen waar ik mee naar toe genomen was voor mijn programmering.


Het begin van de puberteit..

Rond deze tijd begon ik te puberen, en mijn vader sloop mijn kamer binnen zoals hij elke nacht deed. Hij legde me uit, terwijl ik slaapdronken was, dat ik van een superieur ras was, dat ik van Arische afkomst was en dat hij zo trots was op mijn blonde haren, groene ogen, en gladde huid. Destijds had ik geen flauw idee waar hij het over had, en ik negeerde het maar, net alsof ik hem niet hoorde.

Mijn menstruatie begon toen ik tien jaar oud was. Dit was de voorbode voor ritueel misbruik welk ook verkrachting en inseminatie inhield. Soms wel twee keer per jaar. Wanneer de foetussen twee tot drie maanden oud waren, werden ze geaborteerd tijdens rituelen, en opgegeten door leden van de vrijmetselarij om het geloof van de groep kracht bij te zetten; namelijk dat het degene die deze rituelen uitvoerde ‘nog krachtiger’ zou maken.

De film ‘Rosemary’s Baby’ is gebaseerd op het ritueel gebruik van de baby van Rosemary, gespeeld door Mia Farrow. (1968)

Dit waren ten hemel schreiende taferelen, traumatiserend zonder beschrijving, en zulke afschuwelijk pijnlijke ervaringen, die blijvend hun sporen tot diep in mijn ziel achter lieten. De herinnering hieraan werd heel lang onbewust onderdrukt, net zoals zovele andere traumatische ervaringen, die alle dienden als versterkingen voor de mind-control programmering, om er verzekerd van te zijn dat ik aan een volledig geheugenverlies leed, ten aanzien van mijn gebruik in prostitutie, pornografie en latere plannen die men nog voor mij had.

In de vijfde klas toen ik al bijna elf jaar oud was, was ik door de pubertijd heen, was volledig ontwikkeld en had al een jaar lang mijn maandelijkse menstruatie. Ondanks het misbruik, was ik geprogrammeerd om een gemiddelde studente te zijn, met vele ‘school’-aanpassingen die me lieten functioneren als een doorsnee meisje. Ik had vaak gedragsstoornissen op school, en gedroeg me soms wat vreemd, door alles wat er stiekem thuis allemaal aan de hand was, en op andere verborgen geheime plaatsen.

Mijn leraren staken de draak met mijn typische onderbrekingen van de les en betitelden het als grappig doen en ik won een prijsje als ‘Grootste clown van de klas.’ Ik had ook persoonlijkheden die totaal aan geheugenverlies leden, en die wel normaal functioneerden op school. Toen ik naar de middelbare school ging, deed ik de dingen die kinderen normaal doen. Zo was ik cheerleader, zong mee in het koortje, zong solo`s tijdens schoolvoorstellingen, kreeg prijzen voor de allermooiste glimlach en omdat ik de ‘Grootste clown van de klas’ was. Daarnaast was ik erg behulpzaam en kreeg daarvoor ook enige eervolle vermeldingen.

Mijn moeder, wat wist ze en wat niet..?

Ondertussen had mijn moeder het aller schoonste huis in de verre omtrek. Voor de buitenwereld waren al deze families hier door mij genoemd, normale plichtsgetrouwe burgers in onze samenleving. NIEMAND zou ooit verwacht hebben, of zelfs maar vermoed, dat achter de keurig geschilderde tuinhekjes dit misbruik in alle anonimiteit plaatsvond.

De moeders hadden schone, goed verzorgde kinderen met schone kleren en woonden in nette verzorgde huizen. Ze glimlachten en waren beleefd en meevoelend in het openbaar, en de vaders gedroegen zich aardig en werden voor gewetensvolle zakenlui aangezien binnen de gemeenschap. Wat er achter gesloten deuren plaatsvond en wat niemand wilde geloven, of zelfs maar een woord over horen wilde, zelfs mijn schooldirectrice niet, was de spirituele, psychische en emotionele totale vernietiging van vele, oh zo vele kinderen.

In mijn wanhoop hulp te vinden of zelfs maar begrip, vroeg ik mezelf al heel vroeg af wat er mis was. Ik bleef maar opbotsen tegen mind control programma`s die mijn gedachten steeds via een omleiding van de plek wegvoerden waar ik eigenlijk heen wilde. Geërgerd over mijn gedachten en vragen antwoordde mijn moeder steeds vanuit haar eigen mind control: ”Je moet niet zo veel nadenken.” Toen ik elf jaar oud werd, zei mijn vader dat hij me mee zou nemen op een vliegreisje naar zijn kleine geboorteplaats Correctionville in Iowa om mijn opa en oma te ontmoeten.

Ik was op z`n minst erg verrast door deze uitnodiging, omdat familieruzies, jaren geleden, mijn vader volledig van zijn ouders had doen vervreemden, zelfs nog van voor mijn geboorte. Mijn vader wist nooit eens iets aardigs te zeggen over zijn ouders. Maar ik was erg opgewonden dat ik met een heus vliegtuig zou gaan vliegen (waarvan ik echt dacht, dat dit de allereerste keer zou worden in mijn leven. Wat vergiste ik me.) en ik was toch ook wel nieuwsgierig naar mijn opa en oma die ik nog nooit gezien had.

Het hardnekkige verhaal dat mijn vader hen haatte, en dat hij op vijftienjarige leeftijd van huis was weggegaan in een auto die hij van hen gestolen had, kwam nooit in mij op. Noch vroeg ik mij af, waarom mijn moeder en broers niet ook uitgenodigd waren om mee te gaan. Helaas, was ik door de mind control waaronder ik mij bevond, helemaal niet in staat om mezelf ook maar iets af te vragen, of om ergens verwonderd over te zijn. Ik deed gewoon wat mij verteld werd te doen.

Inseminatie.

Ik werd ‘geïnsemineerd’, enige maanden voordat we naar Iowa zouden gaan. Mijn moeder nam mij mee uit winkelen in een zaak die ‘Stardusters’ heette. Het leek daar wel op Hollywood!! De verkoopster koos jurken voor mij uit en nam me mee naar een kleedkamer, waar ik tot mijn niet geringe schaamte werd voorzien van dure jurken en alle accessoires. Mijn moeder kocht voor mij diverse hele dure en chique jurken, compleet met hoed, ceintuur, handtasjes en frivole ondeugende onderkleding, terwijl ze zelf oude todden aan haar lichaam had, en er onder elkaar thuis gemompeld werd dat we failliet waren.

Op weg naar huis viel mijn moeder ineens mijn enigszins builende buikje op, en gedurende de komende maanden schreeuwde ze constant tegen me:”Houdt je buik in!” Er was niemand van ons die zich bewust-bewust was van het feit dat ik echt zwanger was, en ik deed echt mijn best om mijn buikje in te houden. Gedurende mijn tienerjaren was ik anorexia, superdun, en at niet veel, dus een zwangerschap van twee maanden viel nog niet meteen zo op, en zeker niet bij diegenen die het echt niet verwachten zouden.

Grootvader en grootmoeder..
Mijn grootvader, van vaders kant, Ivan Charles Eckhart, was een consumptie-ijs fabrikant uit Jersey. Een multimiljonair en burgemeester van Correctionville in Iowa, waar hij woonde met mijn grootmoeder. Later won hij, met overgrote meerderheid de verkiezingen om hoofd toezicht derde district te worden, en hij was jarenlang zowel in de lokale politiek van Correctionville als in de staatspolitiek van de staat Iowa verwikkeld. Mijn grootmoeder van vaders kant, Leah Eckhart, was een kleine maar kwaadaardige vrouw. Ik begrijp nu ook waarom. In plaats van dat zij bij mijn grootvader sliep op de bovenverdieping in zijn plushe slaapkamer, sliep zij in de kale kelder met ruwe betonnen vloer op een smalle brits.

Destijds kon ik hier helemaal niets over denken of mezelf hier zelfs maar iets bij afvragen. Mijn grootouders zijn nu beiden overleden, heengegaan, zonder ooit de mogelijkheid gehad te hebben te genezen van dit proces, of zelfs maar de beginselen te begrijpen van dit inter-generationeel misbruik dat ten grondslag lag aan dit probleem. Ik had vele traumatische ervaringen tijdens mijn bezoek aan Iowa. Ik dacht destijds dat, mijn vaders terugkeer naar zijn ouders slechts een gezellige reünie was. Niets had verder van de waarheid kunnen zijn.

Terwijl ik in Iowa was, had ik meerdere van de steeds gedwongen abortussen ondergaan, die meer op een slachtbank leken, uitgevoerd door een plaatselijke dokter. Hoewel ik feitelijk was verkracht en bezwangerd tijdens een ritueel, werd ik vernederd en geminacht omdat ik zwanger was geworden. Zoals alles onder Mind Control had ook dit een dubbele bodem. Ik werd verguisd en beschimpt voor alles wat er gebeurde, waarbij er niets gebeurd was, waar ik zelf ook maar enige zeggenschap in had gehad, of controle over had kunnen uitoefenen.


De waarheid over mijn leven zat achter slot en grendel

Mijn baby, die nog niet oud genoeg was om levend geboren te worden, was niettemin een perfect gevormde foetus. Mijn grootouders en mijn vader hielden een ritueel achter het huis, waarbij ze mij ervan overtuigden dat ik mijn eigen kind gedood had. (Maar het was duidelijk dood geboren) Ze aten het meteen op, en dwongen mij daarbij zelf aan dit ritueel deel te nemen. Omdat ik zo vele verschillende persoonlijkheden had, werd ook dit traumatisch gebeuren, samen met vele andere traumatische gebeurtenissen in mijn leven, keurig netjes heel diep weggestopt in mijn onderbewustzijn; verzegeld en afgegrendeld van mijn bewustzijn. De waarheid over mijn leven zat achter slot en grendel.

Op een avond, nadat we terugkeerden naar mijn grootvaders huis, waren op de een of andere manier alle ervaringen die me de stuipen op het lijf joegen, toch niet zo netjes achter slot en grendel weggesloten. In een wanhoopsdaad belde ik mijn moeder op, en vroeg haar mij te helpen. Mijn grootvader, die mijn gesprek opving, griste de telefoon uit mijn hand, trok de volledige telefoonleiding uit de muur en als represaille bond hij mij twee volle dagen vast aan de metalen spijlen van zijn bed, terwijl de ‘familie’ de stad uit ging.

Mijn grootvader was erg gewelddadig, maar mijn vader was zo trots op de menselijke technologie die ik bezat, dat hij de ene na de andere demonstratie gaf. Hij was toch zo blij dat hij mijn grootvader al mijn diverse ‘mogelijkheden’ kon laten ‘uitproberen’..! Gedurende de rest van ons verblijf in Iowa, was ik gedwongen om alle zakenrelaties en politieke vrienden van mijn grootvader te ‘vermaken’. Ik danste naakt op de tafel bij vergaderingen en verrichte vele seksuele pleziertjes voor veel van mijn grootvaders medewerkers.

Om mijn ‘kunnen’ te demonstreren, nodigde mijn grootvader de mannen uit om hun sigaren en sigaretten uit te drukken in mijn vagina, terwijl ik voor hen knielde. “Daar voelt ze niets van.” Mijn vader wilde steeds laten zien dat ik zou glimlachen en geen pijn zou voelen, ten gevolge van de mind control. Na al deze meetings, werd ik geïntroduceerd aan een ‘hoger niveau’ van politici.. Van die tijd af aan, werd ik steeds meer en meer aan politici gekoppeld tijdens die zogenaamde ‘jaarlijkse uitstapjes naar Iowa’.

In de tussentijd gebruikte mijn vader me steeds vaker om aan contanten te komen, of ook wel als diensten voor wederdiensten. We kwamen er plotseling financieel zo goed bij te zitten dat we zelfs buiten de deur konden gaan eten, wat beslist een extraatje was dat we ons vroeger niet konden veroorloven.
Het lijkt me het meest waarschijnlijke dat er een tussentijdse uitbetaling/ afrekening heeft plaatsgevonden voor mijn gebruik in de prostitutie en de pornofilms.


Trainingsboerderijen!

Er waren kinderen en tienerkampen om ons te trainen, die men ‘boerderijen’ noemde, waarvan ik denk dat ze in Montreal gelegen waren. Een stad in de Franstalige Canadese Provincie Quebec. Ik werd naar zo’n kamp gestuurd voor training in gracieus gedrag en om mijn etiquette en formele verbale vaardigheden op te schroeven, voor mijn ‘gebruik’ tijdens uitzendingen op het hoogste niveau. Er waren daar veel meer teenagers in training. Het voelde als een gevangenis. Ik denk dat ik er ongeveer een week was, (je had er niet echt besef van tijd) en het moest wel winter geweest zijn, want het was frisjes en de bomen waren kaal, er lagen overal bladeren op de grond.

Deze plek was ver van de bewoonde wereld en lag niet op de weg ergens naartoe, dus eventuele pottenkijkers konden gemakkelijk onmiddellijk worden herkend als indringers. Voor het oog van de buitenwereld waren wij ongehuwde moeders. We moesten zelfs kussens tussen onze broek proppen, en zo nu en dan het dorp ingaan, om die schijn hoog te houden. Ik sliep met andere meisjes in een wit gebouw met betonnen vloeren en britsen met matrassen die in een rechte lijn in de ruimte stonden. We namen allemaal braaf de medicijnen die ze ons elke morgen gaven. De mensen die met ons werkten wisselden dagelijks, zowel de mannen als de vrouwen. Niemand werkte ooit twee dagen op rij met ons.

Dr. Henry Kissinger, nobel prijswinnaar.

We aten de avondmaaltijd en daarna moesten we allemaal naar bed. Dan kwam er iemand ons een verhaal vertellen. Ze behandelden ons als een kudde koeien en wij volgden allemaal klakkeloos hun instructies op. Er was geen ergernis of ontevredenheid, alleen maar complete gehoorzaamheid. Mij werd geleerd hoe ik elegant moest lopen, met een boek op mijn hoofd, en ik moest kunnen hurken zonder het boek te laten vallen, en dan weer overeind komen. Ik werd ingedeeld om te werken met bandopnames van vreemde talen in een kleine geluidskamer die uitgerust was met koptelefoons.

 

Zo ging ik Frans leren.

Er werd een spiegel voor me geplaatst om in te oefenen, om bepaalde klanken te produceren. Alle instructies werden steeds via geluidsapparatuur aan mij doorgegeven. Zelfs de aanwijzingen voor hoe je een klank moest produceren. Toen ik eenmaal door had, hoe je de klanken produceert, kon men daar heel eenvoudig talenkennis aan koppelen. Ik weet niet hoe dit allemaal werkt, maar op een gegeven moment moest ik gaan liggen met een koptelefoon op en dan speelden ze een geluidsband af op een veel te hoge snelheid, zodat ik dus echt geen woord kon verstaan, en dan nog wat later kwamen ze langs om te zeggen dat het had ‘gewerkt’ en dat ik nu voldoende Frans kon..

De juffrouw in kwestie legde uit dat het in de meeste vreemde landen heel normaal was om een tolk te vragen, maar het was een algemeen gangbaar gebruik in de high society om toch minstens vloeiend Frans en Italiaans te spreken en de voorkeur ging uit naar Duits en Russisch als ‘bij-talen’. Omdat ik gebruikt zou gaan worden in het buitenland, moest ik hun talen en gewoontes leren en kennen en ermee vertrouwd raken. Er werden mij films getoond via een projector op een scherm. Ik zag veel verschillende films over weer even zoveel vreemde landen met de bedoeling de noodzakelijke bijpassende cultuur op te pakken.

Mijn ‘China-archief’.

Ze instrueerden me: ”Stop dit in je China archief”, en dan keek ik een film, terwijl ik alles in mijn archief vastlegde en ordende; de plaatsen, de namen, aantekeningen, historische feiten, alles. Toen ik later op mijn reizen met Henry aankwam in deze exotische landen, was ik vertrouwd met hun culturele achtergrond, zodat ik mezelf niet kon blameren. Alles wat we deden op de ‘boerderij’ was; heel weinig eten, slapen en leren. Informatie werd in grote hoeveelheden ingebracht in ons systeem voor gebruik op een latere datum.

Henry Kissinger bezocht me daar niet. Hij zei dat hij misschien even langs zou komen om te kijken hoe het met me ging, maar dat deed hij nooit. Al lang op voorhand, koppelde Henry de ‘Tovenaar van Oz programmering’ aan dit gebeuren toen hij mij deed geloven: “Ik stond op uit mijn bed in Kansas en vloog op de vleugels van een tornado naar de boerderij,” toen ik terugkwam in Kansas werd ik wakker in mijn eigen bed in Californië en ik was ziek, hondsziek. Mijn moeder verzorgde mij en zei dat ik de griep had. Ik had hoge koorts en was behoorlijk de weg kwijt. Ik kon zelfs mijn ogen niet focussen. Ik voelde me uitgeput en zo ziek dat ik niet eens kon slapen, en dus lag ik doodziek in mijn bed, en bad dat ik mocht doodgaan.


En opnieuw meneer Rice.

Het was ook tijdens een zomervakantie dat Meneer Rice, onze vrijmetselaars buurman, mij opnieuw voorstelde aan zijn dochter Joanie Rice, die voor de vakantie overgekomen was vanuit haar tegenwoordige woonplaats White Plains, New York. Ze was een stuk ouder als ik, en een zeer attractieve jonge vrouw. Ze droeg erg veel make-up en sierraden en een erg zwaar luchtje dat ‘Royal Secret’ heette. Het was ook in die dagen dat mijn grootmoeder van moeders kant in een rusthuis opgenomen moest worden, en mijn moeder bezocht haar elke dag, en dus bleef Joanie bij mij om op mij te passen en met me te spelen bij het zwembad in de afwezigheid van mijn moeder.

Het leek aan de buitenkant allemaal als een prettige regeling, maar haar aanwezigheid was ook weer afgesproken werk, en diende slechts voor mijn verdere programmering. Zij leerde mij om “deftig” te zijn. Ik hoorde dat woord steeds weer opnieuw en opnieuw. Zij leerde mij sociale etiquette en om gedistingeerd te spreken, goede manieren, en ze was er ook altijd om mijn stemprogrammering te begeleiden als de mannen arriveerden met hun apparatuur. Bij die gelegenheden hield zij mij samen met die mannen tegen de bank gedrukt, terwijl ik gedrogeerd werd.

Dan werd er een soort band om mijn hoofd gespannen, die ze uit een zwarte koffer haalden, die vol zat met allerlei apparaatjes, waaronder heldere lampen en machines die verschillende geluiden en instructies bevatten. Er werden namen van politici in mijn hoofd geplant en natuurlijk met de bijbehorende instructies in geprogrammeerd om spontaan aan geheugenverlies te gaan lijden als ik deze namen op de radio of tv hoorde of de gezichten op tv zag, zodat ik bij vol bewustzijn nooit zou weten waar ik in verzeild geraakt was, of dat die mensen zelfs deel uitmaakten van mijn leven. Er werden ook nog lijsten met namen en ‘toegangscodes’ aan mijn archief toegevoegd.

Zo had elke politicus een ‘eigen sleutel’ om mij te bedienen. Enige jaren later, werd ik naar haar luxe glamoureuze woning gevlogen in New York. Ze escorteerde me in het begin nog van daar uit naar Washington DC, zodat ik niet bang zou zijn, of me alleen zou voelen en op volle capaciteit kon draaien terwijl ik mijn ‘werk’ deed. Mijn moeder en ik begonnen in die tijd ook ‘Royal Secret’ te gebruiken, net zoals Joanie.

Palmen

Mijn vader kocht een eigendom in het stadje Twenty-nine Palms en bouwde een klein huisje op het woestijnachtige achterliggende land. Ergens gedurende een weekend zei mijn vader ineens dat mijn moeder wat tijd voor zichzelf nodig had, omdat haar moeder nog maar pas gestorven was. Ik zelf was ook verdrietig omdat oma gestorven was. Mijn meesters vertelden mij dat ze regelrecht naar de hel ging, hetgeen zou blijken uit het feit dat ze zelf gezien hadden dat het bloed uit haar gezicht kwam.

Ze stierf aan hoge bloeddruk, die de bloeding veroorzaakt had. Ze zeiden dat ze naar de hel was, maar ik hoopte nog dat ze terugkwam zodat we haar weer konden opknappen. Na een tijdje trok ik me daar niets meer van aan, want ik wist heel zeker dat ‘grootje’ niet naar de hel gegaan was.

Hoewel het gezegd mag worden, dat ook mijn grootmoeder zo nu en dan deelnam aan mijn misbruik, wist ik toch wel, dat oma eigenlijk een hele lieve rustige, vriendelijke vrouw was, die mijn moeder erg graag mocht, en die nooit iemand opzettelijk bij haar volle bewustzijn zou hebben kwaad gedaan.

Ik werd door mijn vader, mijn broers en nog wat mensen meegenomen naar het huisje in Twenty-nine Palms dat wat verder weg lag in de woestijn. Eerst voerden ze me dronken en toen trokken ze de kleren van mijn lichaam. Vervolgens werd ik naakt aan enkels en polsen vastgebonden en de touwen werden weer met pennen in de grond vastgezet zodat ik in het zand lag, met mijn gezicht omhoog. Armen en benen gespreid lag ik in de bakkende woestijnzon. Ze leken hiervan ontzettend opgewonden te raken, mijn vader schilderde een satanisch pentagram en een groene swastika op mijn lichaam.

Later op de dag, toen het al donker begon te worden, goot mijn vader gasolie in een wijde cirkel om mij heen en toen het eenmaal echt donker was geworden, stak hij een lucifer aan en een vuur rondom mij begon te branden. Ik dacht nog dat ze mij wilden braden. Toe stopten ze een meer dood dan levende zanderige pad in mijn mond en zeiden dat ik die daar moest laten. Mijn broer Rik rende rond het vuur in een vlaag van uitzinnige vrolijkheid en mijn broer Jim was ook van de partij. In dit ritueel, in aansluiting op de traumatische ervaring, leerden zij, hoe ze de ‘baas’ moesten zijn. Toen werd ik verkracht door hen en al hun vrienden.

Mijn huwelijk stond al vast toen ik 13 was!

Ik ging nu naar de Hale middelbare school, die zich tegenover onze kerk bevond, de Eerste Presbyteriaanse Kerk van Woodland Hills. Het was daar op Hale (we waren dertien jaar toen) dat ik Graig Ford leerde kennen, Robert Graig Ford. Op zekere dag dat mijn moeder mij van school ophaalde, stelde ik haar aan Graig voor. Toen Graig weg was, en ik bij haar in de auto zat, kondigde mijn moeder aan: ”Dat is de jongen die je zult trouwen.” Ik moest lachen en vroeg haar hoe zij dat nou kon weten. Ze zei dat ze dat gewoon wist.

Ik heb er verder nooit meer naar gevraagd. Graig stelde vrij snel daarna voor om ‘verkering’ te hebben. In de daar op volgende jaren werden Graig en ik met elkaar ‘verbonden’, door middel van kruisprogrammering en gezamenlijke marteling om er zeker van te kunnen zijn dat Craig ver genoeg onder hun controle was, als hij later mijn ‘begeleider’ moest zijn. Een ritueel, uitgevoerd in de Eerste Presbyteriaanse Kerk bezegelde ons lot. Al snel werden we samen aan vele zeer geavanceerde programmeringmethodes onderworpen.

Witte bestelbussen als programmeerplaatsen.

Grote witte bestelbussen met mannen in keurige kostuums pikten ons op, op verschillende locaties in Ventura en Oxnard-Californië, en stuurden ons naar achteren in de bus. Gespecialiseerd materiaal in aktekoffers en andere grotere apparatuur stonden daar op ons te wachten. Ze sloegen Graig gewoonlijk direct voor mijn neus in elkaar, om mij te laten zien wat een slappeling hij werkelijk was, en hoe machtig zij waren en om duidelijk te maken dat zij de baas waren, en dat wij NIETS te zeggen hadden. Ze ranselden mij ook de hele bus door voor zijn ogen, om hem duidelijk te maken dat hij machteloos was en dat zij ‘het’ voor het zeggen hadden.

Elektroshock werd op ons beiden gebruikt. Eerst door een elektrische stoot in mijn vagina en daarna dezelfde behandeling aan Graig`s penis. We werden beiden om beurten gedwongen machteloos toe te zien in een soort van verdoofde toestand, terwijl de ander werd gemarteld in voorbereiding op onze programmering. De onderlinge band die gevormd werd door gezamenlijk martelingen te moeten ondergaan en dit alles van elkaar te moeten gadeslaan was er een met een heel bijzondere diepgang. Het ontwikkelde onbewust gevoelens van saamhorigheid.

Bizarre saamhorigheid.

We ondergingen deze hel samen, en dat versterkte alleen maar het gevoel, dat we hier nooit meer uitkwamen. Nadat ze ons voldoende uitgeput hadden, bonden ze ons vast in supermoderne stoelen en sloten ons aan op elektrodes. Geluidssignalen werden afgewisseld met elektroshock om toegangscodes te creëren die hen later weer makkelijker ‘toegang’ tot onze geest zouden geven. Hypnotische fantasieën werden in ons hoofd geplant, samen met romantische muziekjes om te voorzien in het proces dat we ‘smoorverliefd op elkaar werden’.

In feite werd er een hele lijst van liedjes in ons hoofd geplant die allemaal op zich voorgeprogrammeerde gevoelens moesten opwekken. Deze lijst werd door de jaren heen geregeld bijgewerkt en gecultiveerd, afhankelijk van de emoties of welk gedrag er van mij verwacht werd. Deze liedjes waren een van de sterkste maatregelen van totale controle, en creëerden letterlijk de gevoelens voor Craig, die ik lang voor mijn eigen gevoelens gehouden heb, maar in werkelijkheid slechts gecreëerde gevoelens waren die slechts een doel dienden: Totale controle.

 

Het bovenstaande schijnleven werd nog eens extra brutaal verstoord door voorvallen als dit: Mijn broers en hun stevig gespierde vrienden onderschepten ons als we na een afspraakje ergens parkeerden om te zoenen. Ze sleurden Craig dan uit de auto en sloegen hem helemaal verrot, terwijl ze hem duidelijk maakten dat hij geen seksuele avances mocht maken bij mij. Dan pakte een van die mannen mij vast en verkrachtte mij in het bijzijn van Craig, terwijl ze hem vlakbij vasthielden, en hem daarmee alweer in een machteloze positie manipuleerden, waarbij hem nog maar eens te meer duidelijk werd gemaakt dat hij mij niet kon helpen.

Al deze ervaringen in de ‘vooropleiding’ dienden slechts een doel. Craig moest mij als een robot afleveren op een van te voren opgegeven adres, mij overdragen aan andere mannen, en vervolgens een stap opzij doen, terwijl ik mijn boodschappen afleverde of hen seksuele bevrediging schonk. Het was zijn taak er voor te zorgen dat ik op de juiste tijd op het juiste adres en bij de juiste persoon werd afgeleverd. En gedurende vele jaren, was dat ook echt exact het enige wat hij deed.

Bob Hope

Ik had geen seks met Bob Hope in het begin. Bob zei dat het wachten hem goed zou doen. Het was gewoon ‘een lekker vooruitzicht’, en dan knuffelde hij mij, zoals hij wel vaker deed. Hij zei altijd: ”Ik hou van rijp fruit, dat moet je niet te vroeg plukken.” Maar bij andere gelegenheden kon hij dan weer zeggen: ”Zie je wel?, ik weet, welk fruit ik plukken moet” en dan zei hij: ”Hé meisje, geef me eens wat druiven.”en ik ging dan om druiven voor hem te halen, en hij schepte dan op over wat een lekker ding ik was en hoe efficiënt ik was.

Hij liet me ook steeds mijn nieuwste acts showen. Hij zei dan bijvoorbeeld: ”Doe je Coca Roca dansje eens,” en ik deed dan een dansje, “Nee, de andere Coca Roca dans,” en ik deed het nog een keer terwijl ik volledig naakt stripte. Hij liet me ook vaak zingen “Ik hou ervan een meisje te zijn” hetgeen eigenlijk een liedje was dat we op school zongen, maar later zong ik het dus ook voor hem en anderen.

Het Ronde Theater was gebouwd en geopend in Woodland Hills en trok grote massa`s publiek om naar de live shows te komen kijken die werden getoond in dat theater. Ik kwam er ook vaak in gezelschap van Bob, en het was daar dat ik werd geprostitueerd aan een vriend van Bob, Sammy Davis Jr. Het was een zeer gewelddadig gebeuren, dat ik ‘vergeten’ was, op het moment dat hij klaar was met me.

John F. Kennedy – JFK

Gedurende een demonstratie van het hoogstaande niveau van de technologie die toegankelijk was voor iedereen die de rangen wilde vullen, toonde Henry een meesterlijke diapresentatie over de Mind Control technologie. Ik zat in de verduisterde kamer in mijn ‘parkeerstand’ met mijn bewustzijn blijkbaar volledig geblokkeerd van alle besproken informatie, terwijl ik ondertussen -zoals me opgedragen was- tot op de letter nauwkeurig, de opdracht van Henry uitvoerde om alles wat er om me heen gebeurde in me op te nemen.

Eerst liet Henry een dia zien van mij terwijl ik gewoon in mijn alledaagse leven was in Californië. Hij zei:” Wie, bij zijn volle verstand, zou op het idee komen dat dit kind seksuele relaties heeft met de president van Amerika?” De mannen waren het unaniem met elkaar eens. En daarna liet hij een serie dia’s zien van mij, terwijl ik kunstig opgemaakt was, in avondkledij, in formele kledij en in diverse vermommingen. De mannen waren duidelijk diep onder de indruk van het getoonde materiaal.

Vele van deze mannen werden er min of meer bijgehaald, simpelweg omdat ze een ‘stuk van de taart’ wilden. Anderen hadden stiekeme gedachten aan een eigen seksrobot, die hun karweitjes en pleziertjes gemakkelijker en aangenamer konden maken. Aanvankelijk kreeg iedereen slechts een piepklein tipje van de sluier te zien, om eerst eens vast te kunnen stellen wie er eigenlijk wel serieus geïnteresseerd was. Dan werd er langzaamaan steeds meer informatie vrij gegeven als een test om te zien of iedereen bereid was zich volledig ‘over te geven’ en enkel en alleen volgens de geldende -zeer strenge- spelregels te spelen.

Gewoonlijk gingen er tientallen vergaderingen op oppervlakkig niveau aan vooraf, voordat er überhaupt enige echte ter zake doende informatie werd vrijgegeven. Die informatie werd alleen gegeven aan de mensen die hun hoofd zo diep in de strop staken, dat ze onmogelijk nog terug konden trekken.
In het begin dat Henry mijn ‘samenwerking’ met JFK aan het voorbereiden was en hem van mijn absolute vertrouwen en stilzwijgen wist te overtuigen, kreeg ik van Henry niet veel advies mee voor mijn eerste ontmoeting behalve: ”Dat je hem de Koninklijke behandeling moet geven.”

En dat betekende net zoveel als Bob Hope’s ‘Smorgasbord’ (zijn uitdrukking) voor alle denkbare seksuele standjes en pleziertjes. Henry droeg me op om nauwkeurig alles wat JFK zei en deed te onthouden zodat ik dat nadien kon terug vertellen aan Henry. Henry had zijn handen vol aan JFK, want zoals hij zelf zei: ”Hij is zo verdomd 

zelfverzekerd en ondernemend,” dus Henry kon mij niet het initiatief laten nemen, waarbij ik opmerkingen had kunnen maken of vragen had kunnen stellen die een reactie van JFK uit zouden kunnen lokken, die Henry weer te pas en te onpas kon gebruiken vóór of tegen de persoon.

Het leek Henry in het begin daarom het beste om gewoon maar wat tijd met de president door te brengen, zodat hij aan mij gewend raakte. Henry zei:” En dan opent er zich vanzelf een mogelijkheid.” Kissinger bracht niet zo heel veel tijd door met JFK. Ze spraken wel, maar het waren duidelijk elkaars tegenpolen en hadden eigenlijk altijd meningsverschillen en gingen vaak behoorlijk tegen elkaar te keer. Maar Henry, en in het bijzonder Bob als degene die de weg baande, kwamen bij JFK toch zover dat hij mij accepteerde.

Toen we eenmaal binnen waren, begon Henry op hoog niveau strategische plannen te smeden. Dat wil zeggen, pas nadat ik seks gehad had met JFK. Henry zei: ”Je zit vol met informatie om het de jonge president volledig naar de zin te kunnen maken, maak er gebruik van”, en precies waar Kissinger op telde, gebeurde. JFK was een romanticus en leek aardig verstrengeld te raken in al de boodschappen die ik hem overbracht. De boodschappen gaven hem een goed gevoel en Henry wilde dat hij zich goed voelde bij mij en machtig. Ik bracht boodschappen van de Raad over op het allerhoogste niveau, boodschappen die waren verzonnen door Bob en Henry, die Henry mij zelf inprogrammeerde en omdat hij alle toegangscodes voor de Raad zelf bedacht had, was dat voor hem een koud kunstje.

JFK en de voorbereidde oorlog!

Ik bracht elke boodschap zoals mijn inwendige programma me dat voorschreef braaf naar JFK, of naar ‘John-Fee’, zoals ik hem noemde. Ze waren een oorlog aan het voorbereiden via JFK, zonder diens wetenschap. Een grote oorlog, die niet alleen Amerika zou raken maar de hele internationale gemeenschap. Het was voor buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders, staatshoofden, senatoren, congresleden, gouverneurs en andere leidinggevenden aan de top, net zo`n gewoonte geworden om de Lincoln Memorial Tour (rondrit in limousine met orale seks) te nemen, zoals het normaal was om de schoenen te laten poetsen meteen bij aankomst in een Hotel.

Feitelijk was dat één van de ‘grappige’ opdrachten die ik steeds had, om de heren in een goede stemming te brengen. Ik was geprogrammeerd om te vragen: ”Wilt u uw schoenen gepoetst?” Dan deed ik zijn rits los en begon. Er waren veel van deze mannen die nog veel meer gebruik wensten te maken van mijn services, maar ik was getraind om hen door te verwijzen naar mijn baas. Ik bediende in die jaren heel wat mannen op deze zogenaamde ‘rondrit’, jaren die eigenlijk gevuld hadden moeten zijn met middelbare school, voortgezet onderwijs en universiteit en activiteiten waar ik zelf voor koos.

De Elite waar ik voor werkte hadden de beschikking over een eindeloze lange rij slavinnen en slaven die de ‘rondritten’ druk bezet hielden. In feite was er helemaal geen sprake van een ‘rondrit’, maar was het gewoon simpel seks. Niet meer, niet minder. De mannen voelden zich veilig op de achterbank van de geblindeerde limo’s en beschermd tegen publiekelijke blootstelling. Ze hadden ook altijd privacy wanneer ze weer uitstapten, zodat niemand ook maar iets ‘verdachts’ had bemerkt.Er waren altijd veiligheidsmensen aanwezig bij terugkeer van de limo’s en die keken goed rond en pikten de momenten er uit dat ‘de kust veilig’ was, om de gasten uit te laten stappen. Dan werden ze onmiddellijk overgeheveld in hun eigen persoonlijke limo, dus niemand wist ook maar iets.

Henry blijft mij trainen.

Op sommige dagen, liet Henry ons door een chauffeur van Washington DC rijden naar zijn kantoor in New York. Hij werkte dan onderweg de hele weg met mij achter in de limo, nadat hij de chauffeur te verstaan had te geven: ”We willen niet gestoord worden, we zijn aan het werk.” Dan sloot de chauffeur de ramen tussen zijn afdeling en de achterkant en Henry overhoorde dan wat hij wilde. Hij maakte soms ook aantekeningen om dingen verder uit te werken of te onthouden. Hij tekende diagrammen en plattegronden, terwijl ik vertelde, of hij raakte mijn voorhoofd aan met het topje van zijn vinger en begon me te instrueren voor toekomstige opdrachten.

Veel van mijn werk gebeurde op deze manier, gedurende ritten van A naar B, meestal net voor of net na dat ik gebruikt was op het Witte Huis of op andere plaatsen. Het was gemakkelijk en tevens een veiligheidsmaatregel, en hij kon zijn tijd verantwoorden door te zeggen ik was onderweg van A naar B. Dit was voor beiden een goede oplossing. Voor Henry was efficiënt gebruik van tijd erg belangrijk.

Hij zei me eens: ”Als mensen het gebruik van hun tijd onder controle kunnen krijgen, dan hebben ze het geheim naar succes gevonden.” Henry praatte vaak onafgebroken tegen mij over zijn ideeën, gebeurtenissen, mensen; hij gebruikte me meer als een klankbord. Volledig verzekerd van het feit dat ik niets zou doorvertellen omdat ik nooit door de beveiliging van de programmering heen kon komen, die nodig was om deze gesprekken te kunnen herinneren.

Kissinger, uit de tijd dat hij Brice Taylor als slavin exploiteerde. Hier in een hearing in de Amerikaanse Senaat.

Henry zei dat ik veel meer was dan zijn efficiënte secretaresse, ik was een ‘buitengewoon diplomaat’.. Ja, zo noemde hij mij. Ik droeg een bruingele lange jas die door mijn moeder gemaakt was, toen ik onderweg was voor mijn eerste ontmoeting in de Sovjet Unie. Henry leerde mij dat de Sovjet Unie, USSR en Rusland eigenlijk één pot nat waren. Hij vertelde me ook dat mijn moeder steeds vlak bij me was, en dat ze me kracht en volwassenheid gaf, en dat ik me verbonden met haar kon voelen doordat ik de jas droeg, die zij voor me gemaakt had.

Ik denk dat Henry probeerde mijn emotionele leeftijd wat op te vijzelen, die op dat moment tien jaar was. Hij monterde me mentaal op door me emotioneel aan mijn moeder te verbinden. Raar was, dat alles wat van wol was altijd zo jeukte op mijn lichaam, en ofschoon Henry mij onder hypnose trachtte van mijn jeuk te genezen, niets mocht baten. Het enige wat hielp was voering aanbrengen. Dus mijn wollen jas moest gevoerd worden voordat ik naar Rusland vertrok.

JFK reed regelmatig de Lincoln Memorial (seks) Tour, en terwijl ik op mijn knieën zat, klopte hij me op m’n rug en zei: ”Jij beweegt echt iets in hogere sferen.” Of: ”Als je later groot bent klim je nog veel hoger op”. Hij hield echt van orale seks gedurende de lunchtijd, en dan reden de mannen van de geheime dienst voorin mee met de bestuurder en zeiden hem recht in z`n gezicht: ”Dit alles is enorm in strijd met de Nationale veiligheid Sir, als u zo uit de pas loopt..” En om de ontevreden agenten van de geheime dienst te kalmeren, legde Jack lachend uit:” Rustig nou maar, ik heb recht op een ontspannen lunchpauze, en meer niet.” Ik kan nog steeds duidelijk zijn accent voor de geest halen.

JFK was echt een hete bliksem, hij smokkelde me zelfs het Witte Huis binnen voor ‘middagdutjes’. Zo af en toe was er zelfs een andere seksslavin bij me en als we dan bij de slaapkamer aankwamen zei hij: ”We breiden alleen je trainig wat uit, zodat je de allerbeste word, als je later groot bent.” Hij beleerde mij: ”Een man houdt van een vrouw die actief agressief is, mijn vrouw bevredigt me niet, zij ligt alleen op haar rug in een afwachtende houding en laat het gebeuren, Maar een man houdt van een vrouw die van aanpakken weet.”

Dan ging hij zelf achterover liggen in afwachting van ons tweeën om hem te stimuleren, waarna hij in een onverzadigbaar dier veranderde. Jack zei dat hij me trainde voor de toekomst. Ik had geen idee wat dat inhield. Hij zei dat ik mijn land een grote dienst bewees door me te ontfermen over de behoeften van zijn leider. Hij zei: ”Door mij van mijn stress te bevrijden, help je mij betere beslissingen te nemen.” En terwijl hij mijn neus aantikte zei hij: ”Dus, jongedame, jij bent erg belangrijk voor onze natie.” Ik was net mijn beugel definitief kwijt…!

JFK had een slank gespierd lichaam met een stevig behaarde borst. Hij deed aan fitness op een roeimachine. Toen we eens samen in bed lagen zei hij opeens: ”Je hebt dezelfde tanden als ik.” Ik stak mijn hand uit en voelde aan zijn tanden, en hij had gelijk, we hadden allebei vrij grote tanden, alleen die van hem waren meer afgevlakt. JFK hield van anale seks, net zoals zijn broer Ted. Nadat hij ontdekte dat ik het ook met zijn broer Ted deed, vroeg hij mij hoe zijn broer nu eigenlijk werkelijk was.

Toen ik hem vertelde dat Ted me altijd erg veel pijn deed, zei hij: ”Ik heb nooit goed begrepen wat er met mijn broer aan de hand is, We hadden allebei dezelfde ouders, maar we gingen toch allebei naar hele verschillende scholen, en hadden ook heel andere vrienden.” Hij vertelde ook nog dat zij hun ouders erg zelden zagen. Zijn ouders hadden zoveel geld, dat ze hen naar scholen stuurden die hen het beste leken, en er was weinig onderling contact. Hij vertelde dat hij zich vaak eenzaam gevoeld had toen hij opgroeide en dat hij meer contact had met en meer sympathie voelde voor de dienstmeisjes en de kindermeisjes die hem min of meer opgevoed hadden.

 

JFK over de Kennedyclan.

Hij zei:”De Kennedy Clan lijkt publiekelijk een hechte familie, maar ik zag mijn ouders alleen maar tijdens vakanties als ze bij elkaar kwamen in Hyannisport, en wij als kinderen werden dan ingevlogen van onze respectievelijke scholen, om hen te ontmoeten. Het was meer als een hernieuwde kennismaking met vreemden, dan dat ik het gevoel had familie te ontmoeten. Het was voor iedereen pijnlijk, want we hadden werkelijk niets gemeenschappelijks om over te praten. Ik nam dan vaak de boot, die we daar hadden liggen en bracht urenlang spelend in m`n eentje door. Ik was ook vervreemd van mijn broers, want wij woonden niet samen, dus als we bij elkaar kwamen, waren we eigenlijk als vreemden voor elkaar. Meestal tegen het einde van de vakantie waren we weer dikke maatjes, zoals echte broers, maar dan was het weer tijd voor iedereen om zijn eigen leventje weer op te pakken en alles begon weer van voren af aan.”

Daar voegde hij aan toe: ”Ik weet eigenlijk niet waarom ik jou dit vertel, je bent zelf eigenlijk nog maar een kind, en zou dit toch niet begrijpen.” Hij zag er verlegen en kwetsbaar uit toen hij zei: “Het spijt me dat ik je dit allemaal verteld heb.” Ik glimlachte en zei: ”Dat zit wel goed.” Het leek zo te zijn, dat alles wat ik kon doen was luisteren, ik kon niet denken om te praten, en dat juist dit luisteren de meeste mannen goed deed. Ze hadden gewoon iemand nodig die luisterde. En daar was ik in geprogrammeerde staat heel erg goed in.

JFK heeft me nooit fysiek pijn gedaan of verwond. Hij was niet gewelddadig, alleen erg wild seksueel, maar nooit op een misdadige manier zoals zijn broer Ted. JFK vond alle seks fijn. Hij hield van afwisseling, geen vaste routine, iets verveelde bij hem snel en hij bleef steeds naar nieuwe uitdagingen zoeken, we hadden seks op veel verschillende plekken. Hij werd opgewonden van risico`s nemen. Hoe riskanter, hoe beter. We hadden zelfs eens seks in een openbare wasruimte in DC, dat nam de geheime dienst hem niet in dank af. Ze waren woedend.

Ze zeiden: ”Die idiote verdwijntruuk van jou kan ons onze baan kosten.” Ze waren ongelooflijk pissig, ze waren ontzettend nerveus en transpireerden als renpaarden omdat ze halve stad hadden rondgerend om uit te vinden waar hij hen geloosd had. Jack zei hen rustig te blijven en te bedaren, en dat hij niets mankeerde en dat iedereen zijn baan nog had.

Ik ging ook met JFK s`avonds wandelen in DC. Als dan de kersenbomen in volle bloesem stonden, dan rook het zo lekker zoet. De agenten van de geheime dienst liepen dan vlak achter ons. Het leek er veel op dat ze niet graag dienst draaiden met JFK, want hij was nogal onvoorspelbaar en speelde het spel niet altijd volgens hun regels.

We liepen langs een kanaal en hij zei dat hij het heerlijk vond om s`avonds buiten te zijn. De buitenlucht en de beweging deden hem goed, zei hij. De agenten van de geheime dienst klaagden over vermoeidheid en hadden er de grootste hekel aan om 01.00 uur of om 02.00 uur s`nachts nog naar buiten te gaan met hem. Maar als de president het gebouw verliet, moesten ze hem overal volgen. Ik weet niet waar Jackie was, maar ze was lang niet altijd op het Witte Huis s`nachts als ik werd binnengesmokkeld.

Jack, zoals iedereen John Kennedy noemde, smokkelde me dan naar zijn kamer en waarschijnlijk had vaak niemand zelfs maar een idee dat ik daar was. Zoals ik al zei, hij hield ervan om de spanning er in te houden. Soms kon ik amper verstaan wat Jack zei, vanwege zijn accent en op andere momenten kon ik de eerste tijd helemaal geen stom woord verstaan vanwege het oorverdovende lawaai van de helikopter waar ik mee gebracht werd. Mijn gehoor was dan enigszins verdoofd, alsof ik oor kappen droeg.

Ik voelde me zo ontzettend veel ouder dan mijn werkelijke leeftijd, maar ik was fysiek volledig ontwikkeld toen ik in de vijfde klas zat. (ik was toen 10 jaar..!) De karakters die waren ontwikkeld om bij JFK te zijn, waren gecreëerd om veel ouder over te komen dan mijn werkelijke leeftijd. Gedurende mijn jaren op Hale middelbare school, kwam het voor dat Henry mij voorprogrammeerde en mij naar JFK stuurde om een boodschap over te brengen, terwijl ik geprostitueerd werd aan JFK.

Maar ik was ook cheerleader en werd zijdelings ook aan de jongenscoach geprostitueerd. Ik had enige vriendinnen die samen met mij bij de meidenpadvinderij zaten en een daarvan was Beth. Ik mocht nooit naar gewone feestjes waar jongens en meisjes samen kwamen. Ik mocht wel af en toe bij Beth blijven slapen, maar zelfs dan kwam het nog vaak voor dat ik midden in de nacht werd opgehaald en naar het Witte Huis werd vervoerd of naar Massachusetts, of waar men vond van hogerhand dat het nodig was om een “bliksembezoekje” te brengen aan JFK. Ik noemde hem dus John Feeeee (John F.E.)

 

”Sharon Weatherby

Beth`s moeder was een kleine attractieve blonde vrouw, die eigenlijk vrijwel nooit thuis was. Ik denk dat Beth`s vader piloot was en dat haar moeder stewardess was, en ze was er bijna nooit. Beth had echter al oudere zussen, en die telden in de ogen van mijn beschermende moeder als volwassenen, dus mocht ik zo nu en dan bij Beth blijven slapen als haar moeder niet thuis was. Op zekere dag liep ik met Beth naar huis na school, zij woonde vlak bij die school, en we gingen spelen, luisterden naar grammofoonplaatjes tot ik plotseling overstuur raakte en zei dat ik naar huis moest. Beth zei dat haar moeder er niet was om mij naar huis te brengen met de auto, en ze wilde niet dat ik alleen ging, maar ik belde met de telefoon in de keuken een nummer en een gele taxi met zwart-witte blokken als op eens schaakbord kwam naar het huis en nam me mee.

Beth volgde me naar buiten en riep nog: ”Wil je dat ik je moeder bel?” Ik zei: “Nee, ik ben toch zo thuis.” Toen gaf ik de chauffeur een briefje dat in mijn overnachtingtas zat en van dat moment, nam de chauffeur de volledige controle over. Ik werd naar het LAX vliegveld gebracht. Dat vliegveld was destijds een flink stuk kleiner dan nu, maar werkte toen ook al volop op vrijdagen en weekenden met veel inkomende en uitgaande vluchten. De chauffeur zette me af bij de TWA en vroeg of ik verder nog hulp nodig had, en ik zei: ”Nee, ik red me wel.” Ik liep naar de incheckbalie en vertelde de vrouw mijn naam: ”Sharon Weatherby” en ze had een ticket klaarliggen voor me.

Ze vroeg me nog of ik wist waar ik naartoe moest en wees me in de richting van de juiste uitgang. Ik vloog meestal TWA. United, of Continental op nationale vluchten – niet internationaal- Ik had zelfs een klein speldje met vleugels gekregen van een piloot die me kende, omdat ik een zeer gewaardeerde ‘stewardes’ was. Hij had seks met mij op de terugweg van mijn opdracht, maar niemand had ooit seks met mij vóór JFK . Het waren veelal dezelfde piloten op deze vluchten en die kenden mij, en zij waren van hogerhand geïnstrueerd om een oogje in het zeil te houden, zodat ik altijd veilig aankwam.

De officiële presidentiële limousine speciaal voor John Kennedy gebouwd werd
de ochtend voor zijn moord net verkocht voor $ 375.000

Soms mocht ik in de cockpit ‘helpen’, maar meestal sliep ik in de Eerste Klas. Ik denk dat een van deze piloten zelfs de vader kon zijn van mijn vriend, en hij was degene die een oogje in het zeil moest houden, of zoals hij het noemde ‘onder zijn vleugels nemen’. Ik rolde mezelf meestal op in de eerste klas tot een balletje en sliep de hele lange vlucht. Toen ik in DC aankwam op het vliegveld, werd ik ontvangen door verschillende mensen. Nu was het een blonde dame in een uniform die me begeleide naar een klaar staande limousine, waar ze de achterste deur opende om me in te laten stappen.

Ik ging zitten en zij zette mijn tas vlak naast me. Dit was nog voordat ik Craig ontmoette, ik was elf of twaalf jaar oud, en nog onderweg naar de vijfentwintig. Ik werd niet regelrecht naar JFK gebracht, maar naar het gebied waar de Lincoln Memorial Tours (de seksritten) plaatsvonden. Een Limo dook op en ik werd door een hand naar binnen gewenkt. Eenmaal binnen zag ik dat John Fee daar zat. Hij zei “Hallo” en kietelde en knuffelde me heel even, toen zei hij dat het tijd werd voor het serieuze werk. Hij begon me te kussen en zijn hand gleed in mijn hemd waar hij mijn borstjes omsloot en streelde.

Toen maakte hij mijn b-htje los, en duwde mijn hemd omhoog en begon op mijn tepels te sabbelen. Hij zei dat hij echt enorm geil werd van stevige jonge borstjes en hij omcirkelde mijn borstjes met zijn vingertoppen. Ik vond het niet leuk als ik zijn trouwring aan zijn vinger zag terwijl hij dat deed, want zelfs onder mind control wist ik wie zijn vrouw was en Henry had mij opgedragen haar voorbij te streven en daar voelde ik me slecht bij. daar was die onschuldige, mooie vrouw, en ik had seks met haar echtgenoot en dat leverde bij mij een schuldgevoel op, zelfs onder mijn Mind Control!

 

Die dag nam JFK het initiatief.

Nog net voordat de chauffeur het geblindeerde raam tussen zijn afdeling en de onze sloot zei hij: ”Jack, denk je niet dat we iets aan jouw veiligheid moeten doen?” daarmee doelend op de geheime dienst die er niet waren. JFK zei: ”Om de donder niet! Ik verdien het ook om een eigen leven te hebben.” We toerden wat rond in de stad, terwijl John Fee zichzelf opwarmde door mij overal te kussen en te likken en ik gaf hem vast een voorproefje van wat hem nog te wachten stond door hem oraal bijna te laten klaar komen, en net op het juiste moment te stoppen.

Hij genoot ervan met zijn tong over mijn buikje te gaan, want zo zei hij: ”Ik hou van jonge strakke buikjes.” Die van mij vond hij wel heel bijzonder omdat ik zo`n lekker zonnebankkleurtje had. Hij noemde het goudbrons. Na enige tijd klopte JFK op het tussenraam en zei tegen de chauffeur : ”Stop hier maar.” JFK pakte me bij de arm en nam me mee een klein motel in. Hij had de sleutel van de kamer al op zak en ging meteen naar binnen. Het was niet de allermooiste plek, maar hij zei: ”Hier komt niemand naar ons zoeken, niemand zoekt naar de president van de Verenigde Staten in een oord als dit.”

En daar moest hij zelfs om lachen. Hij ging zitten en stak een sigaret op en zei dat hij van het uitzicht wilde genieten, daarmee instruerend dat ik mezelf voor hem moest uitkleden. Langzaam kleedde ik mij uit, eerst mijn bloes en dan mijn rokje. B-htje en daarna mijn nylons die aan een kanten jarretelgordeltje bevestigd waren en als laatste mijn broekje. Ik droeg wit ondergoed want dat vond JFK sexy en dus moest ik dat voortaan dragen van Henry, elke keer als ik naar JFK gezonden werd.

JFK stopte mijn vingers in mijn vagina, terwijl ik een been languit op het bed had gespreid, terwijl het andere been ervoor zorgde dat ik overeind bleef. Dan stopte ik mijn vingers in mijn mond en hij sprong op, kwam naar me toe, omhelsde me en zei: ”Jij bent een grote plaaggeest.” Ik lachte verleidelijk en begon zijn hemd los te knopen. Het voelde stijf aan alsof het te zwaar gesteven was, dan streelde ik zijn harige borst en zijn buik en vertelde hem dat zijn harige borst me opwond. Daarbij stopte ik weer een vinger in mijn mond als een verlegen schoolmeisje.

Hij zei: ”Ik wil daarnaartoe waar die vandaan komt.” Ik kan me zijn accent nog zo goed herinneren. Hij legde me achterover op bed nadat hij de lakens had teruggeslagen en begon mij te likken. Ik vertelde hem hoe heet ik daar van werd en kronkelde van wellust over het bed, terwijl ik kreunde. Hij zei dat ik hem duizelig maakte en kwam naar mijn mond en kuste me hartstochtelijk, bijna ruw. Dan kwam hij in me en bevredigde zichzelf. Meteen nadat hij klaargekomen was, trok hij zichzelf terug en verontschuldigde zich min of meer door te zeggen: ”Het spijt me, dat had best wat langer kunnen duren, maar ik moet weer terug.”

Hij kleedde zich aan en ging fluitend de deur uit. De chauffeur parkeerde de limo pal voor de deur. Hij stapte uit en opende de deur voor ons, we stapten in en vertrokken. De chauffeur zette hem af bij een andere limousine die geparkeerd stond bij een hele verzameling geheim agenten die zich allemaal afvroegen wáár in Hemelsnaam de President gebleven was. Hij sloot de deur achter zich en liep midden tussen de wachtende mannen zonder nog op of om te kijken. Deze agenten waren echt behoorlijk kwaad op hem. Ik zag dat hij met veel handbewegingen sprak om ze te kalmeren.

JFK ontsnapte heel vaak aan zijn Geheime Dienst-agenten. Ik hoorde een van hen eens zeggen: ”Ik snap niet hoe hij het elke keer weer flikt.” De chauffeur deed het raam weer omhoog, en bracht mij rechtstreeks terug naar het vliegveld. “Is er verder nog iets van uw dienst juffrouw?” Ik glimlachte en zei: ”Nee, dank u, ik heb alles wat ik nodig heb.” Ik ging naar de counter in de ontvangsthal en zei: ”Heeft u een gereserveerde ticket voor Sharon Weatherby?” Terwijl hij mij het ticket overhandigde zei de man: ”Uw uitgang is in die richting.”

Hoe Henry mij verder ontwikkelde.

Henry liet mij nadenken over de verschillende nummers van de uitgangen, als bij nummers op billiardballen. Ik hoefde slechts alle nummers te volgen en één nummer er tussen uit te pikken, namelijk het nummer dat op mijn ticket stond. Dat nummer moest ik blijven volgen totdat ik niet meer verder kon, dan rolt de billiardbal vanzelf in het zakje. Het kwam toch wel voor dat ik de weg kwijt raakte, maar er was altijd wel iemand die te hulp kwam. Het leek wel alsof er altijd iemand in de buurt was die over me waakte.

Eenmaal aan boord van het vliegtuig zocht ik mijn slaapplekje op en sliep de hele weg terug. Tijdens die slaap werd ik weer teruggebracht in mijn eigen wereld, zodat ik afgehaald kon worden door mijn moeder. Er was meestal eerst een taxi, en die chauffeur nam me dan mee een blokje om, en vertelde me dat mijn moeder elk moment hier kon zijn om mij op te halen. Naderhand weer teruggekomen op de plek van vertrek, stond dan mijn moeder op mij te wachten. De chauffeur reed pas weg als ik met mijn moeder in de auto wegreed. Iedereen waakte er steeds goed over dat ik op de juiste plaats werd afgeleverd en aan de juiste persoon.

Zou John Kennedy geweten hebben in welke dubbelrol Bob Hope zijn grappen en grollen maakte, dan had het huilen hem waarschijnlijk nader gestaan dan het lachen!

JFK was mijn eerste presidentiële opdracht.

Nadat ik al met Bob Hope had moeten seksen die al een eind in de vijftig was, was een jonge president helemaal zo slecht nog niet. Sharon was het type dat gecreëerd was om met JFK samen te zijn en vanwege de realiteit die speciaal voor haar gecreëerd was, had ze zelfs veel gemeen met hem. Zoals het feit dat we beiden Katholiek waren, en afkomstig van een rijke achtergrond. Bob organiseerde eens een uitstapje voor JFK naar Key Biscane om een tijdje met mij alleen te kunnen zijn. Bob nam me mee, om voor hem te zorgen, om hem gelukkig en tevreden te maken en aan zijn seksuele wensen te voldoen.

De agenten van de geheime dienst stonden buiten, terwijl JFK zich eerst ging scheren. Ik zat op de rand van de tafel en keek naar hem. Ik giechelde en omhelsde hem, terwijl hij voor de spiegel stond met een belachelijk klein wit handdoekje om zijn middel. Ik likte de scheercrème van zijn gezicht en hij legde mij vriendelijk uit dat je niet verondersteld wordt scheercrème op te eten. Ik dacht dat het slagroom was, wat ik vaker had gegeten tijdens porno-filmopnamen; dus onbewust had mijn programmering het overgenomen en was dit programma beginnen te werken. Daarin wist ik alleen maar: ”Lik het op, slik het door, ga door tot alles weg is, jammie, jammie, dat is lekker.”

Dit was een zogenaamd ‘bedrijfsongevalletje’, een verspreking, want ik werd niet verondersteld deze ervaringen buiten de filmlocaties ooit met iemand te bespreken. Misschien dat JFK geleerd had hoe om te gaan met rare situaties, omdat hij een zus had die naar het leek geestelijk gehandicapt was. Ze lieten haar niet veel buiten komen, en later was ik zelfs blij dat ze haar steeds buiten reünies hielden, want ik wist niet wat er met haar was en hoe daar mee om te gaan.
Om mijn strakke lijntje te bewaren werd mij niet langer toegestaan om veel suiker te eten of te snoepen.

Er was een periode geweest dat ik de hele dag door betrapt werd met mijn hand in de koektrommel en nu werd me geleerd dat ik er misselijk van zou worden, dat de zoetigheid niets met mij te maken wilde hebben en weg zou lopen als ik het wilde pakken. Zoetigheid kan veel harder rennen dan jij, dus staak je pogingen maar, je krijgt het toch nooit meer te pakken. Voor dat men met deze programmering begon had ik me ziek gegeten aan zoetigheid, dus dat was een hele omschakeling. Mijn moeder was vroeger ook altijd kwaad op mij omdat ik de hele dag snoepte en vrijwel geen gezonde maaltijd naar binnen kreeg. “Je eet nog minder dan een huismus,” zei ze vaak. Maar als ik probeerde te eten, voelde ik me daarna altijd meteen ziek.

Katholieke meisjes werden geacht zich netjes te gedragen en Jack had nooit klachten over mijn gedrag. Hij was ondeugend, hardhandig en hij kietelde me nogal vaak, niet zelden net zo lang, tot de tranen van het lachen over mijn wangen rolden. Dan legde hij mij op het bed, kuste mijn traantjes weg en begon met me te vrijen. Hij vond mijn korte haar zo leuk, hij zei dat het klasse had, en dan speelde hij ermee werkte hij mijn kapsel volledig door elkaar en dan liet ik het maar weer opnieuw doen. Toentertijd had ik nog geen idee hoe ik zelf mijn haar moest verzorgen. Dat hoefde ik ook nooit, ik had mijn privè-kapster, een vriendin van de familie kwam bij ons thuis om het te wassen, knippen, krullen of stylen.

Na het vrijen renden JFK en ik in onze blote kont rond, spelend als schoolkinderen, en als het later op de avond donker werd, liepen we het strand op met de agenten van de Geheime Dienst altijd enige passen achter ons. Tjonge, wat hadden die een uitzicht !! Ze zwaaiden soms naar me, als ik omkeek om te zien of ze er nog waren, terwijl ik me voorbereidde om JFK onder handen te gaan nemen.

De uiterst sluwe Henry Kissinger bleef altijd nét achter de
werkelijke wereldtop zijn eigen manipulerende spel spelen!

Henry als JFK-bediende.

Op zekere avond zette Henry me af bij het Witte Huis om JFK op zijn wenken te bedienen. Ik ging niet naar zijn slaapkamer, maar in plaats daarvan hadden we seks in een kamer naast de keuken met twee bedden erin. Ik droeg een kort wit topje en laag vallende witte heupjeans, waardoor mijn buiknavel bloot was en hij zei dat dat hem opwond. Hij knielde neer en likte mijn ‘blote plekje’ zoals hij het noemde. Zijn uitspraak klonk enigszins vreemd, grappig, vanwege zijn accent, maar zo totaal niet passend bij de man in zijn functie.

Ik was slank en gebruind en hij zei dat hij het erg mooi vond dat mijn buikje zo mooi plat was. Hij zei dat hij zo`n mooi plat buikje al lang niet meer gehad had en dat hij er opgewonden van raakte. Nadat we een vluggertje gemaakt hadden, moest ik me weer haasten om mijn kleren weer aan te krijgen en als de bliksem te maken dat ik weer weg kwam. Hij opende dan de deur en keek in de hal of de kust veilig was, en zei dan: ”Nu vlug!” Ik rende dan zo snel ik kon, de gang door, de deur uit, de trap af en regelrecht in de openslaande deur van de limousine waar Henry op me zat te wachten, terwijl hij rustig zijn sigaar rookte.

Hij maakte dan meestal een kwetsende, neerbuigende opmerking over JFK en zei dat ik mijn kleding beter moest fatsoeneren. Ik knoopte in de haast mijn bloesje wel eens scheef dicht, Henry fronste dan enigszins geërgerd zijn wenkbrauwen en instrueerde me de boel goed in orde te brengen. Ik deed vlug wat me gezegd werd. Ik kon het toch niet helpen dat JFK me zo gehaast had. Ik verdenk hem ervan dat hij van dat gedeelte net zo genieten kon als van de seks. Hij hield gewoon van de adrealineshock door zijn lichaam.

Het liep één keer écht bijna verkeerd af, toen Jackie op zoek was naar JFK en hem riep op de gang : ”Jack!? Jack..!?” Verbaasd opkijkend, greep hij mij vast, duwde me in een kast, trok de beddenlakens recht en antwoordde haar nog net voordat zij de deur opende. Ik kon het geluid van haar schoenen over horen gaan van het zachte tapijt op de houten vloer in de slaapkamer. Ik zat in de kast toen zij binnenkwam en vroeg: ”Jack, wat doe je hier?” Ik hoorde hem lachen en hij zei dat hij het tweede schoentje zocht van John John, hun zoontje.

Hij zei dat hij er eentje kwijt was. Jackie vroeg hem naar boven te komen en hij zei: ”Ik kom er zo aan, ik wil hier nog even rondkijken of ik zijn schoentje hier nog ergens kan vinden. Hij moet toch ergens zijn.” Deze vent kreeg het toch werkelijk voor elkaar om zijn vrouw uit de kamer te laten, mij uit de kast te halen en meteen weer met me te vrijen, terwijl we haar voetstappen nog hoorden wegsterven. Deze keer was hij nog passioneler dan ervoor. Hij leek te gedijen op adrealinestoten. Als ik wegging werd ik veelal door mannen van de Geheime Dienst begeleid tot een plaats uit het zicht waar een limo stond te wachten, behalve wanneer Henry buiten op me stond te wachten.

Henry had smaak. Er waren kleine blauwe vaasjes met bloemetjes achterin zijn glimmende zwarte auto. Er zat een klein lampje naast en je kon de bloemen zelfs in het donker zien. Als ik na een van deze ontmoetingen onzin uitkraamde of seksueel getinte opmerkingen maakte, gebaarde Henry met een ritssluitbeweging langs zijn mond dat ik stil moest zijn, en dan wist ik dat ik stil en gehoorzaam moest zijn. Ik kon niet ‘uit’ of ‘aan’ gezet worden, noch het volume hoog of laag; ik liep vrijwel automatisch als een Rolls Royce. Henry hield niet van herrie en kinderen, en om die reden had hij mij geleerd stil te zijn en welgemanierd. JFK was echter luidruchtig en erg speels en als ik daar net van terugkwam, was het soms wat lastig om over te schakelen, totdat Henry me weer onder controle had.

Het was de van oorsprong Italiaanse Frank Sinatra, hier op de foto met een groot deel van de vooraanstaande
Oostkust-maffiaclan, die er mede voor zorgde dat de maffia nog dichter in de nabijheid kwam van regeringskringen in Washington.

Waarom JFK en zijn broer Robbert vermoord werden.
JFK had banden met Frank Sinatra en zijn groep.

Ik werd ‘rond gedeeld’ onder al deze groeperingen vanwege Bob`s connecties en Henry`s invloed. De Kennedy`s hadden heel hechte banden met de Maffia, in het bijzonder Bobby, hoe verrassend dat ook moge zijn voor zo’n ‘familieman’ als die hij naar de buitenwereld projecteerde te zijn. JFK nam een meningsverschil tussen hem en de Maffia mee naar het Witte Huis en probeerde zijn politieke macht als President aan te wenden om zijn vijanden ten val te brengen.

Hij ging publiekelijk achter de hele Maffia aan, maar in feite ging het hem slechts om een bijzondere tak van de Maffia waar hij een appeltje mee te schillen had. Publiekelijk moest hij natuurlijk zeggen dat hij achter de hele Maffia aanzat en achter alle onderwereldfiguren, om hem wettelijk in staat te stellen te doen wat hij eigenlijk van plan was. Dat was niets anders dan de Maffia die de Kennedy Clan dwarszat onderuit te halen. Ik hoorde Joe Kennedy sr. schreeuwen tegen JFK tijdens een familie reunie, dat hij de Maffia met rust moest laten, omdat hij geen idee had met wie hij van doen had.

Niet lang daarna overleed Joe Kennedy sr. aan een beroerte of hersentumor, en Rose nam het Jack ernstig kwalijk, omdat zij van mening was dat hij dit veroorzaakt had. Joe Kennedy was erg gecharmeerd met het huwelijk van Jackie met Jack, want Jackie bracht een partijgeest van de Maffia met zich mee die Jack ten goede zou komen en daarmee de Kennedy dinastie. Dat is in ieder geval wat ik hem hoorde zeggen.

Joe Kennedy had veel op met connecties bij de Maffia, zoals zijn vriend J.P.Morgan, die een belangrijke Maffia maat was en tevens supporter. Ze ondersteunden in feite elkaar. Terwijl Joe Kennedy op z`n oude dag af begon te zwakken, begonnen de strakke teugels die zijn nauwe contacten met de Maffia onderhielden aan kracht in te boeten. Zijn zoons waren slordig en onverschillig, en namen de regels van de Maffia niet al te serieus. Het was zoals oom Frank ( Sinatra) zei:” Je haalt het niet in je hoofd om ooit tegen de Maffia in te gaan, want dan beland je in het mortuarium of nog erger, dan mag je gaan slapen bij de vissen.”

Vanaf mijn geboorte had Oom Charlie met zijn Maffia contacten in de wapenhandel, en met zijn drugsconnecties en munitiehandel over de hele wereld, mijn hele leven zwaar beïnvloed, bepaald en aangestuurd. Dit waren enkele hele zware jongens die door leden van De Raad als ‘gezocht’ geregistreerd stonden. Het was vroeger nog zo, dat de Maffia degenen waren die het grote geld binnenhaalden en de connecties hadden. Diverse onderwerelden steunden elkaar zoals bondgenoten dat bij vreemde landen doen. Zij waren de macht achter De Raad en aanvankelijk eigenlijk zelf juist degenen die De Raad zoveel macht verschaften omdat de Maffia als een kliek met en tegen elkaar werkten.

Joe Kennedy, de stamvader van de
Kennedy-dynastie.

De Maffia was in die beginjaren het orgaan dat zorgde voor de belangrijkste inkomsten, maar later werden ze door De Raad min of meer langzaamaan buiten spel gezet, omdat De Raad meer en meer over geavanceerde technologieën begon te beschikken en een uitgebreid netwerk van informanten die uiteindelijk over de Maffia heenwalste. De Maffia had daar geen antwoord op. De Raad wist de verschillende partijen van de Maffia voor hun eigen karretje te spannen om er zelf rijker en machtiger van te worden. Toen De Raad eenmaal over de macht beschikte om de grote sprong naar het grote geld te wagen, waren ze de Maffia vele malen te slim af door geavanceerd gebruik te maken van Mind Control technologie en kregen daarmee de Maffia onder controle.

Het was een wedstrijd tussen de sterkste en de slimste, en De Raad won. Schaakmat. Joe Kennedy, William Randolph Hearst, J.P. Morgan en anderen waren allen lid van een machtige ondergrondse groepering. Ze creëerden hun eigen inkomsten en hun eigen wetten en ze wisten precies waar ze zich aan te houden hadden om in leven te blijven en om de bal in eigen corner te houden. Maar de spelregels werden plotseling totaal veranderd door de onstuitbare macht die door De Raad handig werd bestuurd doordat ze het succes van de Maffia voor hun eigen gewin aanwendden. Mensen zoals Jack ( JFK) die niets voor deze nieuwe spelregels voelden en gingen dwarsliggen, werden opgeruimd. Meestal als ik naar JFK werd gestuurd in een opdracht, dan werd ik van tevoren helemaal volgestopt met informatie van de diverse Maffiabazen zoals Ome Frank (Sinatra)

JFK stuurt me naar de Maffia.

Ik kreeg instructies voor JFK zoals: ”Je doet wat diensten voor de Maffia, of al je kleine zoete geneugtes zullen droog komen te staan” JFK joeg me schrik aan door zijn lacherige reacties, want hij leek nooit een van die dreigementen serieus te nemen, en ik – wetende waar ze vandaan kwamen – voelde zelfs onbewust aan dat dat niet slim was. Ik had ‘oom Franki’ aan het werk gezien, en hij had vrienden, heel erg veel vrienden, die mensen vermoorden voor eigenlijk zo goed als niets. Ik was bang, heel erg bang, dat als JFK niet naar hem zou luisteren, dat ze dan ook hem zouden vermoorden.

Maar hij leek deze dreigementen of deze mensen nooit serieus te nemen, wanneer dan ook. Ik nam hen nog veel serieuzer nádat JFK was vermoord. Het was op slag duidelijk dat ze geen gevoel voor humor hadden en dat als de Maffia zei dat je iets moest doen of je zou vermoord worden, dan kon je dat beter maar doen, of je werd inderdaad vermoord. Ik hoorde oom Frank vaak praten over de rangen binnen de Maffia. Hij sprak eigenlijk altijd met Maffia leden in mijn bijzijn (ik hoor mezelf dit dus eigenlijk allemaal niet te herinneren!) Ik werd vaak gebruikt als tussenpersoon bij gevaarlijke contacten en voor zover het Frank en Dean Martin betrof, wist ik al veel te veel, en zou ik moeten ‘slapen met de vissen’.

Deze zangers waren min of meer de lijm tussen onder en bovenwereld.. Dean Martin, Sammy Davis jr en Frank Sinatra.

Henry wilde geen woord hierover horen, want hij kon zijn ‘dure persoonlijke computer’ niet missen, en dreigde met ernstige consequenties als ze mij wat aandeden. Henry had een nieuw soort machtsmiddel waar de Maffia aanvankelijk niets van snapte, totdat ze een paar keer goed de vingers gebrand hadden. Toen was de boodschap duidelijk. Maar er moest wel wat serieus werk verzet worden om deze macht te bewijzen, zoals ik tegen wil en dank hoorde: ”De moordaanslag van de President en zijn broer met die grote mond, die gewoon niet wil luisteren,” zodat de Maffia – of in ieder geval een sterke politieke afdeling ervan – zou zien waar de werkelijke nieuwe macht ligt. Zodat ze zouden weten dat ze ‘halt’ op de plaats moesten maken.

Toen waren de banken en de kranten al overgenomen en gereorganiseerd door De Raad en door hen die door De Raad op die nieuwe directieplaatsen waren geplaatst. Dat was tevens de tijd dat er nieuwe technologiën uit de hoge hoed getoverd werden zonder einde, iets waar de Maffia absoluut geen kaas van gegeten had. Het nam ze de wind uit de zeilen. Dit alles speelde zich af gedurende de 60-er en 70-er jaren, toen ik nog een teenager was en langzaamaan volwassen begon te worden. Ik luisterde naar, en sloeg alles op, wat mijn baas Henry Kissinger, mij instrueerde. Op zekere dag op kantoor zei Henry: ”Je zult hem ( JFK ) niet langer meer bedienen. De allermachtigsten hebben andere plannen met hem.”

Op dat moment wist ik dat hij de Dood bedoelde.

Henry zei: ”Dit zul je voor de rest van je leven blijven herinneren.” Later werd de dood van JFK nog vaak heel zwaar op me gebruikt als dreigement. Toen JFK werd vermoord zeiden mijn meesters tegen mij: ”Als wij de President van de Verenigde Staten uit kunnen schakelen, zonder dat er iemand een idee heeft, wie zou zo iemand als jij dan missen?” Ze zeiden dat ik gemist kon worden, dat ik gemakkelijk door iemand anders te vervangen was, en dat niemand me ooit zou missen als ik er niet meer was.

Om mij een duidelijk voorbeeld te geven vroeg de man in pak: ”Heeft je moeder op dit moment ook maar enig idee waar jij nu bent?”NEE! Dus wie zou jou missen? Niet eens je eigen moeder.” Om er voor te zorgen dat ik onder mind control bleef moest ik regelmatig op ‘herhaling’, en daar ging het misbruik, de rituele marteling en de traumatische gebeurtenissen onverminderd verder. Dan werden de meest gruwelijke horrorscènes er uitgepikt, en die werden dan door gebruikmaking van liedjes min of meer in mijn geheugen gestanst met de woorden: ”Als je probeert herinneringen hieraan naar je bewustzijn te halen, als je jezelf hiervan ook maar iets herinnert, zul je onmiddellijk terug zijn in deze situatie en opnieuw gefolterd worden.

Marilyn Monroe.

En om deze dreiging kracht bij te zetten begonnen ze weer van voren af aan met folteren om mij geprogrammeerd doodsbang te houden en onder hun controle. De meeste mensen zijn nu wel bekend met Marilyn Monroe`s connectie met de Kennedy`s. Wat niet iedereen weet is dat Marilyn net als ik een sekslavin was van de president. Zij was er al voor mijn tijd. Het verhaal ging dat Marilyn Monroe een van de eerste geprogrammeerde presidentiële modellen was, gecreëerd onder mind control om als seksslavin voor de president en in Hollywood dienst te doen.

Frank Sinatra en Marilyn Monroe, een paar dagen voor haar dood.

Terwijl ik niet de fysieke schoonheid bezat die Marilyn Monroe had, had ik wel de hersen archieven en alle verdere noodzakelijke connecties om de belangen van mijn bazen te behartigen. Voor mijn opdrachten vertrok ik, als ik niet vanaf het LAX vliegveld opsteeg, vanaf het Van Nuys vliegveld, het John Wayne vliegveld of vanaf lokale helikopterterminals die op diverse daken van hoge gebouwen in Los Angeles waren gestationeerd. Mijn moeder bracht me weg, en haalde

Frank Sinatra en Marilyn Monroe, een paar dagen voor haar dood.

me ook weer op en bracht me weer tot leven als ik na een opdracht totaal in de war was, en zowel mentaal als emotioneel weer op krachten moest komen.

Ze probeerden mij iets te laten eten, als ik dat niet kon, of ze stopte me in bed. Ik zat er gewoonlijk zo ontzettend doorheen van voedselonthouding, slaaponthouding en elektroshocks, die me allemaal waren toegediend en ontzegd voor ‘landsbelang en nationale veiligheid’ om herinneringen aan gebeurtenissen veilig ver weg te houden van mijn bewustzijn, dat het me vaak aan de normale zin om in bad te gaan, te eten, of zelfs te slapen ontbrak. Dan nam mijn moeder de leiding van me over en ik was altijd blij weer thuis in mijn eigen schone bed te liggen.

In mijn poging een gevoel van veiligheid in te bouwen, sliep ik altijd met mijn rug naar de muur, dat gaf me een veilig gevoel. Dat wil zeggen, totdat mijn vader ’s nachts mijn kamer binnenkwam en de hele nachtmerrie weer opnieuw begon. Er was NIETS dat ik liever wilde voor mij dan dat deze nachtmerrie over zou zijn, dat mijn moeder of iemand mij kon beschermen tegen deze gruwelijke ervaringen, maar noch mijn moeder, noch iemand anders slaagde daar ooit in.

Ik zal alles wat binnen mijn macht ligt doen om deze gruwelijkheden tot stoppen te brengen, zodat mijn dochter, mijn zonen en andere kinderen die in de toekomst nog geboren worden binnen onze familie dit niet langer hoeven mee te maken. Ik weet zeker dat zelfs de Maffia met hun uitgesproken onvoorwaardelijke toewijding ten aanzien van hun eigen familie dit zal begrijpen en mij zal vergeven. Aan Dr. Kissinger, Bob Hope, UCLA, CIA, NASA, en het Amerikaanse Ministerie van Defensie, die ook deelnamen in de high tech programmering van mij familie, vraag ik: ”Keur mijn aanvraag goed om mijn familie te laten gaan, laat ze vrij. Ik bid tot God, dat hij jullie de gevolgen van jullie daden duidelijk maakt.”

De alleszeggende knipoog van volksvertegenwoordiger Albert Thomas naar de nieuw president Lindon Johnson, vlak na de beëdiging in het vliegtuig, ná de moord op Kennedy, spreekt boekdelen: ‘We did it!’ De staatsgreep is gelukt! De VS zouden nooit meer zijn wat ze waren. Weduwe Jacky Kennedy, op de voorgrond, weet dat het spel is gespeeld. Deze knipoog spreekt boekdelen. Het koningsdrama is voltooid

Lyndon B. Johnson, van vice-president naar president.

Lyndon B. Johnson was een lange stevige man. Hij had een zakhorloge aan een ketting, dat hij ergens hoog in z`n vest- of jaszak had zitten, niet in de broekzak. Hij had een leesbril. Ik kan me hem nog herinneren zittend achter zijn bureau en lezend tot diep in de nacht. De rest van de kamer was donker met uitzondering van de leeslamp waarbij hij zat te lezen. Hij droeg altijd een hoed, zelfs binnen.

Hij had ‘iets’ met die hoed. Hij legde mij uit dat zijn hoed een Statson was, en dat dat, waar hij vandaan kwam, het neusje van de zalm was. “Zoiets als een Cadillac” legde hij mij uit. Zijn kleren roken naar Eau de Cologne, zijn pakken waren veelal grijs of bruin en hij droeg graag laarzen. Hij droeg grote witte zakkerige boxershorts en die zagen er nooit fris uit, wat je van een persoon in zijn positie toch eigenlijk wel zou mogen verwachten.

Hij droeg een brug met een paar valse tanden in zijn mond, rookte meestal sigaren en heel af en toe een pijp. Bij deze gelegenheid, lag ik al in bed in de verduisterde hotelkamer terwijl hij aan een bureau zijn krant ten einde zat te lezen. Toen maakte hij het licht uit en kwam naar het bed, waar ik in een dikke pyama gerold lag, omdat het koud was in de kamer. Alles wat Lyndon aanhad waren zijn bruine sokken en zijn boxershort.

Hij had zijn kleren op tafel en op een stoel gelegd, en terwijl hij naar het bed toeliep haalde hij zijn penis door de gulp in zijn boxershort naar buiten, trok mijn hoofd naar zich toe en commandeerde:”Zuigen!,” terwijl hij me aan mijn haar trok om me nog dichterbij te brengen. Hij stond daar hijgend van plezier en hij klaagde dat hij te ver voorover moest buigen, dus kwam ik overeind en ging voor hem zitten op mijn knieën en liet hem klaarkomen. Hij kwam in mijn mond en genoot ervan mij alles te zien doorslikken.

Daarna pakte hij mij tegen zich aan als een teddybeertje en hij genoot ervan als ik zijn rug streelde. Eens moest ik het bed uit om voor hem een sigaar aan te steken, maar aangezien ik nog maar een kind was, kon ik daar helemaal niets van. Ik hoestte de longen uit mijn lichaam en stikte bijna, maar ik bracht hem zijn sigaar, brandend en wel. Ik gaf hem de sigaar en hij zei: ”Dank je kleine lady,” dat was hoe hij me meestal noemde. Hij wilde nog niet gaan slapen en vroeg me de tv aan te zetten om nog wat tv te kijken. Hij trok nooit zijn sokken uit, ook in bed niet.

JFK en ‘zijn’ vice-president Lyndon B. Johnson.


Op een keer dat ik bij LBJ was vroeg hij me dingen over school, en het leek me dat hij genoot als ik daarover vertelde. Lyndon hield van jonge meisjes. Ik was vrij vaak bij hem. Er was een keer dat mijn vader me meenam naar Texas, op de terugweg van Iowa. Bij die gelegenheid liet LBJ zijn Cadillac met open dak zien. Hij had die geparkeerd staan in een schuur een stuk achter het huis, om hem vrij van stof te houden. Want zo schold hij: ”Hier op die ranch wordt verdomme altijd alles smerig.”

 

Hij had iets als cowboy lookkleding aan en zei dat echtgenote ‘Lady B’ weg was naar een of andere conventie en nam me mee voor een ‘ritje’. Hij dronk bier onder het rijden en terwijl hij reed moest ik hem pijpen en hij zei nog: ”Denk eraan dat je geen druppel op de bekleding morst.” Zoal mij geleerd was, lachte ik en zei: ”Dat weet ik toch? Ik ben een expert hierin, weet je nog wel?” “Ik moet je nageven dat je niet op je mondje gevallen bent,” zei hij daarop. LBJ rook niet prettig, hij had altijd een zware mannengeur. Hij zwaaide zijn arm over de rugleuning van de stoel en we reden precies net zo lang rond als dat er nodig was om hem aan zijn gerief te helpen.

Dan reden we terug, en onderweg moest ik onderin de auto bukken zodat niemand me zien kon. Ik kwam niet eens binnen op de ranch, voor de deur zwaaide hij de deur open en zei: ”Zo, verder gaan we niet,” en terwijl ik uit de auto kroop en de deur achter me dicht gooide, zei hij nog: ”Je had ook even kunnen wachten op mijn hulp.” Ik lachte maar en zei, dat ik dat zelf heel goed kon. Een man in een net pak dook dan meestal uit het niets op en escorteerde me naar een klaarstaande auto die me weer weg voerde van de ranch.

Ik was weer bij LBJ, de nieuwe president en die avond droeg ik zwarte kanten onderkleding. B-h, slip, jarretelgordeltje en bijpassende zwarte nylons met rode schoenen met hoge hakken en LBJ zei: ”Er komt rook uit mijn oren, en het is beslist niet van mijn sigaar, dat komt allemaal door jou.” Ik moest voor hem ronddraaien en blijven ronddraaien terwijl hij naar me keek. “Sjonge, jonge,jonge,” zei hij, terwijl hij zijn lippen likte en terwijl hij zijn hand als een trechter aan zijn mond zette zei hij:” Mijn God, wat hebben we hier dan toch?”

De zware lucht van zijn eau de cologne vermengd met de van sigarenrook doordrenkte kleding volgde hem overal terwijl hij mij naderde, en me zei mezelf voorover te buigen over het bed. Hij stak zijn penis in mijn anus en daarna in mijn vagina, maar daar tussen in moest ik hem pijpen “Om de boel schoon te likken” legde hij uit. Het was walgelijk en vernederend, zelfs onder mind control. Daarna hadden we seks en hij hield ervan als ik geluidjes erbij maakte alsof ik genoot. Hij had zo,n koeiendrijver (soort taser) bij het bed liggen, maar gebruikte die gelukkig niet zo vaak.

Als hij op de knop drukte kwamen er van die geel-blauwe vonkjes vanaf, die kleine brandvlekjes achterlieten. Hij zei dat hij dat ding bij mij niet nodig had, omdat ik zo ‘goed’ was. Hij vroeg mij of ik het graag deed, dat wat ik deed. En ik haalde maar een beetje onnozel mijn schouders op en zei schaapachtig: ”Ja”, want onder mind control dacht ik niet echt na, dus mijn hersenen konden ook niet echt reageren op een gevoelsvraag. Hij zei dat hij gek was “Op de jonkies,” en noemde me mooie kleine Lady. Hij hield van tongzoenen, maar hij had een nare vieze smaak in zijn mond, hij smaakte altijd naar sigaren.

Eau de Cologne en haarcrème.

Zijn geslachtsdelen stonken ook, maar daar was weer de bekende eau de cologne om de stank te camoufleren. Hij leek vanuit mijn visie nogal behoorlijk dik, maar dat werd enigszins gecompenseerd door dat hij nogal lang en breed was. Hij was niet echt behaard en de haren op zijn hoofd waren al aardig aan het uitdunnen. Hij gebruikte een of andere crème op z’n haren (of beter; wat er nog van over was) als hij het kamde. Misschien had hij wel een complex met betrekking tot zijn sluimerende kaalheid, en was dat de reden dat hij zijn hoed nooit afzette, zelfs in bed niet.

Ik bleef gewoonlijk de hele nacht bij hem slapen, omdat hij dat wilde. Hij sliep echt dicht tegen me aan en hield zich aan me vast. Ik bleef gewoonlijk de hele nacht en werd s`morgens dan weer naar huis gebracht. Toen ik al in het vierde jaar zat van de middelbare school, bracht ik steeds vaker de nacht bij hem door, zelfs soms op doordeweekse schooldagen. Ik ging toch al niet eerder dan 11.30 uur naar school en dus was er schijnbaar niemand die in de gaten had, dat ik de hele nacht weg was geweest. Soms miste ik wel een hele schooldag, maar vreemd genoeg, zei niemand op school daar ooit iets over.

Een nieuwe traumatische ervaring werd aan de lange lijst toegevoegd, toen ik op zekere dag gedwongen werd toe te kijken terwijl, onze schooldirecteur door enkele van de mannen in pak, ongelooflijk werd afgetuigd. Ik werd naar het Witte Huis gebracht om bij LBJ te zijn. Op zekere nacht vertelde hij mij over een zekere Agnes, een jeugdliefde waar hij blijkbaar nog steeds, en ook meer van hield, dan van zijn eigen vrouw. Hij zei dat hij Agnes nooit uit zijn gedachten had kunnen zetten. Hij kon haar maar niet vergeten.

Lyndon B. Johnson, Lady B en hun dochters.

Zijn vrouw, die hij kortweg Lady B noemde, hetgeen stond voor Lady Bird, paste volgens hem beter in zijn toekomstplannen en die verkering was ook beter gelukt als met Agnes, maar hij was simpelweg nog steeds verliefd op Agnes. Hij keek altijd wat wazig en afwezig in de verte als hij over haar sprak. Hij zei dat zijn vrouw al vroeg geen zin meer had in seks, en dat hij het daarom ergens anders vandaan haalde. Hij vertelde mij zoveel over zijn persoonlijke leven, dat hij waarschijnlijk nooit echt stil stond bij mijn werkelijke leeftijd. Veel van wat hij mij vertelde begreep ik niet eens.

Ik luisterde, en dat was blijkbaar genoeg, want op zekere dag complimenteerde hij me zelfs door te zeggen: ”Jij kunt goed luisteren Jonge dame.” LBJ vond het ook fijn als ik bij hem op schoot ging zitten terwijl hij tv keek, dan bedekte hij mij meestal met een deken. Hij zei dat dat het allemaal net iets spannender maakte en deed net of er meer mensen in de kamer waren en dat die door de deken niet konden zien wat we deden en dan vroeg hij of ik dat fijn vond. Ik glimlachte dan en was geprogrammeerd om dingen te zeggen als: ”Natuurlijk, ga door, je bent zo groot geschapen” en hij genoot van elk woord.

Hij had het liefste seks met mij als ik menstrueerde, daar werd hij supergeil van. Hij hield ervan allerlei perverse dingen met me te doen, enkele daarvan wil ik hier niet eens herhalen. Hij stelde ook voor dat ik moest doen wat ik gewoonlijk voor de camera`s deed tijdens opnames van pornografische films en dat ik de leiding moest nemen bij het hebben van seks. “Jij hebt de teugels, jij bent de hoer, jongedame,” zei hij dan terwijl hij met een hand aan zijn hoed salueerde. Die hoed was wel erg belangrijk voor hem.

Hij vertelde me allerhande dingen over zijn periode als president en hij gaf er de voorkeur aan dat ik hem “Pres” noemde, de afkorting voor ‘president’, want hij voelde schijnbaar iets van ontrouw jegens zijn eigen vrouw als ik hem met Lyndon aansprak. En natuurlijk deed ik zoals me opgedragen werd. Hij droeg soms van die domme rubber dingen om zijn benen om zijn sokken op te houden, net als Bob Hope deed. Dan zag hij er ronduit belachelijk uit, met die sokophouders, in zijn gore boxershort met zijn hoed op, terwijl hij daar zat en zijn sigaar rookte. Het moet hem werkelijk helemaal niets hebben kunnen schelen hoe hij er uit zag of hoe hij rook.

Lyndon Johnson’s favoriete meisje.

De kamer werd altijd behoorlijk donker gehouden. Hij zei dat hij daarvan hield, maar mijn ogen wenden snel aan het donker en ik kon toch wel zien hoe belachelijk hij er uit zag. Het teenage type waarop ik geprogrammeerd was, om voor hem te zijn, gedroeg zich zoals het programma dicteerde, maar mijn ogen zagen gewoon een vieze oude man. Ik deed dingen waar hij om moest lachen. Eigenlijk onnozele dingen, maar hij scheen ze leuk te vinden. Zoals wanneer ik mijn haar tussen mijn neus en bovenlip knelde om een snor te maken. Dat soort flauwekul maakte hem aan het lachen. Hij wilde zichzelf ervan overtuigen of dat wat hij gehoord had over mij echt waar was.

Hij wilde mij met zijn sigaar branden en zien hoe ik reageerde. Ik kleedde mezelf uit ging met gespreide benen voor hem zitten en zei: ”Ga je gang,” en toen stak hij zijn sigaar met brandende vuurkegel in mijn vagina. De pijn werd niet geregistreerd. “Het deed niet eens pijn” zei ik tegen hem en daar werd hij geil van. “Jongedame hier krijg ik zo’n ontzettend harde lul van” en dan vertelde hij mij dat er hele rijen hunkerende vrouwen waren, die allemaal naar zijn harde lul smachtten, maar dat hij vanavond voor mij was.

Hij hield van muziek, hamburgers en hotdogs. En verder van dashonden. Ik voelde me vaak als een hond bij hem, omdat hij me voortdurend op mijn hoofd klopte. Ik maakte er eens een grapje over en begon te blaffen toen hij me op mijn hoofd klopte. Hij moest zo hard lachen dat ik dacht dat hij zich erin verslikken zou. Net als bij Nixon en Reagan was het niet moeilijk om deze man te amuseren. Deze mannen lachten om alles. Ik heb geen idee of ook maar een van hen eigenlijk wist dat mijn grappen stuk voor stuk in geprogrammeerd waren.

De mannen in de nette pakken brachten mij gewoonlijk naar het hotel. Zij brachten mij naar de hotelkamer om daar op hen te wachten. Ik denk dat deze nette pakken de Maffia waren, maar dat het agenten van de Geheime Dienst waren, die buiten de wacht hielden als de “Pres” eenmaal gearriveerd was. Eenmaal alleen op de hotelkamer was ik geprogrammeerd om te vragen: ”Hé Pres, heb je een lekkere harde lul voor mijn kleine kutje?” Dat wond hem ontzettend op en dan begon hij me te likken en te kussen waar hij me maar raken kon. Oh ja, dat was echt grof, maar het was het startsignaal dat hem elke keer opnieuw weer over de streep trok.

Hij hield ervan als ik mijn gewone schoolkleding droeg, dus deed ik dat. Ik was ergens uit de buurt van Woodland Hills hierheen gebracht met een helikopter. Ik vloog ook vrijwel nooit met grote lijnvliegtuigen als ik naar LBJ moest, ik heb geen idee waarom, maar meestal waren het kleine privé-toestellen. Dan sliep ik de hele nacht bij hem en werd de volgende ochtend teruggevlogen naar Californië. Het kwam wel voor, dat ik door de mannen in de nette pakken in de buurt van mijn school werd afgezet. Ik had de schoolkleren nog aan van de voorafgaande avond en ik liep zo de school binnen, niemand die iets ongewoons aan me merken kon of zien.

Op zekere dag dat ik naar LBJ moest, droeg ik mijn St Christoffel medaille om mijn nek die ik van Craig gekregen had om onze verkering te bezegelen. De mannen in de nette pakken zouden deze normaal gesproken altijd verwijderen voor een opdracht, maar om de een of andere reden misten ze het die dag, dus droeg ik het nog toen ik bij LBJ kwam. Hij zag het en vroeg wat het was. Niet geprogrammeerd om te liegen en zelf niet in staat na te denken, vertelde ik hem dat ik het van mijn vriendje gekregen had. Hij was terstond helemaal depri.

Als automatisch teruggeschakeld in mijn modus , klom ik op zijn schoot en zei hem dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, dat mijn vriend niet bij hem in de schaduw kon staan, dat men mij dwong voor het oog van de wereld een vriendje te hebben en dat ik veel liever bij LBJ was dan bij mijn schoolvriendje. Hij glimlachte, trok zijn hoed voor zijn gezicht en bestelde “een pijpbeurt al la carte”. Hij zei dat de meeste vrouwen er niet van hielden om net zoals ik alles (maar) te slikken. LBJ was er van overtuigd dat Texanen het meest machtige type mannen waren.

Ik werd naar Texas gebracht om door de Pres. seksueel te worden gebruikt in een hut op een ranch in de middle of nowhere. Er stonden hekken en paarden en een houten schuurachtig type huis, maar er waren nauwelijks bomen of struiken zoals in Californië. De hut was helemaal hout van binnen en hij had een lamp die gemaakt was van een drankfles. Op een tafel stond een foto van Lady B die ergens op de ranch gemaakt was. We hadden daar soms seks, want dit was een plek zei hij, waar we ongestoord en ongezien onze gang konden gaan.

De geheime dienst had het daar gemakkelijk, het terrein was overzichtelijk en niemand had daar iets te zoeken als ze geen afspraak hadden met LBJ. Ondanks de veiligheid daar, en de veiligheidsdienst, droeg LBJ vaak een klein pistool in een holster, dat met een touw aan zijn been zat bevestigd vlak boven zijn laars. Hij zei dat hij zich prettiger voelde met een wapen op zak. Hij nam me mee naar de slaapkamer die hij ook met zijn vrouw deelde, en zei: ”Neem maar van mij aan, dat als ik Lady B hier neuk, dat ik dan alleen maar aan jou denk.”

Johnson maakte graag gebruik van witte limo’s die hem blijkbaar een vals gevoel van schoonheid gaven. Hij had graag orale seks als we achterin zaten en werden rondgereden. De geheime dienst moest altijd voorin bij de chauffeur, want hij wenste natuurlijk niet gestoord te worden, wanneer hij met zijn kleine lady “even gezellig ging klessebessen,” wat altijd op seks uitdraaide. Vaak gebeurde dat terwijl hij onderweg was ergens naartoe of op de terugweg van een bespreking. Als hij op de plaats van bestemming aankwam, stapte hij alleen uit, liet mij helemaal achterin zitten om ergens anders af gezet te worden, of ik moest gewoon blijven wachten voor nog een keertje seks wanneer hij terugkwam.

Hij had er geen problemen mee zich driemaal daags oraal te laten bevredigen. Hij keek dan wel vaak op z`n zakhorloge om te zien hoeveel tijd we hadden. Meestal was dat niet zo heel lang, dus kwam het vaak op haastwerk neer. Eens wilde hij dat ik samen met hem een line-dance deed, op de cowboy- manier, maar ik kon er niet zo veel van. Hij zei toen: ”Maak je daar maar geen zorgen om, jij weet wat belangrijk is en daar ben je goed in, en dat is wat telt.”

Op zekere dag haalde hij ergens uit een bloemstuk op tafel een iris, en gaf die aan mij, en deed een soort hoffelijkheidsdansje voor me, dat zo helemáál niet bij zijn karakter paste. Toen deze ‘Pres’ z`n diensttijd erop zat, werd ik met nog steeds meer archief opslag volgestopt tijdens Mind Control-sessies. Hiervoor werd ik meegenomen naar Washington DC om door een vrouw volgestopt te worden met top geheim materiaal en geclassificeerde data. LBJ had me verteld dat het Witte Huis een erg eenzame plek was om te wonen en dat hij daar niet gelukkig was. Hij voelde zich nog het meeste thuis in Texas op zijn ranch.

Het was gedurende zijn ambtsperiode wel voorgekomen dat hij daar ook vergaderingen hield en dan kwamen er allerlei politiek belangrijke figuren naar de ranch. Dat waren drukke dagen voor mij, want ik moest vrijwel iedereen daar oraal aan zijn gerief laten komen. Over het algemeen was ik er voor één nacht per keer, en werd dan de volgende dag per limo naar het vliegveld gereden en terug naar huis gevlogen. Voordat ik op het vliegtuig gezet werd, namen de mannen in de nette pakken me altijd mee naar McDonald’s voor een colaatje en een portie frietjes.

Het symbool van de Mind control-‘ingewijden’,
om hun slaven te belonen.

Dit was een onderdeel van mijn programmering om mij te doen geloven dat ik bij McDonalds zat in Californië, zodat ik me niet meer zou herinneren waar ik in werkelijkheid was. De frietjes en het colaatje waren altijd een echte traktatie, want tijdens uitzending op een opdracht mocht ik nooit iets eten. Mij werd voedsel onthouden vóór en tijdens mijn missies. Dan werd ik op het vliegtuig gezet met de mededeling: ”Je mag de hele weg naar huis slapen.” Doordat we zo sterk onder mind control waren, merkte mijn moeder nooit dat ik weg was, en ik wist niet dat ik weg geweest was, niet eerder als in 1991….! Meer dan vijfentwintig jaar later..!! En ook LBJ is een stuk werkelijkheid uit mijn leven.

In mijn jonge tienerjaren werd ik door de nette pakken o.a. naar een ziekenhuis gebracht in Bethesda-Maryland. De pakken haalden me op van het vliegveld, brachten me daar en wachtten netjes terwijl een verpleegster me uit de auto hielp en mee nam naar de Eerste Hulp. Ik liep krom van de pijn en kon amper op m`n benen staan want een van de pakken had me zojuist een enorme stomp in mijn maag gegeven. De pakken vertelden de oude grijze verpleegster dat ik een accute blindedarmaanval had en dat ik onmiddellijk geopereerd moest worden. Ik droeg op dat moment een blonde pruik, ik had geen idee waar dat voor was.

Ik droeg een spijkerbroek, gymschoenen en een T- shirt. Ik kreeg bijna geen lucht en ik was doodsbang, en wist niet wat te doen. De verpleegster nam me mee naar binnen en omzeilde wonderlijk genoeg en heel vakkundig de benodigde papierwinkel, maar bracht me meteen bij twee mannen in witte jassen die mij van haar overnamen. Ze legden me meteen op een operatietafel en plaatsten een masker over mijn gezicht. Ik voelde een naald in mijn arm, dat was niets nieuws, want ik was gewend gestoken te worden met naalden, maar deze deed pijn, en dat was nieuw.

Ze zeiden dat ze niet waren wat ze leken te zijn en brachten me onder narcose, maar delen van mij keken van binnenuit toe en wisten precies wat er gebeurde. Er was de grote angst dat ze me werkelijk open zouden snijden, en mijn blinde darm eruit zouden halen, terwijl daar niet mis mee was. Maar in plaats daarvan werden er electroden op mijn voorhoofd aangesloten, op mijn slapen en achterhoofd, en koptelefoons over mijn oren, die het ene geluid leverde aan de ene kant, en een geheel ander geluid aan de andere kant.

Toen varieerden ze het volume in geluidssterkte tot plotseling op een niveau dat het pijn aan mijn oren deed. Ik had het gevoel gek te zullen worden. Ze bleven steeds electro shocks naar mijn hoofd sturen en daarna stopten ze iets in mijn vagina en werden ook daar elektroshocks doorheen gestuurd. Dan weer door mijn hoofd en weer terug enz. Deze behandeling ging door voor een periode waar geen einde aan leek te komen. Ik rook alcohol en kon voelen dat men met iets kouds als misschien een schaar mijn neus binnen ging. Ik voelde een raar gevoel, alsof het kriebelde of jeukte, toen hoorde ik een van de doktoren zeggen: ”Het zit op z`n plaats.”

De drogering die men mij toediende werkte geestverruimend, met allerlei lichteffecten en kleuren die door mijn hoofd gingen, die een heel onwerkelijk beeld vormden. Ik weet niet hoe lang ik daar lag. Er werd om een verpleegster gevraagd die me mee mocht nemen, ze bracht me terug en mij werd verteld dat ik iets slechts gegeten had maar dat ik verder okay was en terug naar de auto mocht die buiten stond te wachten, maar ik werd door de pakken opgevangen en meegenomen naar een andere ruimte, waar het donker was en waar ik een tijdje alleen gelaten werd.

MK-Ultra mindcontrole, gaat over de strijd om het bezit van de (jouw) geest van mensen totaal te bezitten en onder controle te krijgen, zodat het complete gecontroleerde zielloze slaven worden die alles uitvoeren wat hun door hun meesters opgedragen wordt! 

Koptelefoons, elektroshocks.

Toen werd ik weer aan andere apparaten gekoppeld die zij bedienden en waarmee ik weer electroshocks kreeg en geluiden via een koptelefoon waar ik niets van maken kon. Het waren gesproken teksten, maar zo snel afgespeeld dat ik er niets van verstaan kon. Ik werd bijna gek van mijn verwoede poging toch te proberen te begrijpen wat er gezegd werd. Op zeker moment koppelden ze mij weer af en zeiden dat het tijd was om naar huis te gaan. Ik werd in een militaire helikopter geholpen met twee propellers; een voor, en een achter. Deze bracht me naar een vliegtuig waar geen stoelen in stonden zoals in een lijnvliegtuig.

Er waren alleen maar een paar zitplaatsen voor de piloten, en er was veel apparatuur aan boord dat met veel spanbanden vastgesjord was. Ik lag de hele vlucht languit op de bodem van het toestel. Mijn moeder haalde mij op van het vliegveld en ik sliep de hele weg naar huis op de achterbank van onze Cadillac. Ik kon nauwelijks bewegen, en thuisgekomen hielp ze me in bed. Ik sliep “mijn roes”uit in een soort van aangeschoten, verdoofde slaap. Mama dacht dat ik weer de griep had.

Programmering
Er waren vele keren dat ik ergens naartoe genomen werd voor programmering. Ze hadden allerhande sluwe listen om me naar de programmeerplekken te krijgen. Ze lieten me zelfs mijn auto aan de kant zetten bij een zogenaamde routinecontrole van de politie, toen ik eenmaal zelf mocht rijden. Ik kan me nog herinneren dat een oudere man mij sommeerde om uit de auto te stappen, terwijl een andere man de kap van mijn open sportwagen dichtmaakte en mijn auto afsloot voordat ze me in een ambulance weg brachten naar het Westlake Ziekenhuis.

Daar vandaan werd ik dan gevlogen naar waar ze me hebben wilden. Ik kan me ook nog een incident herinneren waarbij ik op een operatietafel lag en ik een hele kamer vol vrouwen zag, liggend op bedden met witte lakens over zich heen, die allemaal via één enkele centrale kabel aan elkaar verbonden waren. Rondom de kamer waren overal spiegels en het was pas later tijdens mijn deprogrammeringsproces dat ik begreep dat al die andere vrouwen delen van mezelf waren; ze zagen er allemaal uit als ik, maar hadden andere levens en andere banen. Dat was wat mijn programmeurs mij verteld hadden om mijn verschillende persoonlijkheden te ontwikkelen en versterken.

Soms zaten er groepjes van doktoren of wetenschappers toe te kijken vanaf een soort ronde tribune. In deze opstelling deden de doktoren presentaties en gaven demonstraties van hun bevindingen om hun onderzoek diepgang te geven en zo meer toestemming en geld te verwerven voor verder onderzoek of aanvullende testen. Zoals ik daar lag, werden soms mijn ogen met tape vastgeplakt zodat ik ze niet kon sluiten tegen het felle licht waar ze proeven mee deden.

Ze verblindden me met een fel licht gedurende langere tijd, bijvoorbeeld wit licht, en voegden er dan een andere kleur aan toe zoals rood of groen. Het was erg pijnlijk, dus ontsnapte ik aan de foltering zoals ik van mijn geboorte af aan geleerd had te doen, door mijn lichaam los te maken van mijn geest, zodat ik de pijn niet voelde. Vaak werden er aan de felle lichten nog electroshocks toegevoegd en muziek of gesproken teksten. Dan, te pas en te onpas werd me een foto van Craig voor mijn ogen in een fotolijst geplaatst en vervolgens werd ik heel snel in de rondte gedraaid totdat ik compleet duizelig was.

Dan kwam ik tot stilstand op de plek waar de foto van Craig was en dat moest de illusie versterken dat ik bij hem veilig was. Mij werd verteld dat Craig mijn levenslijn was, en dat het verbreken van ons contact de dood ten gevolge zou hebben. Later in mijn leven deden ze dit soort programmering met de foto’s van mijn kinderen.


Neuro-psychiatrisch Instituut UCLA, 1967

Het was in de zomer, gedurende mijn 16de levensjaar, dat mijn vader door onze familiedokter, dokter Stoddard werd verwezen naar het UCLA neuro-psychiatrisch instituut voor een hersenoperatie. Dr. Robert Rand was de specialist die de operatie uit zou voeren. Mijn vader heeft nooit een schijn van kans gehad. De pakken kwamen op cruciale momenten langs om ons te controleren. Ze waren er altijd en hielden alles in de gaten. Ze gaven mijn vader injecties in zijn dijen en ondervroegen hem dan lang en hardhandig, waarbij ze steeds dezelfde vragen herhaalden en steeds herhaalden wat hij met mij moest doen.

Heel erg enge dingen hebben zich daar afgespeeld om mij onder controle te houden. Ik kan me niet eens proberen voor te stellen wat ze met mijn vaders hersenen gedaan hebben. De dag voor zijn geplande ingreep, kwam er een verpleger in zijn kamer terwijl de hele familie nog even daar was voordat de operatie zou plaatsvinden. Hij had een houten kistje in zijn hand en liet zien dat daarin een grote pluk haar van mijn vader zat, die ze weggeschoren hadden voor de operatie.

Hij legde aan iedereen heel duidelijk uit dat deze pluk haar bewaard werd, voor het geval mijn vader de operatie niet zou overleven, dan werd deze pluk haar weer terug over de wond geplakt, zodat hij er netjes bij zou liggen in de kist. Deze insinuaties, gekoppeld aan ritueel misbruik dat ik in het verleden had ondergaan, waren genoeg om mij nog verder te verwarren. Maar er waren nog meer huiveringwekkende gebeurtenissen gepland om mij onder controle te houden, en zelfs nog méér controle te krijgen.

Mijn moeder en ik werd gezegd te wachten in de ziekenhuisgang, totdat ze ons zouden komen zeggen als de operatie achter de rug was. Er werd een codenaam voor mij afgeroepen via de luidsprekerinstallatie en reagerend op de code, stond ik op en liep naar de operatiekamer waar mijn vader lag. Een dokter in een witte jas ving me op bij de deur en liet me binnen. Hij zei dat ik moest toekijken. Toen ik binnen kwam zag ik mijn vader met zijn hoofd opengesneden, met slangetjes die overal naar toe leken te gaan. Ze zaten in zijn hoofd, in zijn neus, in zijn arm en de doktoren zeiden dat mijn vader verder geen zeggenschap meer over mij had.

Volledige controle.

Nu was hij volledig onder hun controle en vanaf nu zouden zij volledige controle over mij hebben. Toen werd ik in een bed naast het zijne vastgebonden en er werd me een of ander gas toegediend via een masker dat over mijn neus en mond werd gehouden. Ze zeiden dat ik mijn hoofd zo moest draaien dat ik alles goed zou kunnen zien wat ze hem die dag aandeden; ze namen me die dag mijn eigen vader af en ze zeiden dat van die dag af aan zij degenen waren die beslisten wat er met mij en al mijn voorvaderen gebeurde.

Ik had geen idee wat men daarmee bedoelde, maar ik voelde wel dat het iets vreselijks betekende. Er werden op mij ook enkele ingrepen verricht. Er werd iets onder mijn nagel ingeplant en later zeiden ze dat het daar niet meer was, dat ze het ergens anders neergezet hadden, en ik vond plaatsen op mijn lichaam met inkepingen en hechtingen waarvan ik vermoedde dat ze ‘het’ daar dan neer gezet hadden. Ze experimenteerden met het ene implantaat na het andere op me. Sommige implantaten waren bedoeld om te testen of ze me ook totaal onder controle hadden op een afstand.

 

Toen mijn moeder later kwam om naar ons te kijken, zat ik in elkaar gekropen op de grond tegen de muur en een verpleger zei tegen haar: ”Ze is flauwgevallen, dat is alles, het komt wel weer goed met haar.” Mijn vader overleefde zijn ‘operatie’ en werd naar de intensive care verplaatst. Kort daarna vertelden mijn controllers mij dat mijn vader tijdens de operatie overleden was en dat alles wat ik moest doen was, hem te herinneren met zijn ogen gesloten, zodat ik wist dat hij dood was.

Ze vertelden me dat mijn ‘echte’ familie voortaan voor me zou zorgen en dat ik moest begrijpen dat het zo maar beter was. Hoewel alles aan de buitenkant er hetzelfde uit bleef zien, was nooit meer alles bij het oude. Het wezenlijke van mijn vader was compleet weg; hij had geen controle meer over zichzelf. Mijn broer Rik nam de familiezaak over en ik begon steeds meer te reizen. Internationaal. Maanden nadat mijn vader uit het ziekenhuis ontslagen werd, kwam hij mijn kamer binnen en ging naast mijn bed zitten terwijl ik aan het studeren was. Overstuur en erg emotioneel (wat erg ongebruikelijk was voor mijn vader) zei hij: ”Lieverd, er gaan grote dingen gebeuren en ik ben de controle kwijt over jou.”

Tranen stroomden langs het gezicht van mijn anders zo sterke vader. Ik wist niet hoe hierop te reageren; mijn macho-vader huilde nooit. Ik kon niets bedenken om hem te vragen en ik kon me zelfs niet afvragen wat hij mij nu eigenlijk probeerde duidelijk te maken. Dus liet ik het moment voorbijgaan, net zoals honderdduizend vragen die elke normale niet-geprogrammeerde dochter wel gehad zou hebben.

Instituut voor hogere opleiding.

Weer een tijd later werd ik naar een ziekenhuis in Montreal gebracht. Mijn controllers noemden het een instituut voor hogere opleiding, maar in plaats dat er überhaupt sprake was van enige opleiding, werd ik een ziekenhuis vastgehouden en gedrogeerd. Een erg belangrijke Franstalige persoonlijkheid werd daar aan mijn persoonlijkheden toegevoegd en geperfectioneerd. Als ik inwendig tegenstribbelde of niet voldoende snel genoeg vooruitgang boekte, werd ik opgesloten in een gewatteerde geluiddichte ruimte in het stikdonker totdat ik ‘bij mijn verstand kwam’ en me beter zou gedragen.

Ik had door de jaren heen gezien wat ze mijn vader hadden aangedaan en er knapte iets in mij, ik kon er niet meer tegen. Ik had ook niets te verliezen door niet mee te werken. Van een van de persoonlijkheden in mijn vader’s geest, die ‘ervan wist’ en nog uit de tijd stamde van voordat zijn hersenoperatie zijn vrije wil volledig wegnam, kwam eens de opmerking: ”Je hoeft helemaal niets te doen wat ze zeggen lieverd, ze willen je jouw geest afnemen.”

Jaren later, toen ik stukje bij beetje de puzzelstukjes uit het verleden bij elkaar aan het zoeken was om het geheel te kunnen begrijpen, kon ik me meerdere gelegenheden herinneren waarbij mijn vader hier en daar ezelsbrugjes inbouwde in een onbeholpen poging om mij te helpen ontsnappen aan mijn misbruik. Hij deed me zelfs suggesties aan de hand om beter te worden en mijn diverse persoonlijkheden met elkaar in contact te brengen. Ik heb me vaak afgevraagd, of dit wellicht een veel grotere bijdrage geleverd heeft aan mijn heling, dan dat ik me ooit kon voorstellen. Al wat ik weet komt op zekere dag aan het licht.

16 - ‘Sweet Sixteen’

Bob Hope was een van de eerste hooggeplaatste mannen aan wie Craig mij ‘afleverde’. Dit was natuurlijk bij lange niet de eerste keer dat ik Bob ontmoette, maar het was een test voor Craig en de allereerste keer dat mijn jonge ‘begeleider’ zijn aangeleerde handigheden in de praktijk moest brengen om mij naar mijn opdracht te brengen.

Op mijn 16e verjaardag verraste Craig me met een uitstapje overdag, met de trein, naar de dierentuin in San Diego. Wij waren getraind, en gedwongen in een situatie, om bij ons volle bewustzijn geen seksuele relatie met elkaar aan te gaan. Wij moesten wachten tot na ons huwelijk en geduld oefenen. Althans, dat was ons verteld en dat was ook waarom we dachten dat we alleen de dag en niet de nacht samen zouden doorbrengen.

Door middel van onze programmering had geen van beiden enig idee ( bij vol bewustzijn) dat er iets heel anders aan de hand was. We stapten in de trein en na een tijdje ‘begeleide’ Craig mij naar een privé-compartiment waar Bob Hope, Senator Alan Cranston, en nog enige andere mannen zaten te wachten. Craig liet me bij hen achter en verliet als een robot het compartiment. Ik had seks met ieder van hen terwijl de anderen toekeken. Het waren allemaal oude mannetjes. Zelfs toen in die dagen al.

Bob zei dat hij een bijzondere opdracht voor me had, en voor ik het goed en wel begreep stond ik in een groot kantoor met houten vloeren en een bureau met de Amerikaanse vlag ernaast. Toen Bob me voorstelde, schudde ik de hand van de man achter het bureau. Hij imponeerde mij toen als een belangrijk man, zoals de President, maar hij was dat niet. Bob liet me met hem alleen. De man stelde mij allerlei vragen, en ik zei dat ik mezelf tot stilzwijgen aan de verzekering verplicht had, door mijn baantje als Kerstman in een Juwelierszaak. Dat leek hem wel te bevallen.

Hollywood-acteur Bob Hope; één grote farçe om zijn grote duivelse aard te camoufleren.

Hij wilde ook mijn lichaam ‘inspecteren’. Zijn instructies opvolgend, deed ik mijn kleren uit en hij ‘inspecteerde’ mijn lichaam, door overal te voelen en te knijpen. Hij legde zijn hand achter mijn nek, trok me naar zich toe en begon me te kussen. Deze donkerharige topambtenaar was een stuk jonger dan Bob. Hij draaide me om, mijn gezicht van hem af, en ik hoorde de ritssluiting van zijn broek toen hij deze naar beneden trok. Hij duwde me voorover en had seks met me van achteren langs.

Hij zei dat hij even wilde zien of de pasvorm wel goed was. Ik had geen idee waar hij het over had, maar was toch wel beschaamd, want ik bloosde met rode wangen. Hij gaf daarop te verstaan dat hij erg gecharmeerd was van iemand die nog blozen kon. Hij zei dat het betekende dat ik nog naïef was en onschuldig en dat hij wel van dat type hield. Toen hij klaar was met zijn ‘vragenuurtje’ opende hij de deur, ging weg en kwam even later terug met Bob. Hij zei tegen Bob dat ik wel voldeed en dat hij genoten had.

Hij liep naar de lade in zijn bureau en pakte daaruit een chequeboek, hij schreef een cheque uit en overhandigde die aan Bob met de woorden: “Hier is een bijdrage voor de goede zaak”. Wat dat betekende wist ik ook al niet, maar ze schudden elkaar de handen en ze leken beiden tevreden. Toen we in de limo wegreden kon ik niet zien waar we heen gingen, want Bob duwde mijn hoofd naar beneden in het kruis van een andere man om die oraal te bevredigen. De rest van de dag was een grote waas.

Ik wist niet waar mijn vriendje Craig gebleven was, en of ik hem nog wel ooit zou terugzien. Ik was uitgeput toen we eindelijk ‘thuis’ kwamen en die nacht sliep ik alle emoties van die dag weg, zoals ik geprogrammeerd was te doen. Ik kan me uit mijn tienertijd nog goed herinneren, dat Craig en ik vaak urenlang rond het zwembad rondhingen, luierend, zwemmend, pratend en plezier makend. Toentertijd was dat alles wat ik me bij bewustzijn kon herinneren.Toen de realiteit zich aan me begon op te dringen, pas vele jaren later, besefte ik dat ik ook slechte herinneringen had aan dat zwembad waar Craig een klein bruin flesje had met een druppelaar.

Hij druppelde dan een druppeltje van dat spul op een stukje bleekselderij dat hij in de pindakaas gedoopt had en gaf mij dat te eten. Nadat ik dat op had, begon alles te draaien, onduidelijke beelden door elkaar als in een beschadigde film. Ik kon bijna niet meer op m`n benen staan, had krampen in mijn maag en alles tolde rond. Ik werd niet verondersteld hier iets van te merken, laat staan me dit te herinneren, maar ik had gezien dat hij iets uit dat flesje op die bleekselderij druppelde. Later kwamen daar nog meer herinneringen bij.

Schone schijn.

Tegen de tijd dat ik de William Taft-voortgezette opleiding in Woodland Hills ging volgen, veranderde mijn leven nog dramatischer. Door de mind control waar ik mij onder bevond, zat er voortdurend een glimlach op mijn gezicht gebeiteld, of ik nu vrolijk was of juist helemaal niet. Het rituele misbruik was naar een laag pitje verhuisd, en gebeurde alleen nog af en toe bij gelegenheden waarbij men er zeker van wilde zijn dat alles nog bij het ‘oude’ was. Als een soort van herhalingsoefening. Door de compleet nieuwe en uitgebreide technische mogelijkheden op het gebied van menselijke programmeringstechnologie, die er door de jaren heen ontwikkeld waren, was ik hard op weg om een totaal, volledig meegaande, efficiënte en van vele taken voorziene robot te worden.

Als ik er nu op terug kijk, lijkt die periode in het voortgezette onderwijs als een wazig geheel. Ik herinner me dat ik steeds elke keer slechts één goede vriendin had. Ik wist dat ik ‘populair’ was, maar ik voelde me nooit zo. Integendeel, voelde ik mij juist lelijk, stom, vervelend, verlegen en afgezonderd van de andere kinderen op school die van mijn zelfde leeftijd waren. Ik werd lid gemaakt van de studentenraad, zodat ik een ‘schoolgezicht’ kreeg voor de buitenwereld.

Vaak werd mijn foto opgehangen op het grote mededelingenbord in de hal, met betrekking tot aanstaande schoolevenementen, of bij aankondigingen van wedstrijden waarvoor men mij had aangemeld. Doordat ik bij allerlei school aangelegenheden door mijn ‘achterban’ naar voren geschoven werd, kende iedereen mijn gezicht, wist iedereen wie ik was; toch waren er maar heel weinig leerlingen die me na waren of die me iets beter leerden kennen. Een complete strategie werd er ontwikkeld om mij bekend en gerespecteerd te houden in de ogen van de overige leerlingen, en het overgrote deel van de leden van de faculteit, door mijn foto vrijwel constant overal aan te verbinden en op te hangen, terwijl ik best wel vaak afwezig was.

Henry (Kissinger) zei dat ze dit deden voor mijn bescherming, zodat anderen zich ‘minder’ zouden voelen, en niet op het idee kwamen om mij te benaderen. Zoiets als een filmster, en ik werd ook opgedragen me als zodanig te gedragen. Ik was ‘bekend’ in school, zonder eigenlijk iemand werkelijk te kennen door het publiekelijke imago dat om mij heen gecreëerd werd. Ik voelde me geïsoleerd en alleen, mijn hele leven was schijn, alsof ik niet echt bestond. Ik was geprogrammeerd om snobistisch over te komen alsof ik me te goed voelde voor andere mensen, dit alles om afstand te creëren.

 

Helaas was ik erg diep in mijn innerlijke zelf opgesloten en daar draaide ik overuren om alle data op te slaan en te ordenen, in de juiste volgorde en de juiste afdelingen die Henry in mij gecreëerd had. Ik was zo ontzettend introvert, dat ik het heel moeilijk had met de echte wereld daarbuiten, hetgeen een extra impuls was voor mijn moeder om te proberen het mij thuis naar de zin te maken. Henry zei dat ik al mijn tijd moest spenderen aan het verzorgen van mijn data, en terwijl mijn moeder zich met huishoudelijke zaken bezighield, dreef ik urenlang op een luchtbed in het zwembad, verkerend in een soort van trance, terwijl ik in gedachten druk bezig was om mijn archief te ordenen.

Ik kreeg veel hersengymnastiek oefeningen van Henry mee als huiswerk. Het systeem dat hij in mij gecreëerd had en gebruikte gedurende de periode tussen mijn 16e en mijn 22e levensjaar was zeer uitgebreid en vergde wel wat ‘onderhoud’ om het allemaal georganiseerd te houden, correct en netjes. Henry zei steeds dat er sterke geestelijke spierballen voor nodig waren om de boel daarbinnen geordend te houden.

De uiterst sluwe Henry Kissinger bleef altijd nét achter de werkelijke wereldtop zijn eigen manipulerende spel spelen..! Uit de verhalen van Brice Taylor zien we ook zijn verborgen agenda tevoorschijn komen! 

Prominente posities en voordrachten.

Ik werd eerst tot vicevoorzitter en later tot voorzitter gekozen van de meisjesbond op school, en maakte deel uit van het schoolbestuur. Ik werd tot ‘prinses’ gekozen op het jaarlijkse schoolbal, werd rondgereden in een open sportwagen tijdens een rugbywedstrijd en had mijn foto op posters voor modeshows en wedstrijden prijken waar ik aan deel moest nemen. Ik had echter nooit het gevoel dat ik erbij hoorde. Ik voelde me als een robot, leefde niet, werd geleefd en achteraf terugkijkend, is dat precies wat er met mij aan de hand was…!

Als voorzitter van de Meisjes Bond kreeg ik de leiding over een modeshow die ‘Tivoli Tuinen’ heette en eigenlijk een programmering was, die verband hield met het invlechten van allerlei informatie die ik binnen kreeg gedurende mijn uitgebreide internationale werk, dat ik samen met Henry deed. Ze lieten me soms bloemen kopen bij een bloemenstal in Los Angeles om gegevens te verstrengelen in mijn geheugen.

Mijn moeder vergezelde mij met tegenzin op het podium tijdens de modeshow om de modellen aan te kondigen. Ze was zo verlegen en beschaamd, maar ze deed het voor mij, omdat ik het haar gevraagd had. Henry had mij geleerd om een groot publiek te zien als één persoon waar je gemakkelijk mee kon praten, en mijn voordracht te beginnen met net te doen alsof wij twee alleen waren. Daarnaast werd ik ook opgedragen om mijn ‘praatjurk’ aan te doen, die straalde zelfvertrouwen uit, ‘mijn zelfvertrouwen’, zodat ik goed uit mijn woorden kon komen. Steunend op deze onzichtbare krukken, kon ik spreken in het openbaar zonder terughoudendheid, haperingen of hiaten, kortom foutloos.

Ik had ook publiekelijke voordrachten voor Henry bij andere gelegenheden waar de hele voordracht als een band in een bandrecorder van tevoren werd opgenomen in mijn hoofd. Hij kocht dan een soort van spreektijd en ik deed mijn zegje. Het kwam zelfs wel voor dat er complete debatten plaatsvonden tussen mede robotten onderling, die op hun beurt ook volledig geprogrammeerd waren met teksten, maar ik was niet getraind zoals zij waren. Ik was slechts getraind om de boodschap af te leveren.

Vele robotten waren handig in debatteren, maar ik was dat niet. Ik ging gewoon het toneel op, deed mijn voorgeprogrammeerde voordracht, waarop de hele zaal luid applaudisseerde en Henry vertelde me achter de schermen dat ik het er goed vanaf gebracht had. Ik moest hiervoor wel mijn ‘praatjurk’ aan hebben en onafhankelijk van wat ik aanhad, dat wérd gewoon mijn ‘praatjurk’. Henry gaf me altijd een bemoedigend klopje op mijn schouder net voordat ik op moest en zei dan: ”Je ziet er stralend uit in je ‘praatjurk’.”Dat was het signaal, die de stroom met mijn inwendige bandrecorder aanzette en ik deed wat ik doen moest.

Ik heb op deze manier erg veel zogenaamde ‘laatste snufjes op robotgebied shows’ gedaan. Nadat ik daarvoor ‘geslaagd’ was, mocht ik een stapje hoger naar meer politieke zaken. Henry gebruikte mij erg veel om kiesdistricten op te warmen voor de verkiezingen, door mij in allerlei vermommingen mijn opwarmingsspeech te laten doen op vele verschillende plaatsen en de mensen hebben nooit in de gaten gehad dat het steeds ‘IK’,  een en dezelfde persoon was, die door middel van vele vernuftige vermommingen er elke keer weer anders uitzag.

De poppenspeler achter de schermen.

Henry was de poppenspeler die in het donker achter de gordijnen de touwtjes bediende en ik was de speelpop die deed wat me opgedragen werd. Hij gebruikte pruiken, gezichtsuitdrukkingen, wisselende kleding en kleding opvullingen, brillen, valse gebitten en hoeden, baseballcaps en hij liet me er elke keer opnieuw weer anders uitzien. Alleen al mijn vele diverse gezichtsuitdrukkingen die geprogrammeerd waren konden mijn gezicht een volledig andere uitstraling geven en met een pruik was ik al niet meer herkenbaar. Het was altijd effectief als ik mijn rol speelde door gezichtstrekken te veranderen en zo een compleet ‘andere personen’ kon laten verschijnen.

Niet veel mensen zijn op de hoogte van deze techniek en Henry zei altijd dat we een flinke voorsprong hadden op de ‘onwetenden’. Hij zei dat het van levensbelang was, altijd ernaar te streven meer en meer kennis en bewustzijn te vergaren, en altijd de rest heel ver achter je te laten door overal en altijd het eerste van op de hoogte te zijn. Dat kon volgens Henry alleen door overal de beste in te zijn en de slimste. Hij experimenteerde eindeloos met mij en bleef zaken als archieven en geheime informatie toevoegen, zodat hij altijd de allernieuwste nieuwtjes en allerlaatste snufjes zo ‘uit de la kon trekken’.

Henry zei: ”Jij bent de leider van het roedel in deze politieke missie en als zodanig zullen we ermee door blijven gaan om jouw systeem up to date te houden, zodat je ook de leider van het roedel blijft.”  Hij leerde mij tijdens een hypnotische sessie om diverse zaken goed gescheiden te houden, zoals de hit destijds ‘Leader of the pack’ ( leider van het roedel), een nummer over een groep motorrijders en hun leider. “Elke keer dat je dit nummer op de radio hoort, zul je alleen aan de motorrijders denken en aan niets anders dan aan hen, en er zal geen enkele verbinding zijn tussen de teksten in dat lied, en jouw eigen herinneringen, je zult volledig in het ‘donker’ tasten.”

Het woord ‘donker’ zat inwendig vastgeklonken aan allerhande soorten, rituelen, weerzinwekkende ervaringen en vreselijke pijnen en gooide daardoor deze opdracht nog dieper in mijn onderbewustzijn. Ik kon het bij bewustzijn niet terug volgen, maar het stuurde wel volledig mijn gedrag aan. Op deze manier werden de rituele martelingen, die ik als kind en als jonge puber zo vaak moest meemaken, gekoppeld aan andere herinneringen. De rituele martelingen werden aan deze herinneringen gekoppeld door te zeggen: ”Als je jezelf ‘dit’ of ‘dat’ begint te herinneren, zul je onmiddellijk jezelf de martelingen herinneren, die gebeurd zijn tijdens die rituelen.

Martelingen als basis voor Mind Control.

Daarbij herhaalde men (met woorden) dan tot in de kleinste details nog eens wat er allemaal gebeurde tijdens die rituele martelingen. Ze gebruikten die tactiek zo nu en dan om mij onder controle te houden, en om mijn diverse persoonlijkheden intact te houden of (indien nodig voor een bepaalde opdracht) een oude persoonlijkheid weer tijdelijk volledig naar voren te schuiven, of om weer een nieuwe persoonlijkheid toe te voegen. Die martelingen tijdens de rituelen waren zo intensief en zo enorm diep in het onderbewustzijn gegrift, dat zelfs onder hypnose de herinnering eraan voldoende was om volledige ‘medewerking’ te verlenen in het creëren van alweer een nieuwe persoonlijkheid.

Henry sprak hier vaak over met collega’, die hij adviseerde waar en wanneer er marteling of traumatische ervaringen anderszins gebruikt dienden te worden. Hij had een groep mannen in opleiding die zich bezighielden met deze materie en die konden nog wel wat hulp gebruiken om te leren hoe ze een robot  moesten ‘maken’ en welk ‘onderhoud’ daarbij om de hoek kwam kijken. Zoals bijvoorbeeld in het geval van Bob Hope.

Bob had een complete groep van wel acht persoonlijkheden- types- karakters in mij, maar Henry adviseerde hem om dat aantal terug te brengen naar vier, omdat hij simpelweg het ‘onderhoud’ niet bij kon houden van al die diverse persoonlijkheden. Dat was toen zo, maar slechts totdat het niveau van de technologie op dat gebied in een stroomversnelling kwam, en het niet langer een tijdrovende kwestie was waarbij veel ‘handwerk en persoonlijke aandacht’ vereist waren, maar het proces voortaan vrijwel volledig door machines werd overgenomen.

Henry sprak vaak over mij ( in mijn bijzijn) als over een apparaat. Hij vertelde dan bijvoorbeeld: ”Dit prototype is niet meer nieuw, erg uitgebreid en heel technisch, maar ik werk nu eigenlijk aan een ouder model seksrobot en tevens ook met een hersenen-computer-prototype, als ik deze inwendig aan elkaar kan koppelen, dan hoop ik dat ik de technologie nog verder kan uitbreiden en uiteindelijk een model overhoudt dat nog veelzijdiger is en makkelijker hanteerbaar.” Hij zag me dus simpelweg als een machine.

Dr. Olmstead, onze directeur, gaf mij opdrachten in zijn kantoor. Als hij dat deed ging ik in een robot modus die totaal openstond voor alle informatie die mijn geheugen moest opslaan. Ik zette wat nodig was op mijn innerlijke blauwe kalender, en de rest sloeg ik op in mijn geheugen in het juiste vakje, laatje, kastje, afdeling of onder codenaam, voor later gebruik. De mij door De Raad toegewezen persoonlijk leraar, Saul Rowen, reed me vaak naar het vliegveld. Soms stond daar een vliegtuig te wachten, maar het gebeurde vaker dat ik per helikopter vervoerd werd naar Washington DC of naar New York.

Meestal werd ik naar president Richard Nixon gebracht voor uitgebreide seks, omdat hij niet te hanteren was, en het was mijn taak om hem dan weer tot rust te laten komen. Daarna moest ik dan vaak weer naar Henry en het onderzoeksteam voor verdere instructies. In mijn woonplaats kreeg ik van dokter Stoddard een nimmer aflatende voorraad medicijnen en één daarvan was een antibioticum dat ‘Tetracycline’ heette. Hij zei dat ik dat moest nemen om geen jeugdpuistjes te krijgen.

De invloedrijke Henry Kissinger naast president
Richard Nixon in de jaren 1970

Ik heb mezelf dat destijds nooit afgevraagd, kon er gewoon mijn aandacht niet op vestigen, maar later realiseerde ik mezelf, toen ik begon te helen en revalideren en de waarheid met stukjes en beetjes, als ontsnapt moerasgas naar boven kwam, met diezelfde gore bedorven lucht eraan, dat ik als kind nooit enig eczeem, puistjes of andere huiduitslag gehad heb, en dat ik deze medicijnen kreeg voorgeschreven om de diverse presidenten niet met een ‘sociale ziekte’ te kunnen besmetten. Hij was ook deman, die me ook medicijnen voorschreef, die me hielpen ‘de moed erin te houden’ in tijden dat ik als kind erg ‘depressief’ was.

Die medicijnen hielpen om mezelf ‘happy’ te voelen. Gedurende mijn kindermisbruik kreeg ik persoonlijkheden aangemeten die altijd vrolijk waren, dus we hebben wat ‘afgelachen’. Mijn vader, op zijn beurt, kreeg van dokter Stoddard testosteron-injecties om zijn seksuele lust op te wekken. Terug kijkend, zit er een raar gevoel aan die hele tijd in het voortgezet onderwijs. Ik at bijna niets ( zoals mijn programmering mij voorschreef ) en was erg mager, zoals het destijds bekende fotomodel Twiggy.

Ik was geprogrammeerd er zelf op toe te zien dat mijn lichaam een perfect maatje 6 (Amerikaanse maat) bleef houden. Als ik eens veel at, werd ik meteen erg misselijk; dit kwam doordat ik tijdens een opdracht nooit iets mocht eten, waardoor mijn maag kromp. Als ik dan eens wat meer at, kwam onmiddellijk mijn maag als een scheidsrechter tussenbeide. Als ik een elektroshock-‘therapie’ had gehad, was ik vaak ook helemaal gebroken en kreeg gedurende enkele dagen geen hap naar binnen.

Ik trilde vaak nog lang na, van de hoge voltages waar mijn lichaam aan was blootgesteld, en mijn moeder kroop dan tegen me aan in bed, en wreef me over mijn rug om te proberen me te kalmeren. Ze zei dan steeds: “Je bent thuis schatje, je bent thuis.” Mijn lichaam schokte dan krampachtig na en ik moest overgeven zonder dat er iets naar buiten kwam, maar na een goede slaap ging het dan gewoonlijk wel weer een stuk beter.

Rocketdyne/Rockwell International.

Ken Golliher was een kern-fysicus en een vrijmetselaar die erg gerespecteerd werd als ‘het brein’ achter een hele hoop plannen en uitvindingen, die hij hoofdzakelijk deed in zijn periode dat hij werkzaam was bij Rocketdyne in de nabijheid van Woodland Hills. Hij werkte samen met een zekere Ellsworth Ford, Craig’s vader, die daar als installatie monteur werkte, en Mary, de vrouw die ik al eerder vermeldde. Onze buurvrouw en jarenlang mijn ‘tweede moeder’. Ken’s dochter Shelly was lid van de jonge vrouwenafdeling van de vrijmetselaars, ‘Job’s Dochters’ en ging naar dezelfde school als Craig. Door hun vriendschap kwam ik in contact met haar.

Maar het duurde toch nog zo`n vijfentwintig jaar voordat ik me deze Ken Golliher pas weer herinnerde. Gekleed in een witte overal, met een witte veiligheidshelm op zijn hoofd, veiligheidsbril op de neus, stond hij bovenaan een klein trapje, bij een ingang, vanwaar hij mij op afstand door de beveiliging heen wuifde bij de hoofdingang van Rocketdyne. Er hing een soort ID-kaart aan zijn overal met zijn foto erop en wat cijfers en letters. Ik heb geen idee wat hij hen verteld heeft om mij binnen te krijgen, misschien wel dat ik zijn dochter was of zo.

Hoe dan ook, ze lieten me door de poort rijden in mijn oude Chevrolet uit 1957. Ik moet dus zo rond 16 jaar oud geweest zijn. Eenmaal binnen in het gebouw, liet Ken mij een aantal aapjes zien die in kooien zaten. Op een stoel zat een aapje vastgebonden met elektroden aan zijn kopje vastgemaakt. Ken zei dat het aapje geen pijn voelde en dat hij voor zijn eigen veiligheid was vastgebonden. Voordat ik me goed en wel realiseerde wat er gebeurde zat ik naast de aap in een andere stoel vastgebonden en werden er ook elektroden op mijn hoofd geplakt met zuignappen… en een band die om mijn hoofd gesnoerd werd, waar ook elektrische draden aan vast gemaakt werden.

Apentests.

Ook werd me verteld dat ik vastgebonden was voor mijn eigen ‘bestwil’, om mezelf niet te bezeren. Ken was een uitstekend fotograaf. Hij liet me in een apparaat kijken, waar ik aanvankelijk alleen maar foto`s voorbij zag komen van natuurschoon, de bloemetjes en daarop de bijtjes en toen ging het tempo plotseling omhoog en werden er in een moordend tempo dia’s getoond van de maanlanding, beschrijvingen van diverse apparaten en de werking ervan, overzichten, satelliet diagrammen, ontwerpen van vliegende objecten, wiskundige vergelijkingen en allerlei technische informatie. Er waren dia’s gevuld met kolommen cijfers. De ene dia na de andere, Formules, diagrammen, bouwtekeningen van diverse projecten.

Één foto die ik zag, betrof een soort van mechanische vliegende stoel waar een robot.. ik bedoel astronaut.. in kon plaatsnemen en ermee om de maan vliegen. Het lijkt mij helemaal niet onmogelijk dat astronauten in wezen ook allemaal robots waren. Ik heb de formules gezien om hen te programmeren, zodat ze vanaf de aarde gecontroleerd konden worden, en de wetenschappers nooit geconfronteerd zouden worden met menselijke emoties zoals. angst, heimwee, menselijk falen door denkfouten en eventueel het op eigen initiatief handelen en daarmee de orders vanaf het controlecentrum te negeren.

Ik heb een hele lijst van plannen gezien die allemaal voor de training en conditionering van astronauten bedoeld waren.
De Verenigde Staten hebben heel wat meer dieren en mensen naar de maan en naar andere planeten gestuurd, dan ze naar de buitenwereld bekend maken. Ze waren aan het experimenteren met allerlei levensvormen op de maan, en lieten daarvan vrijwel niets naar buiten lekken aan het grote publiek. Alles wat er bekend gemaakt werd, was slechts afleiding om het volk iets te geven om over na te denken. Hetgeen nooit echte informatie was, of ook maar in de verte enige informatieve waarde bevatte.

Gewetenloze wetenschappers hebben vele ‘arme behoeftigen’ (zoals ze door hen genoemd werden) mensen naar de maan en andere planeten gestuurd, en die kwamen gewoonlijk niet terug, of als dat al het geval was, dan werden ze aan diepgaande onderzoeken onderworpen om uit te vinden waaraan ze gestorven waren. Het verlangen om andere planeten te ontdekken en te onderzoeken, plus dat de Amerikaanse regering in een ‘wedstrijd’ verwikkeld was met de Russen, nam alle scrupules en menselijke waarden weg bij hun onderzoeken en bemande vluchten. De ziekelijke nieuwsgierigheid van sommige wetenschappers, die niet maalden om een mensenleven, heeft vele mensenlevens gekost, alleen maar om hun nieuwsgierigheid te bevredigen.

Ze deden baanbrekend onderzoek en gebruikten daarvoor weerloze slaven onder mind control, om uit te vinden of mensen in de ruimte zouden kunnen leven, in ruimtestations en permanent op andere planeten. Dit werd allemaal gedaan als voorbereiding voor het stichten van een kolonie buiten de aarde voor de elite, zodat ze konden vluchten, mocht de noodzaak zich in de toekomst ooit voor gaan doen. Zelfs in het eind van de zestiger jaren had men al top geheime zeer geavanceerde apparatuur op de maan die ongelooflijk ver ontwikkeld was en zijn tijd ver vooruit. Het werd gebruikt om dingen te meten.

Nee, nee, geen meters of centimeters, ze waren op de een of andere manier in staat om gevoelens bij mensen op aarde te meten, vanaf de maan welteverstaan! De aarde werd daarbij veel meer gemeten dan andere planeten. Deze apparatuur werd in stelling gebracht om de gevoelens en gedachten van mensen te manipuleren en onder controle te krijgen. Men rationaliseerde deze techniek met de verklaring dat we hierdoor een samenleving zouden kunnen creëren zonder geweld of criminaliteit, maar dat komt dan alleen doordat mensen niet langer meer in staat zullen zijn om zelf nog hun eigen gedachten te vormen.

De Raad-schaduwregering-Bilderbergers- Alluminatie of hoe je ze verder noemen wilt, plannen een samenleving van mind control robots. Ik heb de eerste onderzoeken mogen zien, waar ze destijds nog bezig waren met hamsters en ratten, die ze volledig onder controle hadden op deze manier. Nu kunnen ze het al met mensen en ze creëren voor zichzelf elke gewenste situatie; of dit nu oorlog is of vrede, chaos of geweld. Ze creëren het beeld dat ze nodig vinden om hun plannen te volvoeren. Dan komen ze met hun onzichtbare geluidloze frequentie wapens( EMP) en hun oh zo zichtbare leger en politiemacht, en nemen de macht over. Dit proces is al in volle gang. Zonder dat mensen het beseffen leveren ze elke dag een stukje meer van hun vrijheden in, je wordt beknot in alles, maar men zal ook je gedachten en emoties volledig gaan controleren.

Ongemerkt werken die stralen al in onze samenleving, onhoorbaar en onzichtbaar. Op een manier die je jezelf nooit zal kunnen voorstellen, sterker nog, de bedenkers hiervan hadden zelf in hun stoutste dromen nooit geloofd dat zoiets zou kunnen werken op grote schaal, of dat ze de technologie zouden kunnen ontwikkelen om hun droommachine te verwezenlijken, om nog maar te zwijgen van de mogelijkheid dat ze deze technologie ooit werkelijk tot hun beschikking zouden krijgen. Het is een ziek, misselijk makend en sinister, vies en doortrapt spel wat er met de mensheid wordt gespeeld.

Globale mind control. Dat is het einddoel.

Destijds had Rocketdyne al een proefstation in de Santa Suzanna Bergketen, een complete raket lanceerbasis, waar de geleerden het privilege hadden om hun uitvindingen meteen te testen, zonder dat ze eerst naar andere lanceerbases moesten, waar te veel vragen gesteld werden. De geleerden smulden van deze mogelijkheid, want hier konden ze meteen zien hoe dat hun schema’s in de praktijk werkten. Ze hadden dus een complete productiestraat vanaf de tekentafel, onmiddellijk naar de constructiewerkplaats en vervolgens de lancering. Ze stuurden heel wat meer dan slechts wat proefraketjes de lucht in.

Ken bracht mij steeds opnieuw weer naar deze faciliteit toen ik nog in mijn tienerjaren was, om mij op apparaten aan te sluiten die mijn bewustzijn omzeilden en rechtstreeks op mijn inwendige computer aan te koppelen en die vol te proppen met ‘top secret geheugen archieven’ over hun ideeën die door gebrieft dienden worden, naar diverse interne afdelingen of voor ‘voordrachten’ bij het Ministerie van Defensie. Al deze mensen waren onderling met elkaar verbonden door een enorm web van criminelen zowel in de regering als bij de adellijke welstand en rijkste zakenlieden van deze wereld, die allemaal opereerden onder de oppervlakte en zonder enige bekendheid hierover bij het grote publiek.

Hier geeft Brice Taylor een verwijzing naar het boek: ‘These Angels dont play that HAARP’. 
Hierin is aanvullende informatie te vinden over het HAARP-programma.

Het lijkt mij op dit moment een goed idee om een stuk uit een verslag van een van die Bilderberg-vergaderingen hier tussen te voegen. Omdat het onderstaande duidelijk met het bovenstaande te maken heeft. Ik ga daarna weer verder met de vertaling van het boek van Brice Taylor:“Thanks for the memories”. Maar eerst een samenvatting uit een verslag van: de Bilderbergers; dit stond er in:

Dit document is het overzicht van de doelstellingen zoals ze door de Bilderberg groep zijn besproken en aangenomen tijdens hun eerste vergadering in 1954 (destijds nog voorgezeten door niemand minder dan Prins Bernhard der Nederlanden.) Een kopie hiervan die in 1969 opdook was in het bezit van de Marine Inlichtingendienst. Daarnaast is er ook informatie opgenomen uit een document dat per ongeluk het licht zag doordat een oude IBM computer in een tweede handszaak werd verkocht, die abusievelijk niet schoon gepoetst was. Dat document dateert uit 1979 (het betreft hier dus bewerkingen van delen uit deze documenten en niet de volledige documenten ) Het doel hiervan is slechts het duidelijk maken van de diepe achterliggende betekenis van deze plannen.

TOP SECRET
– GELUIDLOOS WAPEN VOOR GELUIDLOZE OORLOG –

Deze uitgave markeert het 25-jarig jubileum van de Derde Wereldoorlog, ook wel ‘De Stille Oorlog’ genoemd, die wordt gevoerd door gebruikmaking van biologische oorlogvoering, en uitgevochten zal worden met ‘stille wapens’. Dit verslag bevat een inleidende beschrijving van deze oorlog, de te voeren strategie en de te gebruiken wapens.

Beveiliging. Het is vrijwel onmogelijk, om te praten over sociale bemoeienissen of de automatisering van een samenleving, dat wil zeggen, het aansturen van een sociaal automatiseringssysteem (stil wapen) op een nationale basis of op wereldniveau, zonder te laten blijken dat we het dan hebben over vele slachtoffers die tot slavernij gedoemd zullen zijn, of uitgeroeid dienen te worden. Dat u deze handleiding ter beschikking gesteld wordt is op zich een verklaring van instemming en de hierna genoemde informatie moet te allen tijde buiten het bereik van het publiek gehouden worden. Dit zal gezien worden als een formele verklaring van een binnenlandse oorlog.

Bovendien, wanneer een persoon, of een groep van personen, die in een grote machtspositie verkeerd en daarnaast nog zonder medeweten of instemming van het publiek gebruik zou maken van deze kennis en methodologie voor een economische verovering, dan moet het duidelijk zijn dat er een oorlog ontstaat tussen de persoon of personen enerzijds, en het volk anderzijds. De oplossing van de problemen waar wij ons heden ten dage mee geconfronteerd zien, vereist een benadering die meedogenloos is, openhartig en zonder te zeuren over religieuze, morele of culturele waarden.

U heeft zich allen gekwalificeerd voor dit project, vanwege uw vermogen om met afstandelijke objectiviteit naar de huidige samenleving te kunnen kijken en te analyseren, en uw observaties en conclusies met anderen van een vergelijkbaar niveau en capaciteit te delen zonder enige vorm van terughoudendheid, en zonder dat uw discretie in het geding komt. Deze openheid dient uw eigen belang. Wijk hier niet van af. Historische inleiding. De ‘Stille Wapen-technologie’ is het geesteskind van een aantal onderzoekers in Engeland, dat hier al sedert de Tweede Wereldoorlog mee bezig was.

Menselijke computers en robots.

Het oorspronkelijke plan was iets te ontwikkelen dat de vijand in oorlogstijd logistiek zou verlammen. Mensen in machtsposities zagen echter al snel de mogelijkheden die hier voorhanden waren om een samenleving volledig te kunnen beheersen. Het bereikte resultaat was veel belovend, maar het was zeker nog voor verbetering vatbaar. De analyse en de automatisering van de data van een complete samenleving vereist een overzicht van voortdurend veranderende economische informatie (data), dus is hiervoor een systeem vereist, dat zich met hoge snelheid aan kan passen aan de binnenkomende data, en deze razendsnel kan verwerken, zodat we kunnen zien wanneer en op welk punt de bevolking economisch op instorten staat en zich moedeloos zal overgeven.

De ouderwetse relais computers waren hier simpelweg veel te traag voor, echter door de uitvinding van de elektronische computer in het jaar 1946 door J. Presper Eckert en John W. Mauchly kwam daar onmiddellijk verandering in. De volgende doorbraak was de ontwikkeling van de Simplex methode van liniaire programmering in 1947. Een ontdekking gedaan door de wiskundige George B. Dantzig. Vervolgens bracht de uitvinding van de transistor in 1948 door de heren J Bardeen, W.H. Brattain en W. Shockley grote voordelen voor de computer met zich mee, want deze werd ineens een flink stuk kleiner en verbruikte veel minder stroom.

Met deze drie uitvindingen in handen, rees in machtige kringen het vermoeden dat het mogelijk moest zijn om de hele wereld te regeren door slechts een druk op de knop. De Rockefeller Foundation had al meteen een voet tussen de deur, door zich in te kopen in het project door een ‘schenking’ van vier jaar subsidiegelden voor de Harvard Universiteit voor verder uitgebreid onderzoek. Harvard onderzocht de structuur van de Amerikaanse economie en een jaar later nam de Amerikaanse luchtmacht ook deel aan het project door ook een flinke financiële bijdrage voor verder onderzoek te leveren.

J. Presper Eckert en John W. Mauchly

In 1952 zat het voorbereidende werk er op en tijdens een vergadering op hoog niveau werd al de volgende fase van het plan besproken. Het Harvard project zou een succesvol experiment geweest zijn, en getuige enige publicaties van vooraanstaande Harvard professoren was het in beginsel mogelijk om de sociale economische ommezwaai te maken. Ontworpen tijdens de jaren 45-50 stond de nieuwe ‘Stille Oorlogmachine’ zogezegd al in al zijn glans compleet klaar voor het oog van de wereld in 1954.

De belofte voor de toekomst, dat er volop energie zou zijn voor iedereen voor deze machine, door atoomfusie van zware waterstofdeeltjes uit zeewater en de daardoor vrij komende ongelimiteerde energiebron was een mogelijkheid, die qua ontwikkeling nog enige decennia op zich liet wachten. Maar het vooruitzicht en de combinatie waren onweerstaanbaar. De stille oorlog werd destijds al stilletjes verklaard door de internationale elite tijdens een bijeenkomst in het jaar 1954. Hoewel het stille wapensysteem 13 jaar later bijna werd ontmaskerd, heeft de evolutie van het nieuwe wapensysteem nooit ernstige vertragingen gekend. Deze dag markeert de 25e verjaardag van het begin van de stille oorlog.

Deze geheime oorlog kent nu al vele overwinningen op vele fronten in de hele wereld. Politieke Introductie In 1954 werd het al goed onderkend door mensen op belangrijke posities dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn, slechts een paar decennia zou gaan duren, voordat het grote publiek wakker zou worden en in staat zou zijn om de wieg van de macht aan het wankelen te brengen, want de elementen van de nieuwe stille wapentechnologie waren net zo toegankelijk voor het grote publiek als dat ze dat waren voor het verstrekken van een eigen gecreëerde utopie. Van het allergrootste belang was de kwestie van controle, van dominantie, deze kwestie draaide rond het thema van de tot dan geheime kennis over onuitputtelijke energie.

ENERGIE.

Energie wordt ook wel gezien als de sleutel tot alle activiteit op aarde. Natuurwetenschap is de studie van de bronnen en de controle van natuurlijke energie, en sociale wetenschappen, theoretisch uitgedrukt is economie de studie van de bronnen en de controle van sociale energie. Beide komen neer op het boekhoudkundige systeem- wiskunde. Daarom is wiskunde de primaire energie wetenschap. En de boekhouder kan koning zijn als het publiek onwetend van de methodologie van de boekhouding kan worden gehouden. Alle wetenschap is slechts een middel tot een doel. Het middel is kennis. Het einddoel is controle.

Aan het einde van de race blijft slechts het probleem, ‘Wie zal de begunstigde zijn?’. In 1954 was dit een probleem van primaire zorg. Hoewel er zogenaamde ‘morele kwesties’ zijn gerezen, in het licht van de wet van de natuurlijke selectie, is afgesproken dat een natie of een wereld van mensen die hun intelligentie niet kan of wil gebruiken, dat zulke mensen niet beter zijn dan dieren die geen verstand hebben. Zo’n mensen zijn lastdieren en steaks op de tafel van de rijken door hun eigen keuze en toestemming.

Bijgevolg is in het belang van de toekomstige wereldorde, en voor vrede en rust besloten, om privé een stille oorlog tegen het Amerikaanse volk te voeren, met het vooropgestelde uiteindelijke doel het permanent verschuiven van de natuurlijke en sociale energie ( dus alle rijkdom) van de ongedisciplineerde en onverantwoorde, in de verantwoordelijke handen van de zelf-gedisciplineerden en de waardige. Om deze doelstelling te bereiken, was het noodzakelijk om veilige nieuwe wapens te creëren waarvan, zoals later bleek, het een klasse van wapens betrof, zo subtiel en verfijnd in hun principe van de werking, en zelf hun kosten genererend waarbij het publiek zelf voor de kosten opdraait, bleek dat dit wapen in staat was zichzelf terug te verdienen zonder dat iemand iets in de gaten had. Vandaar de naam: Stille Wapens.

Kortom, de doelstelling van het economisch onderzoek was, zoals uitgevoerd door de magnaten van het kapitaal (de banken) en de industrieën van grondstoffen (producten), de oprichting van een economie die totaal voorspelbaar is en manipuleerbaar. Met het oog op het bereiken van een volledig voorspelbare economie moeten de laagste elementen in de samenleving onder totale controle worden gebracht, dat wil zeggen: ze moeten vrij van ziektes zijn, schoon, zindelijk, niet te hoog opgeleid, en de kinderen dienen belast te worden met zware taken en lange termijn maatschappelijke verplichtingen vanaf zeer jonge leeftijd, lang voor dat ze het besef kunnen ontwikkelen om de correctheid van de zaak in twijfel te trekken.

Om deze situatie te bereiken, moet de lagere klasse familie-eenheid blijvend uit elkaar gerukt worden, door hen te confronteren met een proces van toenemende kosten voor gezondheidszorg, waarbij de zorg voor de ouders en de arbeidsgehandicapten en weeskinderen volledig op de schouders komt van de ouders of andere familieleden. De kwaliteit van het onderwijs aan de lagere klassen moet van het slechtste niveau zijn, zodat de oorsprong van onwetendheid al op school gecreëerd wordt door het isoleren van de inferieure klasse van de superieure klasse, dit moet onbegrijpelijk zijn en blijven voor de inferieure klasse.

Met een dergelijke opgedrongen gehandicapte start in het leven, zullen de lager geklasseerde individuen weinig of geen hoop hoeven te koesteren om zich nog ooit los te kunnen maken uit het hun toegewezen lot in het leven. Deze vorm van slavernij is essentieel voor het behoud van een zekere mate van sociale orde, vrede en rust voor de heersende hogere klasse.

Introductie van het Stille Wapen.

Alles wat wordt verwacht van een normaal wapen, wordt ook verwacht van een stil wapen door de makers, maar dan op zijn eigen bijzondere manier van functioneren. Het schiet situaties (in plaats van kogels ) voortgestuwd door de verwerking van gegevens (in plaats van de chemische reactie – explosie), afkomstig van bits van de gegevens (in plaats van korrels van buskruit ) van een computer (in plaats van een geweer ), bediend door een computerprogrammeur (in plaats van een scherpschutter) onder het bevel van een bancaire magnaat ( in plaats van een militaire generaal.) Het maakt geen duidelijke explosieve geluiden, veroorzaakt geen duidelijke lichamelijke of geestelijke verwondingen, en het bemoeit zich niet met iemands dagelijkse sociale leven.

Maar het maakt een onmiskenbare ‘ruis’ en veroorzaakt daarmee onmiskenbare fysieke en mentale schade, en het interfereert met het dagelijkse sociale leven, dat wil zeggen, onmiskenbaar aan een getrainde waarnemer, aan iemand die weet wát te zoeken. Het publiek kan dit wapen niet begrijpen, en daarom niet geloven dat ze worden ‘gevangen’ en onderworpen door een wapen. Het publiek kan instinctief het gevoel krijgen dat er iets mis is, maar vanwege de technische aard van het stille wapen, kunnen ze hun gevoel niet uiten op een rationele manier, of omgaan met het probleem met intelligentie. Daarom weten ze niet hoe of waar om hulp te vragen, en ze weten niet hoe te associëren met anderen om zich hier tegen te verdedigen.

Wanneer een stil wapen geleidelijk aan wordt toegepast op het publiek dan past het publiek zich aan aan het wapen. Het publiek tolereert de aanwezigheid van het stille wapen, en leert de aantasting van hun leven te tolereren tot de druk (via psychologische economisch) te groot wordt en ze emotioneel ontsporen Daarom is dit stille wapen een soort van biologische oorlog. Het tast de vitaliteit, de opties, en de mobiliteit van de individuen van een samenleving zwaar aan, door te weten, te begrijpen en te manipuleren, door het aanvallen van hun bronnen van natuurlijke en sociale energie, en hun fysieke, mentale en emotionele sterke en zwakke punten.

Amschel Rothschild zei ooit: ”Geef mij de controle over al het geld, en het zal me een zorg zijn wie er de regels maakt”. Stille wapentechnologie van vandaag de dag is een uitvloeisel van een eenvoudig idee dat ontdekt werd door, bondig uitgedrukt, de geciteerde Amschel Rothschild en ook daadwerkelijk wordt toegepast. Mr. Rothschild ontdekte het ontbrekende passieve component van de economische theorie die bekend staat als de economische inductantie. Hij kan nooit zelfs maar het vermoeden gehad hebben, dat zijn ontdekking destijds eind 17e eeuw, in de 20e eeuw door de uitvinding van de elektronische computer, daadwerkelijk in de controle van de wereldeconomie zou kunnen worden toegepast. Wat Amschel Rothschild had ontdekt, was het basisprincipe van macht, invloed en controle over mensen, zoals toegepast op de economie.

Dat principe is ‘dat wanneer je uitstraalt de macht te hebben, mensen snel geneigd zijn om je die macht ook daadwerkelijk te geven.’ Deze Rothschild had ontdekt dat degene die valuta of deposito leningen en/of rekeningen had, dat die persoon het vereiste imago had van macht, een macht, die kan worden gebruikt om de mensen te stimuleren in de overgave van hun echte rijkdommen in ruil voor een (papieren) belofte van grotere rijkdom (in plaats van de reële loonsom).

De mensen zouden dan hun echt onderpand in ruil zetten voor een lening van beloftes. Amschel Rothschild vond dat hij meer troeven in zijn mouw had, dan dat hij echt waar kon maken, zolang hij iemands voorraad goud als een lokkertje kon laten zien aan een van zijn klanten. Rothschild leende zijn promessen aan particulieren en aan overheden. Deze zouden vervolgens overwaarde of restschuld creëren. Dan zou hij het geld zogenaamd plotseling schaars maken, waardoor het systeem voor degene die in de schulden zit plotseling omdraait.

De schuldeiser komt nu om de sleutel van zijn onderpand voor de verplichting van de contracten. Deze cyclus werd vele malen herhaald. Deze druk kan ook worden gebruikt om een oorlog te laten ontbranden. Dan zou hij de beschikbaarheid van valuta kunnen manipuleren om te bepalen wie de oorlog zou winnen. De overheid die regelmatig qua wetgeving de andere kant opkeken, door hem de controle over zijn economisch systeem te geven, kreeg uiteraard zijn steun.

Invordering van de schulden werd gegarandeerd door economische hulp aan de vijand van de schuldenaar. De winst via deze economische methodologie maakte de Rothschild steeds rijker en des te meer in staat om zijn rijkdom uit te breiden. Ze hadden ontdekt dat rijkdom hem de macht gaf om de economische structuur te herschikken in zijn eigen voordeel. Sinds de komst van de computer heeft men allerlei testen uitgevoerd op de wereldbevolking, zonder dat de bevolking hier enige weet van heeft.

Zo laat men olieprijzen kunstmatig exploderen en kijkt vervolgens op ingenieuze computermodellen hoe de wereld daar op reageert. De resulterende echo’s van de economische schok zijn theoretisch geïnterpreteerd door computers en de psycho-economische structuur van de economie is dus ontdekt. Het is door dit proces dat partiële differentiaalvergelijkingen en verschil matricos worden ontdekt dat een huishouden definiërt, en het mogelijk maakt om de evolutie binnen een economische sector enigszins tot vrij nauwkeurig te voorspellen.

Aan de hand van de respons van het huishouden, kan met toekomstige schokken voorspelt en gemanipuleerd worden en de maatschappij wordt hierdoor een braaf tam dier dat aan de riem of met teugel onder controle gehouden wordt door een geavanceerde computer die automatisch draait op door mensenhanden ingebrachte geregelde sociale energie boekhouding. Uiteindelijk komt zo elk individueel element onder computerbesturing via de kennis van

Zoals de kennis gegarandeerd door computer vereniging van voorkeuren van consumenten (Universal Product Code – UPC -streepjescodes op verpakkingen) met geïdentificeerde consumenten (geïdentificeerd via associatie met het gebruik van een credit card en later, in de nabije toekomst, een permanent getatoeëerd framenummer onzichtbaar onder normale omgevingsverlichting, of een geïnjecteerde chip onder de huid. Het is slechts een kwestie van tijd voordat het nieuwe ras van zelfstandige programmeurs / economen zal aanslaan bij de verstrekkende gevolgen van het werk begonnen aan Harvard in 1948. De snelheid waarmee ze hun waarschuwing kunnen meedelen aan het publiek zal grotendeels afhangen van hoe effectief we op het beheersen van de media zullen zijn, het ondermijnen van het onderwijs, en het houden van het publiek afgeleid van de aanstormende werkelijkheid, door slechts zaken op de televisie te tonen die niet van belang zijn, en op deze wijze de aandacht wegleiden van onze werkelijke plannen.

Het Harvard Economic Research Project (1948-) was een uitbreiding van de Tweede Wereldoorlog II Operations Research. Het doel was om de wetenschap van het beheersen van een economie te ontdekken; in eerste instantie de Amerikaanse economie, en dan pas de wereld economie. Men was van mening dat met voldoende wiskundige onderbouwing en data, het bijna net zo makkelijk zou zijn om de controle van de trend van een economie te voorspellen, als voor het voorspellen en beheersen van de baan van een projectiel. Zoals het geval blijkt te zijn.

We worden via de media voor de gek gehouden. Hoe zou de wereld eruit zien als men de elektriciteit zou afsluiten?? Na eerst alles te “automatiseren” en banken onbemand via computers te laten “werken”: betalingsverkeer volledig via bankpasjes te verplichten, dus geen contant geld meer. En dan plotseling de stekker eruit trekken? Ziet u het schrikbeeld al voor u? We worden door de regering voor de gek gehouden. Het weer is ook al jaren onder controle van de schaduwregering. Het bankwezen is onder controle.

Er vond nog meer programmering plaats op een legerbasis waar ik heen gebracht werd, en waar ik langs enkele mannen in legeruniformen werd geleid naar een ondergrondse faciliteit die zich onderaan twee lange, erg steile trappen bevond, in een betonnen ruimte die bekleed was met metalen platen